Chapter 447 ได้โปรด!! “ตายซะ!” ด้วยเสียงตะโกนขาดห้วง ผู้อาวุโสสูงสุดพุ่งตัวเข้าหาผู้นำรุ่นเยาว์บาริสพร้อมเสียงดังสนั่น! ความเร็วที่เขาใช้พุ่งตัวในระยะประชิดนั้นมากพอที่จะร่นระยะห่างเข้าถึงเป้าหมายได้ในทันที ทว่าเมื่อเขาเข้าใกล้ผู้นำรุ่นเยาว์บาริส ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหันจนเขาตั้งตัวไม่ติด เขาพยายามตวัดดาบระดับฟ้าชั้นกลางใส่ผู้มาใหม่ในทันที แต่แล้วด้วยเสียงปังเพียงครั้งเดียว เขาก็ถูกเตะจนกระเด็นถอยหลังกลับไป เขาก้าวถอยหลังอย่างโซเซ พยายามทรงตัวเพื่อจ้องมองศัตรูคนใหม่ในขณะที่มือบีบแน่นลงบนจุดที่โดนเตะ เขารู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองถูกกระแทกอย่างแรงและหลอดเลือดก็ตีบตัน ในเสี้ยววินาทีต่อมา เขาพ่นเลือดออกมาคำโต แต่ก็ยังฝืนหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่พร่าเลือน “ท่านพ่อ!!” “ผู้อาวุโสสูงสุด!!” เสียงตะโกนมากมายก้องไปทั่วโถง สร้างความรู้สึกไม่สมจริงให้กับสมาชิกตระกูลแบล็กเวลล์ พวกเขารู้สึกราวกับว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้เป็นเพียงฝันร้าย สิ่งที่ควรจะเป็นแค่พิธีแต่งงาน กลับกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? สิ่งที่แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุด... ผู้ที่เป็นดั่งศรัทธาของพวกเขายังรับมือไม่ได้น่ะหรือ? มอร์น แบล็กเวลล์ รีบขยับเข้าไปประคองพ่อของตนไม่ให้ล้มลง เพราะท่าทางของอีกฝ่ายดูโซเซเต็มที “โอ้... แน่ใจแล้วหรือว่าตระกูลแบล็กเวลล์ของพวกเจ้าต้องการเป็นศัตรูกับทหารรับจ้างอาร์คซองของข้า? แน่ใจหรือว่าอยากเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญระดับหกในตอนนี้ และนำพาตระกูลของพวกเจ้าไปสู่จุดจบ?” ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสกล่าว น้ำเสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วโถง ทำให้ใบหน้าของทุกคนในที่นั้นซีดเผือด ชายชราตะลึงงันในขณะที่สติเริ่มกลับมา เขาจ้องมองคนที่สกัดกั้นเขาไว้อย่างสบายๆ และแรงกดดันของผู้ฝึกตนระดับหกที่แผ่ออกมาเบาๆ รอบโถง ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์แห่งความตื่นตะลึงอีกครั้ง เขาไม่รู้ตัวว่าได้ส่ายหน้าแทนคำตอบสำหรับคำถามนั้น ในขณะเดียวกันก็ตระหนักได้ว่าตนเองได้ยอมจำนนต่อสถานการณ์นี้ในใจไปเรียบร้อยแล้ว ริมฝีปากของชายชราสั่นเทาด้วยความอับอาย! “เอาล่ะ ถ้าพวกเจ้าไม่อยากเป็นศัตรู ก็จงยินดีเสียที่ตัดสินใจได้ถูกต้อง! เพียงแค่วันนี้ เราได้สังหารราชาแห่งอาณาจักรนี้ และได้สนุกกับราชินีรวมถึงเจ้าหญิงทั้งหลาย...” ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสพ่นข้อมูลนี้ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้คนอื่นๆ รู้สึกช็อกจนขนลุกชัน “นายท่าน!” ชายชราคุกเข่าลง กระดูกสันหลังที่เหลืออยู่พังทลายลงโดยสิ้นเชิง แก้มของเขาสั่นระริกด้วยความละอาย แต่สัญชาตญาณความอยากมีชีวิตรอดกลับครอบงำประสาทสัมผัสทั้งหมด คนเจ้าเล่ห์และพวกฉวยโอกาสสองสามคนในตระกูลแบล็กเวลล์เห็นว่าผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดของตนยอมจำนน พวกเขาก็รีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวทันที ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือ เมื่อเห็นคนอื่นทำตามแบบฝูงชน ก็เลือกที่จะคุกเข่าลงตามๆ กัน แรงกดดันจากผู้เชี่ยวชาญระดับปรากฏการณ์กฎเกณฑ์ได้ผลักหัวใจของพวกเขาลงสู่ก้นบึ้ง จนพวกเขาไม่สนใจพิธีแต่งงานหรือตัวเอกของวันนี้อีกต่อไป ครอนกวาดสายตามองไปทั่วโถงด้วยความรู้สึกเฉยเมยต่อปฏิกิริยาของฝูงชน ราวกับทาสที่ไร้เจตจำนง เขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ กับสถานการณ์นี้ มีเพียงความรู้สึกยินดีแทนบุตรชายของนายตนเท่านั้น ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสและมอร์น แบล็กเวลล์ต่างตกตะลึง แต่ปฏิกิริยาของพวกเขานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนแรกมีรอยยิ้มชั่วร้ายค่อยๆ แผ่ซ่านบนใบหน้า ในขณะที่คนหลังแสดงสีหน้าสิ้นหวัง ริมฝีปากของมอร์น แบล็กเวลล์ ขยับราวกับพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา ในขณะที่อารมณ์ความรู้สึกทุกรูปแบบถาโถมเข้าใส่เขา ความไม่เชื่อ! ‘ราชวงศ์ลูเซอริสถูกสังหารงั้นหรือ? นี่มัน... เรื่องไร้สาระอะไรกัน?’ ความหวั่นเกรง! ‘แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุด ปู่ของข้าเอง ยังยอมจำนน!’ ความหวาดกลัว! ‘ผู้เชี่ยวชาญระดับปรากฏการณ์กฎเกณฑ์! พวกเราจบสิ้นแล้ว! จบสิ้นกันเสียที!’ ริมฝีปากของมอร์น แบล็กเวลล์ สั่นเทา เขาจ้องมองสีหน้าของคนที่ดูเหมือนกำลังกลายร่างเป็นปีศาจร้าย! เขารู้สึกไปเองว่าทุกสิ่งที่ปีศาจตนนั้นพูดคือความจริงแท้! ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสไม่ได้ขัดข้องที่จะเปิดเผยข้อมูลนี้ เพราะยังไงพรุ่งนี้มันก็จะถูกเปิดเผยอยู่ดี ในเมื่อพวกเขากำลังจะสถาปนาอาณาจักรของตน! เขาหันไปมองสตรีที่ตนจับไว้ในมือ ทว่าเขากลับสับสนเมื่อเห็นความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความเกลียดชัง บดบังดวงตาที่เคยบริสุทธิ์ของนาง แม้จะได้ยินเรื่องพลังและสถานะที่น่าหวาดหวั่นของเขาแล้ว แต่นางกลับแสดงท่าทีปฏิเสธอย่างชัดเจนจนเขาไปไม่เป็น สิ่งที่เขาคิดในหัวคือ ‘ในเมื่อนางรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร ทำไมนางถึงไม่ยอมจำนนเข้าหาเขาอย่างเต็มใจ แม้จะอยู่ต่อหน้าคนที่นางเพิ่งแลกคำสาบานด้วยก็ตาม...’ ดวงตาของเขาดำมืดลงทันที “พวกเจ้าสองคนเป็นคู่รักกันงั้นหรือ?” เมื่อเห็นว่าไม่มีคำตอบ เขาเตรียมจะถามอีกครั้ง แต่เสียงตะโกนหนึ่งก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน “เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเป็นคนรักกัน และพวกเขาก็ได้เสียกันแล้ว” ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสหันไปมองมอร์น แบล็กเวลล์ด้วยแววตาอำมหิต เขากวาดตามองคนอื่นๆ เพื่อหยั่งปฏิกิริยา และดูเหมือนว่าคำพูดของผู้นำตระกูลจะเป็นความจริง แววตาของเขาเป็นประกาย “เอาล่ะ แบบนี้ไม่สมบูรณ์แบบหรอกหรือ?” จากนั้นเขาก็โยนแคทรีน แบล็กเวลล์ ลงบนโต๊ะตรงหน้า ทำให้ถ้วยชามกระทบกันร่วงหล่น เกิดเป็นความเงียบงันที่บาดลึกท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งอยู่แล้ว มอร์น แบล็กเวลล์ ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าลูกสาวของตนถูกละเว้น ทว่าสายตาของเขากลับแข็งค้างไปในทันที ผู้นำรุ่นเยาว์บาริสค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออก เหลือเพียงกางเกงชั้นในขณะที่เขาโยนเสื้อ กางเกง และชุดคลุมทิ้งไป เขาขยับเข้าไปใกล้และโน้มตัวเข้าหาแคทรีน แบล็กเวลล์ ร่างกายที่ใหญ่โตของเขาค่อมทับร่างที่ไร้ทางสู้ของนาง ใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าของนางเพียงไม่กี่นิ้ว ร่างกายของแคทรีน แบล็กเวลล์ สั่นสะท้านในขณะที่นางเบิกตากว้าง มีเพียงความหวาดกลัวสุดขีดที่หลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่นั้น เมื่อนางตระหนักได้ว่าตนไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย หัวใจของนางกรีดร้องเมื่อต้องเห็นใบหน้าที่อัปลักษณ์ตรงหน้า นางต้องการจะผลักเขาออกไป ทว่านางกลับขยับไม่ได้... แม้แต่นิดเดียว เสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือเล็ดลอดออกมาจากปากของนางในขณะที่น้ำตาไหลนอง “ท... ท่านพ่อ ช่วยด้วย... ท่านแม่... ฮือ...” หัวใจของมอร์น แบล็กเวลล์ สั่นสะท้าน ทันทีที่เขาเตรียมจะก้าวไปข้างหน้าด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุในใจ ข้อมือของเขาก็ถูกใครบางคนจับเอาไว้ เขาสะดุ้งและหันกลับไปมอง แต่เห็นปู่ของเขากำลังส่ายหัวให้ ริมฝีปากของเขาที่สั่นเทากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา จากรูม่านตาของปู่ที่สะท้อนเงาของเขาเอง เขาได้เห็นความขลาดเขลาของตัวเองที่กำลังสั่นกลัวต่ออำนาจเบ็ดเสร็จ! แคทรีน แบล็กเวลล์ ร้องไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา ทว่านางยังสามารถกลอกตาและเอียงหน้าเล็กน้อยได้ และเมื่อนางเห็นสีหน้าของพ่อและการกระทำหลังจากนั้น ความสิ้นหวังก็คืบคลานเข้าสู่หัวใจของนาง พ่อของนางหลบสายตาที่ร้องขอความช่วยเหลือของนาง! นางมองไปที่เจ้าบ่าวที่เพิ่งแต่งงานกันซึ่งกำลังสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาที่หม่นแสงลงเพราะการกระทำของพ่อกลับมามีประกายอีกครั้งเมื่อนางเอ่ยขึ้น “แจ็ค... ช่วยฉันด้วย...” แจ็คสัน ลาร์ส สั่นสะท้าน ดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นออกมาขณะที่เส้นเลือดบนคอและใบหน้าปูดโปนราวกับจะแตกออก “ห... หยุดนะ!” เขาคลานไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยแรงใจล้วนๆ เพื่อจะช่วยนางจากเงื้อมมือของไอ้สารเลวนั่น ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังจนแทบคลั่ง “ใครก็ได้...” เขาอ้อนวอน เสียงของเขาก้องกังวานราวกับเสียงครวญคราง “ได้โปรด... ใครก็ได้...” เขาไม่สามารถหันหน้าหรือขยายประสาทสัมผัสได้เนื่องจากก๊าซพิษที่เป็นอัมพาตโดยไม่รู้ตัว แต่เขากำลังจ้องมองนางพร้อมกับไอ้สารเลวนั่นที่ทับร่างของนางอยู่ “ได้โปรด!!” เสียงร้องคร่ำครวญที่บาดลึกถึงหัวใจดังออกมาจากปากของเขา