บทที่ 543 เธอทำหน้าเหมือนน้อยใจงั้นหรือ? เอเวอลีนจมดิ่งอยู่กับเรื่องนี้ที่กระตุ้นให้เกิดจิตสังหารมาเป็นเวลานานโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งในตอนนี้มันกลายเป็นความหมกมุ่นไปแล้ว เพราะความคิดที่จะสังหารพวกมันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า การชกพวกมันให้ตาย การเผาวิญญาณของพวกมันให้สิ้นซาก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านี้ฉายชัดผ่านเข้ามาในหัวของเธอ เธอถึงกับมีความปรารถนาที่จะวางยาพิษพวกมันให้ตายตกไปตามกัน แต่เธอก็ยังคงยับยั้งชั่งใจเอาไว้ ถึงอย่างนั้น เธอก็รู้ดีว่าตนเองยังไร้อำนาจและไม่อยากเป็นภาระให้สามีต้องไปผิดใจกับสองตระกูลใหญ่ ‘ตระกูลกริสโวลด์ และตระกูลไบรท์วูด... ฉันจะจำเอาไว้’ แววตาของเอเวอลีนวูบไหวขณะตัดสินใจที่จะอดทนรอจังหวะเวลา หากวันหนึ่งเธอสามารถบรรลุถึงระดับที่เจ็ดในชีวิตได้ เธอตั้งใจไว้ว่าจะลงมือจัดการตามความปรารถนาที่อยากจะล้างแค้น ‘ถึงเวลานั้น ชายของฉันคงจะแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้...’ ริมฝีปากของเอเวอลีนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง บางที ในตอนนั้นเธออาจแค่เพียงต้องเอ่ยปากไม่กี่คำ ตระกูลพวกมันอาจต้องก้มหัวลงแทบเท้าของเธอเพราะการมีอยู่ของเดวิสก็ได้ ทันใดนั้นเธอก็เริ่มฝันกลางวันถึงสถานการณ์นั้นในขณะที่เดินเคียงข้างเขา “อีกสองคนนั่นก็ตายแล้วเหมือนกัน...” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกายเธอ ดึงเอเวอลีนออกจากภวังค์แห่งการฝันกลางวัน “...” เธอใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจ เอเวอลีนค่อยๆ ช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงมองเดวิส ปากของเธออ้าค้างเล็กน้อยราวกับกำลังถามว่า ‘ได้อย่างไร?’ สีหน้าของเธอเจือไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ไม่เพียงแต่เธอจะสับสนว่าสามีของเธอจัดการสังหารพวกมันได้อย่างไรในเมื่อเขาอยู่กับเธอตลอดเวลา แต่เธอยังอยากรู้ด้วยว่าเขารู้ถึงความคิดในใจของเธอได้อย่างไร! “จิตสังหารของเธอพุ่งพล่านจนทำให้ฉันรู้สึกขนลุกเลยนะ...” เดวิสแสร้งทำท่าตัวสั่นและหัวเราะอย่างเคอะเขิน พลางชี้ไปที่แขนของเธอที่กำลังกอดเขาอยู่ เอเวอลีนถึงได้ตระหนักว่าเธอกอดแขนเขาไว้แน่นเกินไป เธอรีบปล่อยแขนเขาทันทีแล้วก้าวถอยออกไปด้านข้างสองก้าว ก่อนจะหันหลังกลับราวกับไม่เต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับเขา ใช่แล้ว เป็นครั้งคราวที่แรงบีบของเธอเพิ่มขึ้นและลดลง แม้เขาจะไม่รู้สึกเจ็บ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความลังเลใจที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาผ่านแรงบีบนั้น “อะไรกัน? อายที่ถูกจับได้ว่ามีความคิดฆ่าคนงั้นหรือ?” เดวิสหัวเราะหึ เอเวอลีนเม้มริมฝีปากขณะที่ดวงตาเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา เธอรีบวิ่งกลับมาหาเขาแล้วใช้มือเล็กๆ ทุบหน้าอกเขา เดวิสทำเพียงปล่อยให้เธอทุบพร้อมกับหัวเราะ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เธออายหนักเข้าไปใหญ่จนกระทั่งเธอยอมหยุดและซบหน้าลงกับอกของเขา เอเวอลีนรู้สึกอายจริงๆ ที่ความคิดอยากฆ่าคนของเธอถูกจับได้ เธอไม่อยากดูเป็นผู้หญิงใจแคบในสายตาของเขา แต่เธอก็รู้สึกดีใจด้วยเช่นกัน เธอโล่งใจอยู่ในใจที่เดวิสช่วยทวงความยุติธรรมให้เธอโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ เธอไม่สงสัยในคำพูดของเขาเพราะเธอรู้ดีว่าเขาสามารถฆ่าคนจากระยะไกลได้จริงๆ ไอ้โง่สามคนนั้นทำพลาดครั้งใหญ่ หนึ่งในนั้นบอกว่าเขาเป็นนายน้อย อีกคนถึงกับทิ้งชื่อไว้ให้เธอ และเธอก็เดาได้ว่าสามีของเธอแอบใช้ชื่อนั้นเขียนลงบนยันต์กระดาษนั่น เธอไม่รู้ว่ายันต์กระดาษพวกนั้นทำงานอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกว่ายันต์เหล่านั้นน่าจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกมันตาย ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอิ่มเอมใจราวกับว่าได้ทานอาหารจนอิ่มโดยไม่ต้องกินอะไรเลย! ในชีวิตนี้ เธอไม่รู้ว่าจะร้องขออะไรจากเขาได้อีก... ‘ลูกเหรอ?’ เอเวอลีนเชิดคางขึ้นและมองเดวิสด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่าเธอทำได้เพียงแค่เผยความตั้งใจออกมา แต่ไม่สามารถบังคับให้เขาให้ลูกกับเธอได้ และถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ยังรู้สึกพอใจอยู่ดี! ในเวลานี้ จากปลายอีกด้านของถนนที่พวกเขายืนอยู่ เจ้าหญิงอิซาเบลล่ามองมาที่พวกเขาทั้งคู่ด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอก้าวเท้าเดินตรงมาหาพวกเขาด้วยท่าทางไม่รีบร้อน เดวิสและเอเวอลีนสังเกตเห็นฝีเท้า เอเวอลีนจำต้องผละออกจากเดวิสอย่างไม่เต็มใจและหันไปมองแขกที่กำลังเดินเข้ามา เธอปัดเส้นผมสีเขียวสลวยข้างหูอย่างเขินอายก่อนจะตระหนักว่าไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าหญิงอิซาเบลล่า ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นก่อนจะตะโกนออกมาเหมือนแฟนคลับ “นั่นเป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมากค่ะ เจ้าหญิงอิซาเบลล่า! ท่านสง่างามมาก!” เจ้าหญิงอิซาเบลล่ายิ้มอย่างอ่อนโยนและพยักหน้า จากนั้นจึงกล่าวเสริมว่า “อย่าเรียกฉันว่าเจ้าหญิงเลย เรียกฉันว่า ‘คุณ’ อิซาเบลล่าก็พอ” “หรือจะเรียกเธอว่าราชินีผู้ได้รับสถาปนา ก็ได้นะ...” เดวิสแทรกขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้ว เจ้าหญิงอิซาเบลล่าปรายตามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาสบตาเอเวอลีน “ตอนนี้ ฉันเชื่อว่าคงมีผู้คนมากมายแวะเวียนมาที่ที่พักแห่งนี้ด้วยหวังว่าจะได้พบฉัน ฉันอยากให้มั่นใจว่าพวกเธอทุกคนจะไม่เปิดเผยตัวตนที่ฉันพยายามปิดบังไว้อย่างยากลำบาก” เอเวอลีนไม่ได้พยักหน้า แต่กลับหันไปมองสามีของเธอแทน “คุณไม่คิดว่าควรจะอธิบายให้เราฟังก่อนหรือไง ราชินีผู้ได้รับสถาปนา?” น้ำเสียงของเดวิสดูจริงจังขึ้น เจ้าหญิงอิซาเบลล่าเม้มปากก่อนจะเอ่ย “ฉันต้องการสร้างฐานอำนาจที่นี่” เดวิสเลิกคิ้วขึ้น “คุณไม่คิดว่าควรบอกให้เรารู้ล่วงหน้าก่อนหรือ?” “ฉันแจ้งพ่อแม่ของเธอไปแล้ว...” แววตาของเจ้าหญิงอิซาเบลล่าฉายประกายแห่งความซื่อตรง เดวิสกระพริบตาถี่ๆ กับคำพูดนั้น “อ้อ...” จากนั้นเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเป็นความผิดของพวกเขาเองที่ไปตำหนิเธอ ทั้งที่พวกเขาไม่ได้พบใครเลยหลังจากออกจากช่วงเก็บตัวและออกไปชมเมืองก่อนจะไปดูการแข่งขันราชาผู้ได้รับสถาปนา เดวิสรู้ดีว่าเจ้าหญิงอิซาเบลล่าไม่ค่อยโกหก ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าเธอจะโกหกในกรณีนี้ แต่ถึงอย่างนั้น... “เราไม่ควรจะปกปิดตัวตนให้รอบคอบกว่านี้หน่อยหรือ? แต่คุณกลับทิ้งสถานะเดิมของเราไปเสียสนิท แล้วกลายเป็นราชินีผู้ได้รับสถาปนาเสียเอง” “ตอนนี้คุณกลายเป็นจุดสนใจอย่างมาก ซึ่งทำให้คนอื่นๆ ที่นี่ตกอยู่ในสภาวะถูกสืบสวนโดยคนที่ไม่รู้จัก ซึ่งพวกนั้นคงจะพยายามอย่างหนักเพื่อเปิดเผยตัวตนของคุณ” เจ้าหญิงอิซาเบลล่าดูตกใจ เธออ้าปากจะโต้ตอบแต่ก็พบว่าพูดไม่ออก สีหน้าของเธอเริ่มกระตุก เธออดไม่ได้ที่จะตะโกนกลับด้วยความโกรธปนความเขินอาย “แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!?” เอเวอลีนมองดูทั้งสองคนแล้วรู้สึกราวกับว่าจิตใจของเธอกำลังเล่นตลก ‘นี่ฉันคิดไปเองหรือเปล่า? หรือทำไมเจ้าหญิงอิซาเบลล่าถึงดูเหมือนคนกำลังน้อยใจ?’ ‘นี่มัน!’ ดวงตาของเอเวอลีนเบิกกว้าง ‘เดี๋ยวนะ... เธอทำหน้าเหมือนอยากให้สามีของฉันยอมรับการกระทำของเธอ...’ เธอรีบหยุดความคิดเพ้อเจ้อที่กำลังเตลิดไปไกล เดวิสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ซื้อค่ายกลระดับราชาขั้นสูงสุดมาในราคามาตรฐาน แล้วติดตั้งมันในที่พัก ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันมีทั้งความสามารถในการตรวจจับและการป้องกัน และต้องไม่ทับซ้อนกับค่ายกลเดิมที่มีอยู่แล้ว” “นอกจากนี้ คุณต้องเป็นคนรับผิดชอบในการเติมพลังงานที่ใช้ในค่ายกลด้วย และถ้าคุณหาค่ายกลที่มีทั้งสองความสามารถนี้ไม่ได้ ก็ซื้อแยกกันก็ได้” เดวิสเปิดโอกาสให้เธอได้แก้ไขสถานการณ์ แม้ว่าสถานการณ์จะยังไม่ได้เลวร้ายลง แต่ก็น่าจะเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาก่อนที่เหตุการณ์ต่างๆ จะเกิดขึ้นในที่พักแห่งนี้ ก่อนที่จะถึงตอนนั้น เขาพยายามใช้มาตรการป้องกันด้วยการซื้อค่ายกลป้องกันระดับสูงมาเสริมการป้องกันของพวกเขาทั้งหมด เจ้าหญิงอิซาเบลล่าประหลาดใจ แต่เธอก็เข้าใจแผนของเดวิสที่บอกให้เธอซื้อค่ายกลเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเธอกลับดูเหมือนคนไม่เต็มใจที่จะต้องเสียเงินจำนวนมากไปกับค่ายกลพวกนั้นเลย