บทที่ 282 ทะเลเลือด ไม่กี่นาทีผ่านไปนับตั้งแต่ซูหยางเริ่มลงมือ โจรนับร้อยชีวิตก็ได้ดับสูญไปภายใต้คมดาบในมือของเขาแล้ว "อ๊ากกก!" "ไอ้หมอนี่มันโหดเหี้ยมและทรงพลังขนาดนี้ได้ยังไงกัน?! นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!" "ปีศาจ! มันต้องเป็นปีศาจจำแลงกายมาแน่ๆ!" ภายในรังโจรดังกึกก้องไปด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขณะที่ซูหยางไล่สังหารพวกมันอย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะเป็นโล่เหล็กหรือวิชาป้องกัน การฟาดฟันเพียงครั้งเดียวจากดาบของซูหยางก็ตัดผ่านพวกมันราวกับมีดร้อนๆ ที่กรีดผ่านเนย ก่อนจะปลิดชีพโจรที่หลบอยู่หลังเครื่องป้องกันเหล่านั้น นอกจากนี้ เนื่องด้วยซูหยางใช้ 'เก้าก้าวละอองดารา' พวกโจรจึงรู้สึกราวกับว่ากำลังต่อสู้กับภูตผี เพราะส่วนใหญ่แม้แต่เงาของเขาก็ยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำ ต่อให้พวกมันโชคดีพอที่จะเหลือบเห็นเงาของซูหยาง เขาก็จัดการสังหารพวกมันไปเสียก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบโต้ กลิ่นคาวเลือดภายในรังโจรทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยซากศพและอาบชโลมไปด้วยเลือด ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากโจรส่วนใหญ่มีระดับพลังอยู่ในขอบเขตวิญญาณพื้นฐานและขอบเขตวิญญาณล้ำลึก พวกมันจึงเริ่มหายใจไม่ออกเนื่องจากแรงกดดันจากระดับพลังขอบเขตวิญญาณสวรรค์ของซูหยาง ซึ่งทำให้การป้องกันของพวกมันอ่อนแอลงไปอีก ถึงแม้จะมีผู้ฝึกตนระดับขอบเขตวิญญาณแท้จริง หรือกระทั่งระดับขอบเขตวิญญาณปฐพีปะปนอยู่บ้าง แต่ก็น่าอนาถนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าซูหยางซึ่งอยู่ในระดับขอบเขตวิญญาณสวรรค์ พวกมันทั้งหมดก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่ถูกบดขยี้อย่างง่ายดาย "ห-หนีเร็ว! มันจับพวกเราไม่หมดทุกคนหรอก!" พวกโจรเริ่มวิ่งกรูไปทางทางออกเพื่อเป็นความพยายามครั้งสุดท้าย ทว่าน่าเสียดายที่มีทางออกเพียงทางเดียวเท่านั้น และซูหยางก็สังหารพวกมันก่อนที่จะมีใครเข้าใกล้ประตูเสียด้วยซ้ำ จำนวนของกลุ่มโจรภูเขาแดงลดลงอย่างรวดเร็ว และภายในเวลาครึ่งชั่วโมง กองโจรที่มีจำนวนนับพันก็เหลือเพียงไม่กี่สิบคน "ข-ขอร้องล่ะ! ไว้ชีวิตพวกเราด้วย! พวกเราไปทำอะไรให้ท่านโกรธแค้นถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กัน!" โจรที่เหลือทิ้งอาวุธและคุกเข่าลง อ้อนวอนขอให้ซูหยางไว้ชีวิต ซูหยางหยุดพักจากการสังหารเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มลงมือ และเอ่ยขึ้นว่า "พวกโจรอย่างพวกเจ้า เคยถามเหยื่อผู้บริสุทธิ์สักกี่คนกันที่ร้องขอชีวิตด้วยคำพูดแบบเดียวกันนี้ ก่อนที่พวกเจ้าจะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปสู่ความเลวร้าย?" "..." พวกโจรเงียบกริบไปในทันที "ข้าไม่ใช่ฮีโร่ และไม่คิดจะเป็นด้วย ข้าไม่ได้ทำสิ่งนี้เพื่อแก้แค้น และพวกขยะอย่างพวกเจ้าก็ไม่ได้ทำให้ข้าโกรธเคืองแม้แต่น้อย" หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขากล่าวต่อ "พูดง่ายๆ ก็คือ ที่ข้าทำลงไปทั้งหมดนี้ เพียงเพื่อความบันเทิงใจของตัวข้าเองเท่านั้น!" "ม-ไม่มีทาง..." พวกโจรจ้องมองซูหยางราวกับกำลังเห็นปีศาจ หลังจากปล้นและฆ่าผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนมานานหลายปี พวกโจรเหล่านี้ลืมเลือนความรู้สึกสิ้นหวังและความกลัวไปนานแล้ว โดยเฉพาะเมื่อพวกมันไร้คู่แข่งในแถบนี้ แต่หลังจากได้เผชิญหน้ากับซูหยางในวันนี้ ในที่สุดพวกมันก็นึกถึงความรู้สึกเหล่านั้นออกเสียที "ถ้าข้ายังเสียเวลาพูดกับพวกขยะอย่างพวกเจ้าต่อไป ปากของข้าคงจะแปดเปื้อนความโสมมของพวกเจ้า งั้นก็จงตายไปซะ" "ด-ด-เดี๋ยว! คุยกันก่อน—" ปราณวิญญาณสวรรค์ล้ำลึกระเบิดออกมาจากร่างของซูหยางในทันที ด้วยวิชาดาบเพียงหนึ่งกระบวนท่า ลำแสงดาบนับร้อยพุ่งออกจากตัวดาบ ตัดร่างของโจรที่เหลือให้ขาดสะบั้นเป็นชิ้นๆ ภายในพริบตา "..." ภายในรังโจรตกอยู่ในความเงียบงันโดยฉับพลัน ซูหยางมองดูพื้นดินที่นองไปด้วยเลือด สลับกับร่างกายของตนที่แม้จะถูกอาบชโลมด้วยเลือดแต่กลับไม่มีคราบเลือดติดอยู่เลยแม้แต่หยดเดียว "ไม่ได้สังหารคนมากขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ มานานแล้วนะ..." เขาถอนหายใจในใจ แม้การกระทำของซูหยางในวันนี้อาจดูโหดเหี้ยมและเกินความจำเป็น แต่การสังหารหมู่เช่นนี้เกิดขึ้นแทบทุกวันในโลกแห่งการฝึกตน บางครั้งก็เป็นสเกลที่ใหญ่กว่านี้มาก และส่วนใหญ่มักเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมาสังเวยชีวิต ไม่ใช่พวกโจรที่วันๆ เอาแต่สร้างความเดือดร้อนให้ทั้งโลกคนธรรมดาและโลกแห่งการฝึกตน อันที่จริง ต่อให้เขาฆ่าคนไปมากมายเพียงใด ซูหยางก็ไม่ได้รู้สึกสงสารหรือสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อยในเวลานี้ บางทีเขาอาจจะสงสารผู้ที่บริสุทธิ์ซึ่งต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของโจรเหล่านี้ แต่หากถามถึงอารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อพวกโจรนั้น ในใจของซูหยางว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ซูหยางก็เริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ รังโจรแห่งนี้ แม้จากภายนอกจะดูไม่โดดเด่นอะไร แต่ขนาดจริงๆ ของที่นี่กลับกว้างใหญ่พอๆ กับปราสาทของราชา เพียงแต่มันถูกสร้างขึ้นใต้ดิน จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงจุโจรนับพันคนได้ในคราวเดียว ที่นี่มีชั้นใต้ดินมากกว่าห้าชั้นและมีห้องอีกนับร้อย ทว่าสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดของรังแห่งนี้คือมันถูกสร้างขึ้นด้วยมืออย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม ไม่ทราบได้เลยว่าเป็นความพยายามของพวกโจรเองหรือเป็นหยาดเหงื่อจากเหล่าผู้ที่ถูกพวกมันจับมา หลังจากเดินสำรวจอยู่พักหนึ่ง ซูหยางก็หยุดลงที่หน้าห้องแห่งหนึ่งบนชั้นสองแล้วเปิดมันออก ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้อง เขาก็ได้พบกับภาพอันโหดร้ายที่จะทำให้หัวใจของคนไร้ความรู้สึกยังต้องสั่นสะท้าน ภายในห้องนี้ มีหญิงสาวมากมายถูกล่ามโซ่ติดกับผนัง และพวกเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของหญิงสาวเหล่านี้ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและผอมโซ เห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหาร ดวงตาของพวกเธอไร้ซึ่งประกาย ราวกับตุ๊กตาที่ไร้จิตวิญญาณ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ตุ๊กตาก็ยังดูมีความรู้สึกมากกว่าผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ ซึ่งพวกเธอสูญเสียมันไปจนหมดสิ้น ใครก็ตามที่เห็นก็สามารถเดาได้ทันทีว่าห้องนี้มีไว้เพื่ออะไรและทำไมหญิงสาวเหล่านี้ถึงมาอยู่ที่นี่ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ที่แห่งนี้น่าขยะแขยงยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อซูหยางเห็นสภาพของหญิงสาวเหล่านี้และใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของพวกเธอ แม้เขาจะไม่รู้จักพวกเธอคนไหนเลย แต่หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ข้าไม่น่าฆ่าพวกมันเร็วเกินไปเลย..." เขาถอนหายใจในใจ รู้สึกเสียดายนิดๆ ที่ตัดสินใจไม่ทรมานพวกโจรเหล่านั้นก่อนจะสังหารพวกมันอย่างช้าๆ