บทที่ 1746 ทางเลือกของนาง แสงจันทร์สะท้อนอยู่ในดวงตาของเอเมอรี่ขณะที่เขาสะกดรอยตามร่างของราชินีเกวนที่กำลังควบม้าไปข้างหน้า นางควบขี่ด้วยความเร่งรีบราวกับถูกแรงผลักดันบางอย่างบงการ สัญชาตญาณของเอเมอรี่บอกให้เขาเข้าไปแทรกแซง หยุดยั้งการเดินทางที่กะทันหันและไม่คาดคิดของนาง ทว่าความอยากรู้อยากเห็นที่เต้นเร่าอยู่ในใจกลับมีชัยเหนือกว่า เขาจึงเลือกที่จะเป็นเพียงผู้ชมที่เงียบเชียบ เป็นดั่งเสียงกระซิบที่ไม่มีใครสังเกตเห็นท่ามกลางท่วงทำนองแห่งราตรีกาล ความมืดมิดค่อยๆ จางหายไป แสงแรกแห่งรุ่งอรุณระบายสีบนขอบฟ้า เผยให้เห็นยอดแหลมและกำแพงหินที่ทรุดโทรมของเมืองไลโอเนสเก่าแก่ ณ ที่แห่งนี้ ราชินีเลือกที่จะชะลอฝีเท้าลง นางลอบเข้าเมืองไปดุจดั่งวิญญาณ ร่างของนางกลืนไปกับสายหมอกยามเช้าอย่างแนบเนียน เอเมอรี่เฝ้าดูด้วยความระแวดระวังแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย ขณะที่นางเดินเข้าไปในบ้านเก่าที่ผุพังหลังหนึ่ง ภายในนั้นมีการพบกันที่น่าจะเป็นไปตามคาดหมายระหว่างราชินีเกวนกับใบหน้าที่เอเมอรี่คุ้นเคยดี นั่นคือขุนนางหนุ่ม เอ็บ แฟนทูมาร์ บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบและวิตกกังวล เสียงของเกวนที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งแต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงแห่งความสิ้นหวังดังแว่วมาเบาๆ "เอ็บ ฉันขอโทษที่บอกกะทันหัน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?" "พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เรือจะมาถึงตอนเที่ยง" ความเคารพที่เขามีต่อนางนั้นชัดเจน แต่ความหวาดกลัวต่อความปลอดภัยของนางก็เช่นกัน "ฝ่าบาท" เขาเอ่ยขัดคำขอบคุณของนาง "พระองค์จะทรงพิจารณาใหม่อีกครั้งได้หรือไม่? การเดินทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย ให้กระหม่อมเรียกอัศวินมาคุ้มกันพระองค์เถอะพ่ะย่ะค่ะ" ทว่าความมุ่งมั่นของเกวนนั้นไม่สั่นคลอน เวลาเป็นสิ่งสำคัญและนางมีภารกิจที่ต้องทำ "ไม่ เอ็บ" นางตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "งานประชุมสุดยอดจะเริ่มในอีก 7 วันข้างหน้า เราล่าช้าไม่ได้แล้ว" ใบหน้าของเอ็บแสดงอารมณ์มากมาย ทั้งความหงุดหงิด ความกังวล และความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง ในที่สุดเขาก็ยอมจำนน "ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ โปรดพักผ่อนเถอะ กระหม่อมจะไปดูแลความเรียบร้อยเอง" ถ้อยคำของพวกเขาก้องอยู่ในความเงียบงันที่ตามมา มันหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เอ่ยออกมาและภาระของเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น "ขอบใจนะ เอ็บ" เสียงของราชินีดังกังวานเบาๆ "ฉันฝากด้วยนะ" ในขณะที่ราชินีพักผ่อนเอาแรง เอเมอรี่จับตามองขุนนางหนุ่มเอ็บที่เดินไปมาอย่างมีจุดหมาย ความสงสัยปะทุขึ้นในใจของเอเมอรี่ อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความลับ และเขาตั้งใจจะเปิดโปงมัน ฝีเท้าของเอ็บรีบร้อนแต่สม่ำเสมอ เอเมอรี่ใช้ [การอ่านวิญญาณ] ง่ายๆ เพื่อแอบมองเข้าไปในความคิดของขุนนางหนุ่ม เขาวงกตที่เต็มไปด้วยความคิด ความทรงจำ และอารมณ์มักจะให้ข้อมูลเชิงลึกได้เสมอ และเอเมอรี่ก็เชี่ยวชาญในการแยกแยะเสียงกระซิบออกจากเสียงอึกทึกเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม การหยั่งรู้ทางจิตของเอเมอรี่ถูกขัดจังหวะ มีตัวตนที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นใกล้ๆ ขณะที่เอ็บก้าวเดินต่อไป ร่างในชุดคลุมก็โผล่ออกมาจากมุมมืดของตรอก เอเมอรี่เร่งประสาทสัมผัส เสียงกระซิบของพวกเขาแว่วมาเข้าหู และความเร่งรีบในคำพูดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของเขาได้ทันที "ส่งข่าวไปว่าราชินีอยู่ที่นี่ เราต้องหยุดการกระทำของนาง" คำพูดเหล่านั้นเพียงพอแล้วสำหรับเอเมอรี่ในการประเมินสถานการณ์ ด้วยความรวดเร็วเขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทั้งคู่ ทำให้ทั้งร่างในชุดคลุมและเอ็บตกตะลึง ร่างนั้นสัญชาตญาณตอบสนองด้วยการชักดาบออกมา ใบดาบส่องประกายคุกคามท่ามกลางแสงสลัว แต่เอเมอรี่เพียงแค่ตวัดสายตาคมกริบใส่ก็ทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นอัมพาต ดาบในมือชายชุดคลุมร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ ดวงตาของเอ็บเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่อาจระบุตัวตนของเอเมอรี่ได้เนื่องจากม่านมนตราอันทรงพลังที่ปกคลุมเขาไว้ "ทะ...ท่านเป็นใคร?" เอ็บละล่ำละลักถาม น้ำเสียงเจือความหวาดกลัว เอเมอรี่ไม่ต้องการเสียเวลาพูดคุยนาน เขาคลายม่านมนตราออก เผยใบหน้าที่คุ้นเคยให้ขุนนางหนุ่มเห็น เสียงของเขาแม้จะไม่ดังแต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจและความกดดัน "วางแผนอะไรอยู่เอ็บ? กำลังสมคบคิดต่อต้านนางอยู่หรือ?" เอ็บที่เดิมทีแข็งทื่อด้วยความกลัวเมื่อจำใบหน้าของเอเมอรี่ได้ ความโล่งใจก็ถาโถมเข้ามา แต่ก็เพียงชั่วครู่ "กระหม่อม... กระหม่อมเพียงแค่พยายามรักษาความปลอดภัยของพระองค์ พระองค์จะเดินทางไปไม่ได้ มันอันตรายเกินไป" เอ็บอ้อนวอน ความสิ้นหวังเห็นได้ชัดในน้ำเสียง เอเมอรี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอ็บ สายตาของเขาแน่วแน่ "ทางเลือกของนาง นางเป็นคนตัดสินใจเอง" เมื่อตัดสินใจได้ว่าการพบกันครั้งนี้ควรถูกลืม เอเมอรี่จึงดำดิ่งลงไปในจิตสำนึกของเอ็บ ร่ายมนตร์เพื่อลบเหตุการณ์เมื่อครู่ออกจากความทรงจำของเขา และในจังหวะสุดท้าย เขาได้หยิบถุงเหรียญที่ห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเอ็บมาด้วยอย่างชำนาญ "ถือว่าเป็นค่าจ้างสำหรับเรื่องที่ผ่านๆ มาก็แล้วกัน" เอเมอรี่พึมพำ เมื่อกลับมายังที่พักเก่าที่ราชินีเกวนกำลังพักผ่อน เอเมอรี่ก็ลอบเข้าไปโดยไม่มีใครเห็น ขณะเฝ้ามองนาง ความคิดมากมายก็แล่นเข้ามาในหัว "ฉันควรทำอย่างไรกับเธอดี" ขณะจมอยู่ในห้วงความคิด ความนึกคิดของเอเมอรี่ล่องลอยไปยังงานประชุมสุดยอดที่กำลังจะมาถึง แม้ในตอนแรกเขาตั้งใจจะไปที่นั่นคนเดียว แต่ความคิดที่จะร่วมเดินทางไปกับเกวนกลับเริ่มก่อตัวขึ้น ทว่าความทรงจำที่น่าเศร้าเกี่ยวกับเกวนและเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็หวนกลับมา ทำให้ความตั้งใจของเขาเริ่มสั่นคลอน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะกระซิบกับราชินีที่กำลังหลับใหลอย่างแผ่วเบา "อยู่ที่นี่น่ะดีแล้ว... ฉันจะดูแลให้อาร์เธอร์ปลอดภัยเอง" เอเมอรี่ตัดสินใจได้แล้ว สายตาของเขาเลื่อนไปมองดาบในตำนานที่วางอยู่ข้างกายราชินี—เอ็กซ์คาลิเบอร์ "ขอยืมใช้สักพักนะ" เขาพึมพำขณะเอื้อมมือไปจับด้ามดาบที่วิจิตรบรรจง แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงสว่างจ้าก็ปะทุออกมาจากตัวดาบ สร้างเกราะป้องกันไม่ให้เอเมอรี่แตะต้อง เมื่อตระหนักถึงการมีอยู่ของวิญญาณโบราณที่สถิตอยู่ในดาบ เอเมอรี่จึงใช้ [ท่องวิญญาณ] เพื่อสื่อสารกับตัวตนปริศนานี้ ในชั่วพริบตา โลกแห่งวัตถุจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยทิวทัศน์อันน่าทึ่ง ทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ทอดยาวไปจนถึงขอบทะเลอันสงบ เสียงคลื่นกระทบฝั่งและสายลมแผ่วเบานั้นช่างผ่อนคลาย ทว่าสิ่งที่ทำให้เอเมอรี่ตั้งตัวไม่ติดคือร่างที่รอเขาอยู่ มันคือเกวน หรือจะพูดให้ถูกคือร่างจำลองของนาง ความสับสนผ่านเข้ามาเพียงครู่เดียว ก่อนที่เอเมอรี่จะเอ่ยทักทายตัวตนที่เป็นวิญญาณนั้น "เจ้าคือเอ็กซ์คาลิเบอร์ใช่ไหม?" ตัวตนนั้นซึ่งอยู่ในร่างของเกวน ตอบกลับด้วยเสียงที่ก้องไปด้วยความเก่าแก่และปัญญา "ข้าคือข้า" ดวงตาของมันจ้องมองเอเมอรี่อย่างพินิจ "ข้ารู้จักเจ้า... เจ้า... ต่างออกไป... แข็งแกร่งขึ้น" เอเมอรี่ไม่รอช้า เขาบอกความตั้งใจที่จะใช้ดาบเล่มนี้ในการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งวิญญาณเล่มนั้นตอบกลับมาเป็นปริศนาว่า "ช่วยข้า... ช่วยนาง... ช่วยเจ้า" เอเมอรี่สับสนกับคำถามนั้นจึงถามกลับ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" แต่ตัวตนนั้นเพียงพึมพำคำเดียวว่า "โรม" ก่อนที่เอเมอรี่จะรู้สึกถึงแรงผลักอย่างรุนแรงให้ออกจากดินแดนวิญญาณ เมื่อประสาทสัมผัสกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง เขาเห็นเปลือกตาของราชินีเกวนขยับเปิดออก ความสับสนฉายชัดในดวงตาของนาง "ใคร... ท่านเป็นใคร?" นางกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ม่านมนตราที่เขาใช้ก่อนหน้านี้ยังคงบดบังการรับรู้ของนาง เอเมอรี่ฉวยโอกาสนั้นใช้ [แปลงกาย] เปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนให้กลายเป็นเอ็บ จากความทรงจำที่เขาดึงมาจากขุนนางหนุ่ม เขาจึงยืนยันกับนางว่า "เรือมาถึงแล้ว เราควรไปกันได้แล้ว"