Chapter 1737 การเรียกขาน ผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่ไพศาลทอดตัวยาวเหยียดอยู่เบื้องหน้าเขา เสียงคลื่นแต่ละลูกที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งดังก้องกังวานราวกับบทเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นเคยในโสตประสาท สายลมอ่อนโยนพัดผ่านเข้ามาขยี้เส้นผมของเขาอย่างซุกซน พร้อมสัมผัสเย็นเยือกที่ปลอบประโลมผิวพรรณ เขาหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้กลิ่นอายสดชื่นของหญ้าสีเขียวขจีผสมผสานกับกลิ่นไอเค็มของทะเลแทรกซึมเข้าไปในปอด ความโหยหาอดีตถาโถมเข้ามาเมื่อสภาพแวดล้อมโดยรอบปลุกเร้าความทรงจำที่ถูกฝังลึกอยู่ภายในให้ตื่นขึ้น เขาพึมพำออกมาแผ่วเบาว่า "ผมกลับมาแล้ว" ด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต เขาหลับตาลงและปล่อยให้พลังงานธรรมชาติของโลกโอบล้อมกายตน ร่างของเขาลอยละล่องขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ ดวงตาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นถูกดึงดูดด้วยแรงแม่เหล็กไปทางป่าไกลโพ้น สถานที่ที่ดูเหมือนจะกระซิบเรียกชื่อของเขา ราวกับกำลังกวักมือรอ ร่างกายของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยแรงผลักดันที่มองไม่เห็น ร่างกายอมตะของเขาทำให้เขาร่อนไปมาได้อย่างไร้ที่ติประหนึ่งพญาอินทรี ทอดเงาลงบนภูมิประเทศอันเขียวชอุ่มเบื้องล่าง เรือนยอดไม้สีมรกตและเนินเขาสลับซับซ้อนผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเขามาถึงเขตแดนของป่าต้องห้าม เขาลอยตัวหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะร่อนลงสู่หมู่บ้านที่ซ่อนตัวอยู่ภายในอย่างสง่างาม การปรากฏตัวกะทันหันของเงาร่างตัดกับท้องฟ้าสว่างจ้านั้นทำให้ชาวบ้านประหลาดใจ เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงดังระงมไปทั่ว ผู้คนแหงนหน้ามองพยายามหยีตาฝ่าแสงแดดเพื่อดูให้แน่ชัด ท่ามกลางเสียงซุบซิบและอาการตกตะลึงนั้น เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "เอเมอรี่... พี่เอเมอรี่!" สายตาของเขากวาดมองไปยังฝูงชน ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม ผมสีขาวสลวยของนางทอประกายราวกับแสงจันทร์ และรอยยิ้มที่จริงใจของนางก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา "กลิต้า..." เสียงของเอเมอรี่เจือไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น นางไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด หากแต่ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใส กลิต้าวิ่งตรงเข้าหาเขาเหมือนเช่นตอนที่นางยังเยาว์วัย เมื่อถึงตัวเขา นางก็โผเข้ากอดเขาแน่น "พี่คะ" เสียงของนางสั่นเครือ "หนูคิดถึงพี่... คิดถึงพี่เหลือเกิน" จากด้านหลังของกลิต้า มีอีกสองใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้น แม้จะดูเติบโตขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังคงเป็นที่รักยิ่งสำหรับเขาไม่ต่างกัน นั่นคือลิลิธและเลลิธ พี่น้องทั้งสามผู้ผูกพันกับเอเมอรี่ด้วยสายเลือดที่ไม่อาจตัดขาดได้ รู้สึกถึงช่องว่างในหัวใจที่ถูกเติมเต็มจากการกลับมาของเขา ราวกับชิ้นส่วนแห่งจิตวิญญาณที่หายไปได้กลับคืนมาอีกครั้ง ใจกลางหมู่บ้านกลายเป็นศูนย์รวมความเคลื่อนไหว เสียงสนทนาหลอมรวมกันเป็นท่วงทำนองแห่งความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่ผู้ที่ไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนยังรู้สึกถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้ง ราวกับว่าพวกเขากำลังพบเจอกับตำนานที่เคยได้ยินจากนิทานก่อนนอน เอเมอรี่กวาดสายตามองฝูงชน เป็นการรับรู้ถึงการต้อนรับของพวกเขาด้วยความเงียบ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นกระตุกอยู่ที่จิตวิญญาณของเขา ชี้นำเขาไปยังสถานที่ที่มีความสำคัญยิ่ง เมื่อถูกดึงดูดไปเช่นนั้น เขาจึงเริ่มก้าวเดินไปยังศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหมู่บ้าน เขาเดินตามเส้นทางผ่านอุโมงค์โค้งซึ่งเปิดออกสู่พื้นที่ป่าอันน่าทึ่ง ด้วยความที่ประสานเข้ากับกฎแห่งธรรมชาติ ศาลเจ้าแห่งนี้จึงดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าแต่ก่อน ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยมอสสะท้อนถึงพลังงาน และทุกลมหายใจที่เขาได้รับเข้าเปรียบเสมือนการสูดเอาแก่นแท้ของโลกเข้าไป ที่ใจกลางของป่าศักดิ์สิทธิ์มีร่างสง่างามยืนอยู่ ออร่าของนางแผ่ซ่านด้วยสติปัญญาและความงดงามที่เหนือกาลเวลา เอเมอรี่จำนางได้ทันที นั่นคือ ไทร่า พี่สาวคนโตของเหล่าแฟรี่และเป็นหัวหน้านักบวชหญิงของหมู่บ้าน ดวงตาของนางประสานกับเขาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับบนริมฝีปาก "ยินดีต้อนรับกลับมานะ เอเมอรี่" นางหลีกทางให้ เพื่อปล่อยให้เอเมอรี่ได้กลับไปเชื่อมต่อกับพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ เขาเดินผ่านทะเลสาบอันเงียบสงบซึ่งเป็นที่ที่ร่างของนิมูเอะหลับใหลชั่วนิรันดร์ ถัดไปข้างหน้า ร่างอันน่าเกรงขามของอาร์ทูโรหมีใหญ่ยังคงยืนตระหง่านทำหน้าที่เฝ้ายามอย่างไม่มีวันหลับใหล จากนั้น เอเมอรี่ก็เดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ใจกลาง เสียงของไทร่าทำลายความเงียบของเขาด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง "หลายปีแล้วที่ไกอาเงียบเสียงไป" เอเมอรี่วางฝ่ามือลงบนเปลือกไม้ของต้นไม้อย่างแผ่วเบา เขาถ่ายทอดพลัง [Nature Grasp] ลงไปและดำดิ่งลึกเข้าไปในจิตสำนึกของไกอา ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เหล่านักบวชเชื่อ ไกอาไม่ได้เงียบหายไป แต่เสียงของนางแผ่วเบาราวกับเปลวไฟที่กำลังมอดดับ อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถที่ฝึกฝนมาอย่างดี เอเมอรี่สามารถเชื่อมต่อกับเสียงกระซิบที่เปราะบางนั้นได้ "ไกอา... ผมกลับมาแล้ว แสดงให้ผมเห็นที..." นิมิตที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเอเมอรี่นั้นช่างคุ้นตาอย่างประหลาด ภูมิประเทศกว้างใหญ่ที่ถูกทำลายโดยพายุหายนะ เมฆพายุคำรามกึกก้องด้วยความเกรี้ยวกราด และต้นไม้ที่เคยสง่างามบัดนี้กำลังมอดไหม้ ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสของพวกมันพุ่งทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่เขาเคยถูกดูดกลืนไปด้วยความรุนแรงของนิมิต ทว่าเขากลับนำทางผ่านมันไปได้ด้วยความชัดเจนในฐานะผู้เฝ้ามอง ท่ามกลางความโกลาหล เขาได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของต้นไม้อื่นๆ อีกสองต้นที่มีความสำคัญ ต้นหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ภายในเขตวิหารกายา ออร่าของมันชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้ อีกต้นหนึ่งซ่อนตัวอยู่ลึกใต้เปลือกโลก เสียงของมันก้องกังวานด้วยคำเตือนที่เลวร้ายไม่แพ้กัน ราวกับแผนที่ที่คลี่ออกในใจ เขาเริ่มมองเห็นสถานที่ต่างๆ และระบุจุดที่เกิดความผิดปกติได้อย่างแม่นยำ เขาจดจำสถานที่เหล่านั้นจำนวน 108 แห่งที่กระจายอยู่ทั่วโลกไว้ในความทรงจำอย่างเป็นระบบ เมื่อนิมิตเริ่มจางหาย อารมณ์ความรู้สึกที่เด่นชัดก็ปรากฏออกมา นั่นคือความโกรธแค้นและความโศกเศร้าอันลึกซึ้งของไกอาที่ผสมผสานกันเป็นท่วงทำนองอันน่าสยดสยอง ฉากเปลี่ยนไป เอเมอรี่พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในป่าโบราณที่ยังคงความบริสุทธิ์ ต้นไม้สูงตระหง่านแผ่กิ่งก้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เรือนยอดของพวกมันรวมตัวกันเป็นหลังคาสีเขียวชอุ่มที่ไร้รอยต่อ ที่สุดทางเดินนั้นมีตัวตนบางอย่างที่น่าหลงใหลกำลังสั่นไหว เป็นลูกบอลพลังงานสีเขียวเรืองรอง ร่างที่มาพร้อมกับชื่อ... วิญญาณดึกดำบรรพ์ (Primordial Wisp) เอเมอรี่ถูกดึงดูดให้เดินเข้าไปหา แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ พื้นดินเบื้องล่างกลับขัดขืน รากไม้เลื้อยพันเข้าที่ข้อเท้าของเขาหยุดยั้งการรุดหน้า ข้อความจากไกาดังขึ้นอย่างชัดเจน: เขาไม่ได้รับการต้อนรับในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "ทำไม?... บอกผมที...?" ป่าตอบกลับมาด้วยพายุแห่งอารมณ์ ทั้งความละอาย ความสงสัย และความสับสนที่ชัดเจนจนราวกับอากาศรอบตัวเขาสั่นไหว เอเมอรี่ครุ่นคิดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาลังเลใจระหว่างการเคารพความปรารถนาของไกอากับความเร่งด่วนของภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาพยายามจะก้าวต่อไป แต่หลังจากเพียงสามก้าว แรงที่มองไม่เห็นก็ขับไล่เขาออกจากนิมิต เมื่อหลุดออกจากภวังค์ เอเมอรี่ใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพึมพำคำสาบานอันเคร่งขรึมต่อต้นไม้ไกอา "ผมสัญญาว่าจะเปิดเผยความลับของสิ่งที่เกิดขึ้นกับท่านเมื่อสองพันปีก่อนให้ได้ แล้วจากนั้น ผมจะกลับมา" ด้วยความมุ่งมั่นที่ได้รับมาใหม่ เอเมอรี่เดินเข้าไปหาไทร่า หัวหน้านักบวชหญิงที่กำลังรอคอยอยู่อย่างอดทน น้ำเสียงของเขามั่นคงทว่าเจือไปด้วยความกังวล "มอร์กาน่ากลับมาหรือยัง?"