Chapter 2559 กรงขัง เอเมอรี่ยังคงเจ็บปวดจากการพักฟื้นหลังถูกสายฟ้าฟาดอย่างรุนแรง ในตอนนั้นเอง เสียงกระซิบก็เล็ดลอดเข้ามาในจิตใจของเขา มันทุ้มลึกและสั่นไหวไปด้วยความหิวโหยอันดิบเถื่อน <ปล่อยข้า... ปล่อยข้าไป> “เสียงของใครกัน?” แขนขาของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น ทุกอณูในร่างกายของเขาถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น ประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้น สัญชาตญาณกรีดร้องโหยหาการปลดปล่อย ตอนแรกเขาคิดว่าเสียงนั้นเป็นของ 'Star Devourer' แต่คงเป็นไปไม่ได้ สัตว์ร้ายตัวนั้นเป็นเพียงภาพสะท้อนของตัวเขาเอง แล้วนั่นมันใครกัน—? ก่อนที่เขาจะได้ขบคิดต่อ อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในใจ <หยุด!! ใจเย็นก่อน... เจ้ากำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงนะ> เสียงนี้... เขาจำได้ มันเป็นเสียงของตัวเขาอีกคนหนึ่ง แต่ไม่มีเวลาให้คิดมากนัก พลังงานที่พุ่งพล่านกะทันหันทำให้ผิวหนังของเขาขนลุกชัน เอเมอรี่ดีดตัวขึ้น สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มก้อนสายฟ้ามหาศาลที่พันเกี่ยวกันลงมาจากฟากฟ้า โซ่ตรวนแต่ละเส้นสั่นสะเทือนด้วยพลังที่เหนือธรรมชาติ มันคือวัตถุระดับจักรวาลที่อบอวลไปด้วยเจตจำนงอันไม่ลดละของไรจิน ตาข่ายสายฟ้าบริสุทธิ์ขยายตัวออก ก่อตัวเป็นโดมล้อมรอบพวกเขาไว้ ขังทุกคนไว้ในคุกทรงกลมที่เต็มไปด้วยพลังงานอันเดือดพล่าน คิงริกและฮารอนซึ่งอยู่เคียงข้างเขาเมื่อครู่ถูกดึงเข้ามาในอาณาเขตของเขาได้ทันท่วงที หากพวกเขายังคงอยู่ข้างนอก คงจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปในพริบตาแล้ว ทว่าหัวหน้าเผ่าวิหคยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น ด้วยการเหวี่ยงค้อนศึกอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาส่งกระแสไฟฟ้าอันรุนแรงแล่นผ่านกรงขัง เปรี้ยง—ตูม!!! พลังนั้นทำลายล้างอย่างมหาศาล คุกพายุทั้งหลังสั่นสะเทือน ผนังของมันบีบตัวเข้าหากันราวกับบ่วงที่กำลังรัดแน่น ประกายไฟแตกกระจายออกมาจากขอบกรงในขณะที่สายฟ้าแลบแปลบปลาบ แรงกดดันมหาศาลบีบอัดทุกสิ่งที่อยู่ภายใน เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักมหาศาลที่กดทับลงมา พลังแห่งจักรวาลของไรจินกำลังบดขยี้จิตวิญญาณของเขา จากนั้น เสียงอันตื่นตระหนกก็ดังขึ้นทั่วสมรภูมิ “ท่านไรจิน หยุดเถอะ! ชายผู้นี้เป็นแขกที่ท่านหญิงเคย์ลินเชิญมา! เขาเป็นเผ่าพันธุ์เฟย์!” ซอลท์ซกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมหัวหน้าเผ่าวิหคผู้โกรธเกรี้ยวเป็นครั้งสุดท้าย ไรจินแค่นหัวเราะ ดวงตาสีทองหรี่ลงด้วยความดูแคลน “ข้าบอกแล้วไง... เจ้าค่อยไปอธิบายในห้องขังก็แล้วกัน!” สายฟ้าปะทุขึ้นรอบกายของเขา ปีกของเขากางออกกว้าง สั่นไหวด้วยพลังอันดิบเถื่อน เขาเงื้อค้อนขึ้นอีกครั้ง เตรียมที่จะฟาดลงมาด้วยแรงบดขยี้อีกรอบ ซอลท์ซหันไปหาเอเมอรี่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ “ข้าว่าเราควรยอมจำนนดีกว่า” แต่ในขณะที่เขาพูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป จากความตกตะลึงกลายเป็นความไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ไม่เพียงแค่เอเมอรี่จะฟื้นตัวจากการถูกสายฟ้าฟาดจนบาดแผลปิดสนิทเท่านั้น แต่รูปร่างของเขากำลังเริ่มเปลี่ยนแปลงไป [การรวมร่าง 22%... 24%... 28%...] <ทำลายกรงนี้ซะ!!...> เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยพลังที่ระเบิดออกมา กล้ามเนื้อของเขาขยายตัว กระดูกลั่นและเคลื่อนที่จัดเรียงตัวใหม่ ผิวหนังของเขาคล้ำขึ้นพร้อมกับขนหนาหยาบที่งอกไปทั่วร่าง มือของเขาบิดเบี้ยวกลายเป็นกรงเล็บอันทรงพลัง ไหล่กว้างขึ้น ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอย่างมหาศาล ลมหายใจของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงขู่คำรามในลำคอ พลังสัญชาตญาณดิบกำลังตื่นขึ้นภายในตัวเขา โฮกกกกก!!! เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิราวกับแผ่นดินไหว ส่งคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วอากาศโดยรอบ กรงสายฟ้าสั่นสะเทือนราวกับถอยร่นจากแรงกดดันอันมหาศาลของการปรากฏตัวของเขา ปัง!!! ร่างมหึมาของเอเมอรี่พุ่งเข้าชนผนังเรืองแสงของกรงขัง กรงเล็บของเขาจิกลงไปในพลังงานที่กำลังเดือดพล่าน ต้านทานพันธนาการที่พยายามจะกักขังเขาไว้ ดวงตาของไรจินเบิกกว้างเป็นครั้งแรก “หือ?! เผ่าเฟย์งั้นรึ? เจ้านั่นไม่ใช่เผ่าเฟย์อย่างแน่นอน!” หัวหน้าเผ่าคำราม กัดฟันแน่นและกำค้อนให้แน่นขึ้น เขาฟาดมันลงไปบนท้องฟ้า ส่งกระแสพลังอันรุนแรงผ่านกรงขังอีกครั้ง โซ่ตรวนรัดแน่นขึ้น ประกายสายฟ้าพุ่งผ่านอากาศเพื่อหวังจะสยบสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่งอยู่ภายใน แต่เอเมอรี่ไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป เสียงคำรามต่ำดังก้องไปทั่วสนามรบเมื่อซอลท์ซลงมือในที่สุด ดวงตาของมหาจอมเวทย์เปล่งประกายสีทองขณะที่เขาชูแขนขึ้นสู่ท้องฟ้า แขนหินขนาดมหึมางอกออกมาจากพื้นดิน นิ้วมืออันใหญ่โตยึดขอบกรงสายฟ้าเอาไว้ พยายามต้านไม่ให้มันหดเล็กลงไปกว่านี้ การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นถึงขีดสุด จนแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรวาลคนอื่นๆ ของเผ่าวิหคยังไม่กล้าเข้ามาแทรกแซง จากนั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น “เป็นไปไม่ได้!” เสียงของไรจินเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คุกพายุที่ไม่มีวันทำลายได้ของเขากำลังถูกต้านไว้ ยิ่งไปกว่านั้น พลังของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของเขากำลัง... อ่อนกำลังลง? สายตาของเขาจับจ้องไปที่สัตว์ร้ายข้างใน เอเมอรี่—ไม่สิ สิ่งมีชีวิตที่เอเมอรี่กลายเป็น—ไม่ได้ทำเพียงแค่ขัดขืน แต่เขากำลังกินพลังงาน กรามขนาดใหญ่ของสัตว์ร้ายอ้าออก และสิ่งที่ทำให้ไรจินต้องหวาดกลัวก็คือ โซ่ทองคำเริ่มคลายตัวออก พลังงานของมันถูกสูบหายไปโดยพลังอันน่ากลัวที่อยู่ภายใน รอยร้าวเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นตามพันธนาการ สีหน้าของไรจินมืดมนลง “ข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่!” เขาเอื้อมมือไปที่เข็มขัด หยิบวัตถุเวทมนตร์รูปตะปูทั้งสามเล่มออกมา เขาเริ่มร่ายมนตร์แล้วปล่อยพวกมันขึ้นสู่อากาศ ตะปูขยายตัวใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นเสาสูงตระหง่าน พวกมันลอยตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมรอบกรงขัง ส่งเสียงเปรี้ยงปร้างด้วยพลังงานระดับจักรวาลอันมหาศาลจนแทบไม่น่าเชื่อ จากนั้น ไรจินก็เงื้อค้อนขึ้นสู่ท้องฟ้าและเรียกใช้พลังทั้งหมดที่มี ตูม!!! ท้องฟ้าแยกออกจากกัน สายฟ้าสายมหึมาพุ่งลงมากระแทกกับตะปูเล่มแรก พลังงานสะท้อนผ่านแนวเสาเหล่านั้น เพิ่มทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าก่อนจะกระแทกเข้ากับกรงขังด้วยพลังทำลายล้างที่รุนแรง อากาศลุกไหม้ด้วยพลาสมาสีขาวร้อนแรง สัตว์ร้ายที่อยู่ภายในคำรามด้วยความทรมาน แขนหินทั้งหกข้างของซอลท์ซแตกสลายลงทีละข้าง ไม่สามารถต้านทานการโจมตีอันหนักหน่วงได้ ทว่าทั้งเขาและเอเมอรี่ก็ยังคงพยายามต้านทานไว้ โดยไม่ยอมถูกบดขยี้ภายใต้พายุแห่งเทพเจ้า ไรจินขบฟันแน่น กำค้อนไว้แน่น “แม้แต่สัตว์ร้ายระดับเทพก็ยังต้องมอดไหม้ภายใต้ตะปูเทพสายฟ้าของข้า!” ทว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นยังคงยืนหยัด คำรามอย่างท้าทาย แม้แขนขาของมันจะสั่นสะท้าน แม้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าจะแตกสลายและพังทลาย แม้พายุเทพเจ้าจะขู่ว่าจะฉีกกระชากร่างของมันให้เป็นชิ้นๆ—แต่มันก็ไม่ยอมล้มลง และในตอนนั้นเอง—กรงทั้งใบก็ระเบิดออก ตู้ม!!! ด้วยเสียงระเบิดอันกึกก้อง พันธนาการแตกกระจาย ควันพวยพุ่งออกมา กลืนกินสนามรบให้จมหายไปในเมฆหมอกที่หนาทึบ เมื่อฝุ่นควันจางลง ดวงตาอันเฉียบคมของไรจินกวาดมองหาคู่ต่อสู้ของเขา แต่ทั้งเอเมอรี่และซอลท์ซได้หายไปแล้ว