บทที่ 17: ภารกิจสำเร็จ อเล็กซ์เดินช้าๆ ไปตามถนนที่ประดับประดาด้วยแสงไฟอย่างสวยงามภายในหุบเขานิกาย ศิษย์คนอื่นๆ นับร้อยต่างเดินขวักไขว่ไปมาเพื่อทำธุระของตนเอง พวกเขาก็คงรับภารกิจมาจากหอผลงานและกำลังเดินทางไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เขาตระหนักได้ว่าศิษย์ชั้นในและศิษย์หลักมีจำนวนน้อยลงมากในช่วงเวลากลางคืน “หรือเป็นเพราะพวกเขาทำงานแค่ช่วงกลางวัน และต้องนอนพักผ่อนในตอนกลางคืนกันนะ?” เขาอดสงสัยไม่ได้ เขารู้สึกแย่แทนศิษย์ชั้นนอกที่ไม่มีอิสระมากพอจะทำอะไรตามใจชอบได้ทุกเมื่อที่ต้องการ หลังจากนึกขึ้นได้ว่าตนเองก็เป็นเพียงศิษย์ชั้นนอกคนหนึ่งเช่นกัน เขาก็ได้แต่หัวเราะและส่ายหัวให้กับความคิดนั้น ไม่นานนัก เขาก็มาถึงทางเข้าภูเขาของศิษย์ชั้นใน “ฉันควรเดินเข้าไปเลยหรือเปล่านะ?” เขาตั้งคำถามกับตัวเอง กฎของนิกายระบุไว้อย่างชัดเจนว่าศิษย์ชั้นนอกห้ามเข้ามาในเขตภูเขาของศิษย์ชั้นในโดยเด็ดขาด “แล้วฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จได้อย่างไรกัน?” เขารู้สึกสับสน เขาตรวจสอบข้อมูลในป้ายชื่ออีกครั้ง ซึ่งระบุชัดเจนว่าให้มาที่ภูเขาของศิษย์ชั้นในเพื่อตามหา กงหยูหาน “ช่างเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ฉันก็จะบอกพวกเขาไปตามตรงว่าฉันทำตามที่ภารกิจระบุไว้” เขาตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน “เฮ้ย เจ้าหนู หยุดอยู่ตรงนั้น” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดใกล้ทางเข้าคืออาคารหลังเล็กๆ คล้ายกระท่อม ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากอาคารและมายืนขวางหน้าเขาไว้ ชายคนนั้นมองเครื่องแต่งกายของเขาแล้วถามว่า “เจ้าไม่ใช่ศิษย์ชั้นนอกหรอกหรือ? มาทำอะไรที่นี่?” อเล็กซ์มองชายผู้นั้นอย่างพินิจและตระหนักได้ว่าเขาสวมชุดคลุมสีเขียวที่มีขอบสีเงินเดินเส้นอยู่ด้านข้าง ‘ผู้อาวุโส!’ เขาประหลาดใจ “สวัสดีตอนเย็นครับท่านผู้อาวุโส ผมมาที่นี่เพื่อส่งมอบภารกิจครับ” เขาตอบผู้อาวุโสไปตามตรง “หืม... ภารกิจงั้นรึ? เอาป้ายชื่อของเจ้ามาให้ข้าตรวจสอบหน่อย” เมื่อผู้อาวุโสขอป้ายชื่อ อเล็กซ์ก็รีบส่งมันให้ด้วยความรวดเร็ว ผู้อาวุโสนำป้ายชื่อมาแตะที่หน้าผากแล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง หลังจากตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าอเล็กซ์มาที่นี่เพื่อทำภารกิจจริงๆ เขาก็หยิบเหรียญตราออกมาจากสาบเสื้อ อเล็กซ์มองเหรียญตรานั้นด้วยความสงสัย มันดูคล้ายกับเหรียญที่ศิษย์ประจำหอพักมี แต่ก็มีความแตกต่างบางอย่าง เหรียญตรานี้ดูเหมือนจะทำมาจากวัสดุที่มีราคาค่างวดสูงกว่า ผู้อาวุโสนำเหรียญตรามาแตะที่หน้าผากของตนและหลับตาลงอีกครั้ง ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาก็ลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า “รออยู่ตรงนี้ ข้าเรียกกงหยูหานมาให้แล้ว เขาจะมาถึงในไม่ช้า” เรื่องนี้ทำให้อเล็กซ์ประหลาดใจ ‘เขาเรียกศิษย์จากที่นี่ได้ด้วยงั้นรึ? เหรียญตรานั่นทำงานคล้ายกับโทรศัพท์หรือไง?’ เขาครุ่นคิด ไม่กี่นาทีต่อมา อเล็กซ์ก็เห็นใครบางคนกำลังเดินลงมา ศิษย์ที่เพิ่งเดินลงมาคือชายหนุ่มอายุราว 20 ปีต้นๆ สวมชุดของศิษย์ชั้นใน เขาสูงกว่าอเล็กซ์อย่างน้อยหนึ่งช่วงหัวและมีกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรงกว่ามาก ผมของเขามีสีออกน้ำเงินแม้จะอยู่ในความมืดก็ตาม ‘นี่คงเป็น กงหยูหาน สินะ’ อเล็กซ์คิด “ศิษย์หยูหานขอคารวะผู้อาวุโสจาง ท่านผู้อาวุโสเรียกข้ามาด้วยเหตุอันใดหรือครับ?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการมาก อเล็กซ์เพ่งมองผู้มาใหม่เพื่อดูว่าผมของเขาเป็นสีน้ำเงินจริงๆ หรือไม่ ‘ว้าว’ เขาประหลาดใจ มีบางอย่างที่ไม่คาดคิดปรากฏขึ้น เหนือศีรษะของกงหยูหานมีข้อความชุดหนึ่งลอยขึ้นมา [ขอบเขตชำระอวัยวะ ขั้นที่ 9] ‘ว้าว เหนือกว่าฉันไปถึงสองขอบเขตเลย’ อเล็กซ์ตกใจ จากนั้นเขาก็ลองดูว่ามันจะแสดงผลกับผู้อาวุโสด้วยหรือไม่ มีข้อความปรากฏขึ้นจริง แต่เขียนไว้เพียงว่า [คนธรรมดา] ‘คนธรรมดางั้นรึ?’ เป็นไปไม่ได้ เขาไม่เชื่อว่าใครก็ตามที่ยังเป็นคนธรรมดาจะสามารถเป็นคนของนิกายได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือการเป็นถึงผู้อาวุโส ‘หมายความว่าเขาแข็งแกร่งมากจนฉันไม่สามารถดูขอบเขตของเขาออกงั้นสินะ?’ นั่นเป็นคำตอบเดียวที่สมเหตุสมผลสำหรับอเล็กซ์ “ศิษย์ชั้นนอกผู้นี้มาเพื่อส่งมอบภารกิจที่เจ้ามอบให้ไว้กับทางหอผลงาน” ผู้อาวุโสผายมือมาทางอเล็กซ์ขณะพูดกับกงหยูหาน ดวงตาของกงหยูหานเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาหันขวับมามองอเล็กซ์ทันที ในดวงตาของเขานั้น อเล็กซ์เห็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันทั้งความตกใจ ความตื่นเต้น และความหวัง เขารีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอเล็กซ์แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ศิ-ศิษย์น้อง จริงหรือไม่ที่เจ้าพบผลดวอร์ฟเบอร์รี่?” อเล็กซ์ไม่คาดคิดว่าศิษย์ชั้นในจะตื่นเต้นกับสิ่งที่พบได้ในป่าใกล้ๆ ขนาดนี้ เขาหยิบผลเบอร์รี่ออกมาจากช่องเก็บของแล้วส่งให้กับกงหยูหาน “ศิษย์พี่กง ผมหวังว่านี่จะเป็นสิ่งที่ท่านตามหาอยู่นะครับ” กงหยูหานมองผลเบอร์รี่ในมืออย่างเหม่อลอย ครู่หนึ่งผ่านไปเขาจึงได้สติว่าตนเองกำลังถืออะไรอยู่ “โอ้ โอ้! ใช่แล้ว นี่คือสิ่งที่ข้าตามหามาตลอด” เขากล่าวอย่างมีความสุข “ผลดวอร์ฟเบอร์รี่อายุ 10 ปี” กงหยูหานดูเหมือนจะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับผลเบอร์รี่ที่อายุมากขนาดนี้ เขาค่อยๆ เดินกลับไปยังที่พักของตน “ศิษย์หยูหาน” เสียงเคร่งขรึมดังมาจากด้านข้าง ซึ่งทำให้กงหยูหานสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ “ครับท่านผู้อาวุโส?” เขาถามผู้อาวุโส “เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?” ผู้อาวุโสกล่าวพร้อมกับผายมือไปยังอเล็กซ์ที่ยืนอยู่ กงหยูหานหันกลับมาและรีบกล่าวขอโทษทันที “ข้าต้องขอโทษด้วย ศิษย์น้อง ข้าดีใจมากที่ได้ผลเบอร์รี่มาจนลืมมารยาทไปเลย เอาล่ะ ส่งป้ายชื่อของเจ้ามาให้ข้า ข้าจะจ่ายค่าตอบแทนให้” อเล็กซ์ยื่นป้ายชื่อให้ กงหยูหานหยิบป้ายชื่อของตนออกมาแล้วนำมาประกบกันก่อนจะกดไว้ที่หน้าผาก หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ส่งป้ายชื่อคืนให้อเล็กซ์ อเล็กซ์ตรวจสอบป้ายชื่อของตน [นิกายหงอู่, ศิษย์ชั้นนอก, อวี้หมิง, คะแนนผลงาน: 10] “เอ่อ... ศิษย์พี่กง คะแนนนี้ดูเหมือนจะมากกว่ารางวัลที่ระบุในภารกิจ 2 คะแนนนะครับ” เขากล่าว “ข้าตั้งใจให้เอง ข้าติดภารกิจนี้ไว้เกือบเดือนแล้ว ข้าติดคอขวดพลังมานานจนต้องการผลเบอร์รี่อายุ 2 ปี ซึ่งหายากมาก แต่เจ้าก็นำมาให้ข้า แถมยังเป็นผลเบอร์รี่อายุถึง 10 ปีอีก แน่นอนว่าข้าต้องให้รางวัลเจ้าเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษอยู่แล้ว”