Chapter 565: อย่าแทงผม วูล์ฟมั่นใจอย่างยิ่งว่าวันนี้จะไม่มีพนักงานคนไหนก่อเรื่องอีก ส่วนที่เป็นปัญหานั้นถูกจัดการไปอย่างหมดจดแล้ว ข่าวถูกส่งออกไปแล้ว ตัวอย่างก็ถูกทำให้เห็นแล้ว และในที่แบบนี้ ข่าวลือแพร่กระจายเร็วมาก ด้วยเหตุนี้ ความสนใจของเขาจึงเปลี่ยนไปจับจ้องเรื่องอื่นโดยสิ้นเชิง เขากำลังพยายามคาดเดาการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของพวกกิลต์แรตส์ ถ้าเขาเป็นหัวหน้าแก๊งซินดิเคตขนาดใหญ่ และพบว่าคนที่จ้างมาเป็นกำลังเสริมเมื่อวานล้มเหลวไม่เป็นท่า เขาจะทำอะไรต่อ? เขาคงไม่ถอยแน่ นั่นชัดเจนอยู่แล้ว และนั่นคือเหตุผลที่วูล์ฟออกมาข้างนอก ทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับกลุ่มพวกอันธพาลที่กำลังเดินเข้ามาข้างหน้า คราวนี้พวกมันมีจำนวนไม่น้อย และไม่นานเขาก็สังเกตเห็นแสงวาวของโลหะในมือพวกมัน มีด ‘โห... เลือกใช้วิธีเอาถึงตายกันกลางวันแสกๆ เลยแฮะ’ วูล์ฟคิด ‘พวกมันคงติดสินบนตำรวจให้เมินสายเรียกจากแถวนี้ไปแล้ว มันหงุดหงิดจริงๆ น่าจะหงุดหงิดมาก’ วูล์ฟยื่นมือออกไปแตะไหล่โจเบาๆ “ดีใจที่ได้เจอนายที่นี่” โจพูดขึ้นทันที “ผมไม่อยากโดนแทงหลายครั้งจริงๆ” โจพยายามพูดติดตลก แต่ในนั้นมีความจริงซ่อนอยู่เต็มๆ ความคิดจากเมื่อวานยังคงค้างอยู่ในหัวเขา มีคนพยายามดูว่าพลังฟื้นตัวของเขาจะถูกดันไปได้ไกลแค่ไหน เขาจะรับความเจ็บปวดได้มากเท่าไร ก่อนจะเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น เขาไม่อยากรู้คำตอบแบบเจ็บตัวจริงๆ “พวกนี้ดูจริงจังกว่าชุดก่อนเยอะ” โจพูดต่อ “งั้นลุยกันเลย” พวกมันพุ่งเข้ามา ทันทีที่มีดถูกชักออกมา คนที่ยืนดูอยู่ก็แตกตื่น ลูกค้าพากันกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปทุกทิศทางเพื่อออกห่างจากที่เกิดเหตุ บางคนมุดเข้าไปในร้าน บางคนชนข้าวของจัดโชว์ล้มระเนระนาด บางคนวิ่งหนีไปตามทางด้านข้าง ไม่ว่าจบลงยังไง มันก็ไม่มีทางเป็นภาพลักษณ์ที่ดีสำหรับห้างสรรพสินค้าแน่ๆ และกว่าจะกู้ชื่อเสียงกลับมาได้จากเรื่องแบบนี้คงต้องใช้เวลาไม่น้อย พวกที่โจมตีฟันมีดพุ่งเข้ามา แต่ทั้งวูล์ฟและโจก็หลบการโจมตีได้ ใบมีดเฉี่ยวผ่านหน้าไปใกล้พอจนทั้งคู่รู้สึกได้ถึงลมที่พัดผ่าน พวกอันธพาลไม่ใช่มือสมัครเล่น การเคลื่อนไหวของพวกมันคมกริบ ควบคุมได้ดี และจงใจทุกจังหวะ นี่ไม่ใช่พวกอันธพาลรับจ้างธรรมดา พวกมันผ่านการฝึกมา มีดหนึ่งวาบพุ่งไปที่ลำคอของวูล์ฟ เขาบิดลำตัวหลบได้เพียงเสี้ยวเดียว ก่อนจะหมุนตัวแล้วใช้หมัดหลังฟาดเข้าใส่หน้าคนร้ายเต็มแรง ชายคนนั้นร่วงลงทันที เลือดกระเด็นออกจากปากขณะกระแทกพื้น ในเวลาเดียวกัน โจก็ก้าวเข้ามาข้างหน้า เคลื่อนไหวด้วยความกล้าหาญมากกว่าที่เขาคิดไว้เอง เขาซัดหมัดแย็บเร็วๆ สองครั้งเข้าใส่หน้าคนร้ายอีกคน หมัดทั้งสองแม่นยำและสะอาดตา เมื่อมีดอีกเล่มฟันเข้ามาหาเขา โจก้มตัวหลบใต้คมมีด แล้วอัดหมัดหนักๆ ใส่ท้องอีกฝ่าย จากนั้นถอยออกมาเร็วๆ ก่อนที่ใบมีดจะวกกลับมาได้อีก วูล์ฟกับโจขยับพร้อมกันอย่างเป็นธรรมชาติ โจมตีศัตรูไปพร้อมกับหลบการฟันของมีด ฟุตเวิร์กของทั้งคู่แน่นและคุมจังหวะได้ดี วูล์ฟคว้าข้อมือของคนร้ายคนหนึ่ง บิดอย่างรุนแรง แล้วหักมันดังกรอบน่าขนลุก จนมีดหลุดจากมือของมัน ‘ผมบอกได้เลยว่าพวกนี้ฝีมือดีกว่าพวกเมื่อวานเยอะ’ โจคิดขณะหลบการฟันอีกครั้ง ‘แต่ทำไมมันถึงรู้สึก... ง่ายกว่ากันนะ?’ วูล์ฟเหลือบมองไปทางโจ และเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังข่มฝั่งของตัวเองอยู่ คนโจมตีสามคนล้มไปแล้ว กลิ้งไปมาพร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หมดสภาพจากการต่อสู้โดยสิ้นเชิง ขณะที่วูล์ฟยังคงมองอยู่ บางอย่างก็ปะติดปะต่อขึ้นมาในหัวของเขา ‘อ้อ... ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมมันถึงรู้สึกง่าย’ วูล์ฟคิด ภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัว เป็นชายคนหนึ่งใส่แว่น มีสายตาสงบนิ่ง และแม่นยำจนน่าหวาดกลัว ‘ฝีมือใช้มีดของพวกนี้ เทียบเขาไม่ติดแม้แต่นิดเดียว’ และยังมีโจอีกด้วย ‘ส่วนที่โจทำได้ดีขนาดนี้ก็เพราะอะไร’ วูล์ฟเข้าใจขึ้นมา ‘เขารับเอาความโหดของอารอนมาเต็มๆ สิ่งที่พวกนี้กำลังทำอยู่ ตอนนี้เขาเคยเจอที่หนักกว่านี้มาแล้ว ความกลัวแบบนั้นมันไม่เหลืออยู่แล้ว’ ในที่สุด แม้แต่นักใช้มีดฝีมือดีของพวกกิลต์แรตส์ก็ถูกโค่นลง ร่างของพวกมันเกลื่อนพื้น บางคนกุมแขนขาที่หัก บางคนสลบเหมือด เลือดเปรอะเปื้อนบนพื้นทางเดิน ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านหลังโกดัง แม็กซ์ก็แทบไม่มีปัญหาเช่นกัน บางทีพวกกิลต์แรตส์อาจคิดว่าการส่งคนฝีมือดีจากแก๊งของตัวเองมา จะช่วยแก้ปัญหาได้ บางทีพวกมันอาจคิดว่าจำนวนคนกับประสบการณ์น่าจะพอ แต่พวกมันไม่รู้เลยจริงๆ ว่ากำลังเผชิญกับใคร ถ้าจะฝ่าแนวป้องกันนี้ไปได้ พวกมันต้องส่งระดับตัวท็อปสุดของตัวท็อปมา แต่พวกมันไม่ได้ส่งมา แม็กซ์เคลื่อนผ่านพวกโจมตีอย่างมีประสิทธิภาพ การลงมือของเขาสะอาดและเด็ดขาด ทุกหมัด ทุกการโจมตี ปิดฉากการต่อสู้ลงได้ทันที ไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น ไม่มีความโหดร้ายที่ไม่จำเป็น มีแค่ความพอดีที่จะล้มพวกมันลงและไม่ให้ลุกขึ้นมาอีก “ฮ่า ได้แล้ว!” คนงานคนหนึ่งในโกดังตะโกน “คราวนี้ทุกคนต้องเชื่อพวกเราแน่! กำลังอัปโหลดขึ้นไปเลย เดี๋ยวทุกคนก็เห็นเอง!” โทรศัพท์ถูกยกขึ้นถ่ายไว้แทบทุกมุมแล้ว วิดีโอถูกอัปขึ้นออนไลน์อย่างรวดเร็ว แพร่กระจายเร็วกว่าที่ใครคาดไว้ คลิปถูกแชร์ ถูกอัปซ้ำ และถูกคอมเมนต์ต่อกันไป ภายในไม่กี่ชั่วโมง มันก็เริ่มเป็นกระแสอย่างจริงจัง ตอนแรกคาเรนกังวลมาก การถูกโจมตีด้วยมีดไม่ใช่สิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นกับธุรกิจของตัวเอง มันทำให้คนกลัว และในช่วงสั้นๆ จำนวนลูกค้าที่เข้ามาก็ลดลง แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด ผู้คนเริ่มอยากรู้อยากเห็น พวกเขาอยากเห็นนักมวยปล้ำสวมหน้ากาก อยากเห็นสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์นั้น เช้าวันถัดมา ก็มีลูกค้าบางส่วนเริ่มวางแผนจะไปดูด้วยตาตัวเองแล้วว่าเรื่องลือนั้นเป็นความจริงหรือไม่ ข่าวนี้ไปถึงราโมนด้วยเช่นกัน เขานั่งดูวิดีโออย่างตั้งใจ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยขณะไล่สายตาไปตามภาพที่ปรากฏ “หึ” สกัลล์พูดอย่างสบายๆ ระหว่างง่วนกับอุปกรณ์ในห้องแล็บ “ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะหาคนที่ปกป้องร้านได้เก่งขนาดนี้นะ อยากให้ผมไปจัดการพวกมันไหม?” “ไม่” ราโมนตอบอย่างใจเย็น “ผมสืบมาบ้างแล้ว อยากรู้ว่าใครจะยอมรับงานนี้ แล้วก็เก่งพอจะทำเรื่องแบบนี้ได้” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ปรากฏว่าเพื่อนของเรา กลุ่มบลัดไลน์พันล้าน เกี่ยวข้องอีกแล้ว พูดตามตรง พวกมันกำลังหาข้ออ้างให้เรากำจัดทิ้งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นั่นแหละ” ราโมนหันหลังให้หน้าจอ “แต่ผมต้องปิดงานนี้ให้เสร็จก่อน และนอกจากนั้น... การยึดร้านนั้นมา ก็ไม่ได้มีแค่วิธีเดียว”