บทที่ 561: ส่งข้อความ ภารกิจของ Wolf ถูกมองเห็นได้ง่ายว่าเป็นงานที่ยากที่สุดในบรรดาทั้งหมด และเขาเองก็รู้ดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใจแบกรับมันไว้เอง ต้องมีใครสักคนจัดการเรื่องนี้ และถ้าจะมีใครทำได้อย่างถูกต้อง คนนั้นก็ต้องเป็นเขา จากการอ่านรายงานและพูดคุยกับยามโดยตรง มันชัดเจนว่าพนักงานหลายคนกำลังทำเรื่องประหลาดอยู่ไม่น้อย เรื่องพวกนั้นส่งผลกระทบต่อร้านค้าโดยตรงในแบบที่ถ้ามองผ่านๆ แรกเริ่มก็แทบไม่เห็นเลย พนักงานบางคนโต้เถียงกับลูกค้าแบบเปิดเผย ให้บริการแย่ๆ โดยไม่สนใจความเป็นมืออาชีพเลยแม้แต่น้อย แค่นั้นก็ยอมรับไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะในร้านหรูแบบนี้ ที่ชื่อเสียงและประสบการณ์สำคัญพอๆ กับสินค้าที่ขายอยู่ พนักงานอีกพวกขโมยเงินจากเครื่องคิดเงินกันตรงๆ ล้วงเงินใส่กระเป๋าตัวเองตอนที่คิดว่าไม่มีใครเห็น แล้วก็ยังมีพวกที่ไม่ได้ต้องการเงินด้วยซ้ำ พวกนั้นตั้งใจสร้างเรื่อง จงใจปั่นให้เกิดเหตุการณ์ที่ถ่ายคลิปได้ แล้วเอาไปกระจายลงออนไลน์ พวกเขาถ่ายเหตุการณ์บางช่วง ถ่ายความวุ่นวาย และถ่ายการโต้เถียงภายในร้าน ซึ่งบ่อยครั้งก็เป็นเรื่องที่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนก่อ หวังจะจุดกระแสตีกลับให้กลายเป็นไวรัล เพราะเหตุการณ์เหล่านี้แตกต่างกันมาก และเกิดขึ้นกระจายไปตามหลายร้าน Wolf จึงอดคิดไม่ได้ว่าพวกเขาจะจับได้สักคนตอนลงมือจริงหรือเปล่า ‘สิ่งที่ฉันต้องคิดด้วยเหมือนกัน’ Wolf คิดขณะเดินไปว่า ‘คือจะหยุดไม่ให้คนอื่นถูกชักจูงให้ทำแบบเดียวกันได้ยังไง’ ‘พอพวกปล้นรถถูกหยุด ข่าวก็จะกระจายออกไปเร็ว เหมือนกับเหตุการณ์อื่นๆ ด้วย พอคนรู้ว่ามียามอยู่ที่นี่ มันก็น่าจะทำให้คนส่วนใหญ่ถอยกันไป แต่ถึงอย่างนั้น...’ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ‘ถึงฉันจะทำให้สถานการณ์สงบลงได้ พวกนั้นก็จะยังพยายามก่อเรื่องด้วยวิธีอื่นต่อไปอยู่ดี’ Wolf รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ได้อย่างสวยงาม ไม่มีการลงมือเพียงครั้งเดียวที่จะยุติทุกอย่างได้ สำหรับตอนนี้ เขาคงต้องรับมือไปตามสถานการณ์และปรับตัวไปเรื่อยๆ แก้ทีละเรื่องเป็นครั้งๆ ไป เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินผ่านร้านกระเป๋าดีไซเนอร์ แล้วก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังออกมาจากข้างในทันที “แค่นี้พอแล้ว! ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ฉันจะไปรายงานคุณกับตำรวจ!” เสียงผู้ชายตะโกนขึ้นมา Wolf ก้าวไปทางทางเข้า และพอเขาไปถึง ก็มีคนกลุ่มเล็กๆ มุงอยู่ก่อนแล้ว เพราะถูกดึงดูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นและบรรยากาศตึงเครียดในอากาศ “พูดอะไรของคุณ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!” ผู้หญิงคนหนึ่งพูด เธอยกมือปิดปากไว้ เสียงสั่นเครือ น้ำตาแทบจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตา “อะไร คิดว่าเพราะตัวเองเป็นผู้หญิงเลยจะใช้น้ำตาจระเข้พวกนั้นได้ทุกครั้ง แล้วลอยนวลเหรอ!” ผู้ชายตะโกนกลับ “น่ารังเกียจชะมัด! คุณคุกคามทางเพศผมแทบทุกวันตอนทำงาน! แล้วยังมาคอยตบก้นผมเมื่อกี้อีก!” เสียงของเขาก้องไปทั่วร้าน “ผมบอกแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก และผมก็ไม่ขำเลย!” “เดี๋ยว เดี๋ยว นั่นเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงนะ บาร์ก” ผู้จัดการรีบพูด พลางก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน “ถ้ามีอะไรต้องคุยกัน หรือมีเหตุการณ์อะไรต้องจัดการ ทำไมไม่ไปคุยกันส่วนตัวล่ะ จะได้จัดการให้ถูกต้อง” “ส่วนตัว? ส่วนตัวงั้นเหรอ?!” บาร์กตะโกน “อะไร จะให้เธอไม่ต้องอับอายขายหน้าออกสื่ออย่างที่ควรจะเป็นเหรอ?” ความตึงเครียดยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก เสียงพูดคุยดึงดูดความสนใจของคนมากขึ้น โทรศัพท์เริ่มถูกหยิบออกมาถ่ายกันแล้ว ขณะที่เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มแพร่ไปในหมู่คนที่มองอยู่ สุดท้ายมันก็เริ่มมากเกินไป Wolf จึงตัดสินใจเข้าไปแทรก เขาเอนตัวพิงมุมใกล้ๆ อย่างสบายๆ มือยังคงล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “พวกเรามีภาพจากกล้องวงจรปิดของทุกร้าน” Wolf พูด “งั้นลองดูตอนนี้เลยดีไหม แล้วเราจะได้รู้กันชัดๆ ว่าใครบริสุทธิ์ ใครไม่บริสุทธิ์” บาร์กไม่มีเหตุผลจริงๆ ที่จะปฏิเสธ เขาบรรลุเป้าหมายในการก่อเรื่องสำเร็จไปแล้ว ดังนั้นผลลัพธ์หลังจากนี้จึงไม่สำคัญสำหรับเขาอีกต่อไป ถึงอย่างนั้น Wolf ก็มีเหตุผลของตัวเองที่เสนอแบบนั้น เขาไม่รู้ว่านี่เป็นเหตุการณ์ที่จัดฉากขึ้น หรือเป็นเรื่องจริง ถ้ามันเป็นเรื่องจริง การเข้าไปแทรกผิดวิธีก็อาจทำให้เรื่องแย่ลงได้ นี่คือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง พวกเขาเดินไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย แล้วเปิดดูฟุตเทจ อย่างที่ Wolf คาดไว้ ภาพบันทึกแสดงให้เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเข้าไปใกล้ผู้ชายคนนั้นเลย เธอไม่ได้แตะต้องเขา ไม่ได้ตามเขา และไม่ได้ทำตัวไม่เหมาะสมใดๆ ตลอดทั้งกะทำงาน ความจริงชัดเจนแล้ว “เอ่อ... ผมคงโดนลมอะไรสักอย่างมั้ง” บาร์กพูด พลางยักไหล่ “ดูเหมือนผมจะเข้าใจผิด” วิธีที่เขาพูดทำให้เห็นชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “เฮ้. เฮ้.” Wolf ก้าวออกไปข้างหน้า คราวนี้เสียงของเขาแข็งขึ้น “คุณจะไปกล่าวหาคนอื่นลอยๆ แบบนั้นไม่ได้ เรื่องที่คุณมั่นใจขนาดนั้น คุณยังไม่ลังเลที่จะก่อเรื่องให้เป็นข่าวต่อหน้าคนอื่นเลย” Wolf เหลือบมองกลับไปทางพื้นที่ขายในร้าน “เห็นไหมว่ามีคนกี่คนกำลังถ่ายคลิปอยู่ ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง คนก็จะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็นก่อนอยู่ดี ต่อให้เราปล่อยรายงานออกไป ภาพของเธอในตอนนั้นก็ถูกปล่อยออกไปแล้ว” เขาจ้องมองบาร์กตรงๆ “คนส่วนใหญ่จะเชื่อสิ่งที่เห็นก่อนเสมอ” “แล้วไง” บาร์กตอบเรียบๆ “นั่นมันชีวิตของเธอ ไม่ใช่ของฉัน” เขาหันหลังแล้วเริ่มเดินไปทางทางออก นั่นคือจังหวะที่ Wolf ขยับตัว เขาคว้าผมด้านหลังศีรษะของบาร์ก แล้วกระแทกใบหน้าของอีกฝ่ายเข้ากับประตูโลหะเต็มแรง แรงปะทะหนักจนประตูเปิดกระแทกออกมา ร่างของบาร์กล้มพับไปข้างหน้า ขณะที่เลือดลากเป็นรอยเปื้อนบนพื้นผิวประตู เสียงกระแทกดังสะท้อนไปทั่วทางเดิน ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนยืนนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง จากนั้น Wolf ก็ก้าวไปข้างหน้า เดินผ่านประตูเข้าไปพร้อมกับคว้าบาร์กขึ้นมาอีกครั้ง จับยกไว้ที่คอเสื้อ บาร์กแทบไม่มีเวลาตอบสนอง ก่อนที่มือของ Wolf จะฟาดลงบนใบหน้าเขาอย่างแรง เพียะ เลือดพุ่งออกจากปากของบาร์ก ขณะที่ศีรษะของเขาสะบัดไปด้านข้าง “นี่” Wolf พูดเสียงเย็น พลางฟาดอีกครั้ง “คือวิธีของฉันในการทำให้ทุกคนคิดให้ดีก่อนจะก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก” ฝ่ามืออีกครั้งซัดลงมา รุนแรงไม่แพ้ครั้งก่อน เลือดกระเด็นไปทั่วพื้นห้อง