บทที่ 562: ตำนานบทใหม่ (ตอนที่ 1) วูล์ฟยังคงซัดใส่ชายคนนั้นต่อไป จนอีกฝ่ายพูดอะไรไม่ออก ไม่เพียงเท่านั้น เขายังลุกขึ้นจากพื้นไม่ได้ด้วยซ้ำ ทุกหมัดที่ตกลงไปนั้นมีเจตนา ไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้บ้าคลั่ง แต่หนักแน่นและแม่นยำ ราวกับเขาตั้งใจให้ทุกครั้งที่กระแทกลงไปมันต้องตรงจุดที่ควรจะเป็น ชายคนนั้นยังหายใจอยู่ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่วูล์ฟต้องการ แต่ใบหน้าของเขาเละจนแทบดูไม่ออกแล้วว่าก่อนหน้านี้หน้าตาเป็นอย่างไร ข้างหนึ่งปิดสนิท อีกข้างแทบจะลืมไม่ขึ้น เลือดไหลหยดลงบนพื้นด้านล่าง นี่แหละคือสิ่งที่วูล์ฟต้องการ แน่นอนว่าตอนนี้เรื่องนี้จะต้องถูกเล่าต่อไปยังพนักงานคนอื่นๆ อย่างแน่นอน ผู้คนชอบพูดคุยกัน โดยเฉพาะเมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้เห็นผลลัพธ์จริงๆ ของการที่ใครสักคนดันเรื่องให้เลยเถิด นี่ไม่ใช่ข่าวลือ ไม่ใช่คำเตือนที่กระซิบกันลับๆ หลังประตูปิด นี่คือสิ่งที่มองเห็นได้ ชัดเจน ปฏิเสธไม่ได้ และไม่มีทางเมินเฉยได้ลง “เฮ้ ๆ ๆ เราไม่ควรทำกับคนอื่นถึงขนาดนี้นะ” หนึ่งในยามพูดขึ้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวั่นไหว “ถึงจะบอกว่านี่เป็นการป้องกันตัว แล้วเราบอกว่าเขาเป็นฝ่ายเข้ามาทำร้ายคุณก่อน แต่แค่นี้มันก็...” “ไม่เป็นไร” วูล์ฟพูดอย่างสงบ ขณะคุกเข่าลงข้างชายคนนั้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้น ตรงกันข้าม มันกลับแผ่วเบากว่าเดิมเสียอีก “มากสุดที่เขาทำได้ก็คือฟ้องผม แล้วผมก็ยินดีจะรับค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่มันจะหักจากค่าจ้างของผม” วูล์ฟเอนตัวเข้าไปใกล้อีกนิด เพื่อให้แน่ใจว่าชายคนนั้นได้ยินเขาชัดเจน “แต่ผมรู้สึกว่าไอ้หมอนี่คงไม่ฟ้องผมหรอก” วูล์ฟพูดต่อ “ไม่งั้นเขาก็จะต้องเจอความเจ็บปวดแบบนี้ทุกวัน เพราะพอผมตกงานแล้ว ก็เท่ากับว่าผมไม่มีอะไรจะเสีย” มุมปากของเขายกขึ้นจางๆ “และคนที่ไม่มีอะไรจะเสียน่ะ ถึงจะไม่มีทางเลือกมาก แต่ก็ยังมีความคับข้องใจอยู่ดี แล้วความคับข้องใจมันก็ต้องไปลงกับอะไรสักอย่าง” วูล์ฟยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แต่สายตายังจับอยู่ที่ชายคนนั้น “คุณรู้กฎของประเทศที่เราอยู่ใช่ไหม? ผมจะไม่ถูกขังหลังลูกกรงจนกว่าจะฆ่าคุณ และผมจะทำให้แน่ใจว่าจะไม่ทำแบบนั้น” ปากของชายคนนั้นขยับ ไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกมา อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรที่ใครฟังออก แต่ทุกคนก็เดาได้ชัดเจนว่าเขากำลังพยายามพูดอะไร เขากำลังขอร้อง กำลังสัญญา กำลังสาบานว่าจะไม่ปากโป้งกับใครทั้งนั้น วูล์ฟลุกขึ้นยืน เขาบอกพวกยามว่าควรพาชายคนนั้นส่งโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาจะดีกว่า ไม่มีความรีบ ไม่มีความตื่นตระหนก ทุกอย่างถูกตัดสินใจไปเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้น วูล์ฟก็ไปตรวจดูร้านต่างๆ ต่อ ระหว่างที่เดินเข้าไป เขาถามพนักงานว่ามีใครก่อเรื่องหรือไม่ มีใครดูแปลกๆ หรือมีใครที่ทำให้พวกเขากังวลไหม ทันทีที่เห็นเขา ทุกคนก็ดูตัวตรงขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าข่าวแพร่ออกไปเร็วมาก ยามที่มีผมสีส้มสดขนาดนั้นมีอยู่ไม่กี่คน และไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็พอจะต่อจิ๊กซอว์ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าของทุกคนดูประหม่า ระวังตัว และสุภาพ ไม่มีใครอยากเป็นตัวอย่างรายต่อไป พูดได้เต็มปากว่าไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว วูล์ฟพอใจ “คนอื่นๆ ก็คงจัดการได้ดีเหมือนกัน” วูล์ฟคิดกับตัวเอง “ผมแค่ต้องเชื่อใจพวกเขา” แต่วูล์ฟไม่รู้เลยว่า ตอนนี้เหลือแค่คนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่เจอเหตุการณ์อะไรเลย อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงตอนนี้ และคนนั้นก็คือแม็กซ์ “เฮ้ เฮ้ เกิดอะไรกับหมอนั่นวะ” หนึ่งในคนงานโกดังกระซิบ พลางพยักหน้าไปทางแม็กซ์ “หมายถึงไอ้คนใส่หน้ากากนั่นเหรอ?” อีกคนตอบ “ดูเหมือนพวกเขาจ้างนักมวยปล้ำเด็กมาคุ้มของส่งของรอบนี้เลยว่ะ” “เวรเอ๊ย แล้วฉันยังคิดอยู่เลยว่าพวกเขาจะเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้สักที เราขาดคนอยู่แล้วเพราะมีพนักงานโดนซัดไปตั้งเยอะ” “ถ้าพวกมันกลับมาอีก ฉันจะปล่อยให้มันเอาอะไรก็เอาไปเลย” คนงานอีกคนพึมพำ “ฉันจะลาออกหลังจากนั้น งานบ้าๆ นี่ไม่คุ้มกับชีวิตฉันหรอก” พวกเขายังคงทำงานต่อไป ขนกล่องเข้าออกโกดัง ความเหนื่อยล้าบนใบหน้ามองเห็นได้ชัด บางคนมีรอยคล้ำใต้ตา บางคนขยับตัวช้ากว่าที่ควรจะเป็น เมื่อเห็นแบบนั้น แม็กซ์ก็ตัดสินใจเข้าไปช่วย เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วเริ่มขนของออกจากรถ บยกลังขึ้นมาหนึ่งใบแล้วเอาไปวางตรงจุดที่คนอื่นกำลังจัดกองกันอยู่ “เฮ้ ระวังหน่อย ไอ้หนู” หนึ่งในพวกผู้ชายพูด น้ำเสียงของเขาดูขาดหายไปนิดๆ ตอนที่เห็นแม็กซ์ยกหีบใบใหญ่ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย “อันนั้นมันค่อนข้าง... หนักนะ” แม็กซ์ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ทำต่อไป พวกเขามองเขาอย่างระวัง ขณะที่เขายังช่วยงานต่อ ลากกล่องแล้วกล่องเล่าโดยไม่แสดงท่าทีเหนื่อยเลยสักนิด เขาไม่ดูอ่อนล้า ไม่แม้แต่จะดูฝืน ราวกับมีคนงานเพิ่มอีกสี่คนมารวมอยู่ในร่างเดียว “บ้าฉิบ” หนึ่งในนั้นกระซิบ “นี่มันแรงแบบนักมวยปล้ำพิเศษอะไรสักอย่างหรือเปล่าวะ” “บางทีเด็กนี่อาจจะฉีดของก็ได้” อีกคนว่า “ถ้าฉันฉีดของบ้าง ฉันก็คงทำงานแบบนั้นได้เหมือนกัน” “ฉีดของ?” คนแรกตอบ “อ๋อ นายหมายถึงสเตียรอยด์น่ะเหรอ ไอ้บ้า ภาษาอะไรของพวกเอ็งกันวะเดี๋ยวนี้” สำหรับแม็กซ์ นี่ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของการฝึกเท่านั้น เขาไม่ได้พึ่งพาแค่คำสัตย์สาบานเพียงอย่างเดียว เขากำลังผลักดันร่างกายตัวเองทุกย่างก้าว พยายามจะไปให้ถึงขีดสุดของมันด้วยวิธีธรรมชาติเช่นกัน ยังมีหนทางให้พัฒนาได้เสมอ แม้ว่าพละกำลังของเขาจะเพิ่มขึ้นได้ด้วยเงินก็ตาม ด้วยจำนวนเงินที่เพิ่มขึ้นในช่วงที่ผ่านมา เขาแข็งแกร่งขึ้นจริง นั่นคือเรื่องจริง แต่การได้ยินว่าตัวเองเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีของเขาเจ็บเลย มันก็ไม่ได้ทำให้เขาโมโหด้วย มันกลับยิ่งกระตุ้นเขา เขาไม่อยากให้เรื่องเดิมเกิดขึ้นอีก ไม่อยากให้เหมือนในอดีต ที่คนรอบตัวเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่เขากลับถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ครั้งนี้ต่างออกไป ครั้งนี้ เขาจะเป็นคนพากลุ่มก้าวไปข้างหน้าจากแนวหน้า ถ้ามีอะไรเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง เขาจะจัดการมันด้วยตัวเอง ขณะที่แม็กซ์ก้มลงไปหยิบกล่องอีกใบ เขาก็ได้ยินมัน เสียงยางรถเสียดถนนแหลมบาดหู ไม่ใช่รถคันเดียว หลายคัน รถพวกนั้นแล่นมาจอดอย่างรวดเร็ว ดุดัน เสียงสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่โกดัง เครื่องยนต์ยังเดินอยู่ ประตูรถถูกกระแทกเปิดออก แม็กซ์ยืดตัวขึ้น “แล้วนี่ผมยังนึกอยู่เลยว่า พวกมันจะไม่โผล่มาซะอีก”