**บทที่ 733 - เผ่าอาซูร่า** เรือนร่างของเสี่ยวหัวสั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่ง ยามเมื่อได้ยินนามของ 'เผ่าอาซูร่า' หลุดรอดออกมาจากปากของผู้อาวุโสไป๋ "ท่านรู้จักครอบครัวของเสี่ยวหัวอย่างนั้นหรือ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ผู้อาวุโสไป๋หัวเราะเบาๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "ไม่หรอก ข้ามิได้รู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว แต่ทว่า... ในดินแดนเก้าชั้นฟ้านี้ จะมีผู้ใดที่ไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์อันเลื่องชื่อของเผ่าอาซูร่ากันเล่า? ทุกชีวิตที่ถือกำเนิดในตระกูลนั้นล้วนแล้วแต่เป็นอัจฉริยะผู้เปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ มิหนำซ้ำยังมีกายาเทวะอันฝืนลิขิตสวรรค์ที่มอบร่างกายอันแข็งแกร่งดุจปราการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลายให้แก่พวกมัน" "เก้าชั้นฟ้าต่างให้ความเคารพ... และหวาดเกรงเผ่าอาซูร่าอย่างสุดซึ้ง" "แม่นางน้อย ครอบครัวของเจ้าถูกเนรเทศไปยังดินแดนบรรพกาลย่อมมีเหตุผลของมัน เหตุใดเจ้าถึงปรารถนาจะปลดปล่อยพวกเขาให้เป็นอิสระ? แล้วครอบครัวของเจ้าคิดจะทำสิ่งใดเมื่อพวกเขากลับคืนมา?" ผู้อาวุโสไป๋รับรู้ถึงมรดกที่นางถือครองและจุดประสงค์ของมันเป็นอย่างดี ทว่า เขามิอาจล่วงรู้ถึงจิตใจของเสี่ยวหัว หรือเป้าหมายที่แท้จริงของครอบครัวนางได้เลย "เสี่ยวหัว... ไม่รู้" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ใสกระจ่าง บ่งบอกว่านางมิได้ล่วงรู้ถึงแผนการของครอบครัว หรือเหตุผลที่แท้จริงที่นางคอยช่วยเหลือพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ผู้อาวุโสไป๋หรี่ตาลงมองเสี่ยวหัวครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังหยวน "ดินแดนบรรพกาลนั้นมิได้ดีไปกว่าถ้ำนิรันดร์เก้าชั้นฟ้าเลย เพราะทั้งสองแห่งต่างถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์เดียวกัน ทว่ามันมีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย... ดินแดนบรรพกาลถูกสรรค์สร้างขึ้นเพื่อลงโทษเหล่าผู้กระทำผิด แต่พวกเขาก็มิได้สิ้นหวังเสียทีเดียว ตราบเท่าที่พวกเขาสามารถเติมเต็ม 'มรดกสวรรค์สูงสุด' ได้สำเร็จ พวกเขาก็จักได้รับอิสรภาพให้สัญจรไปทั่วหล้าได้อีกครั้ง" "แต่สำหรับถ้ำนิรันดร์เก้าชั้นฟ้า เมื่อใดที่เจ้าก้าวเท้าเข้าไปข้างในแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้กลับออกมา นอกจากจะมีใครบางคนที่ขวัญกล้าบ้าบิ่นพอจะพังคุกนั่นเพื่อช่วยเจ้าออกมา" "หากสวรรค์ยินดีจะมอบโอกาสที่สองให้แก่ครอบครัวของเจ้า ข้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงมรดกของเจ้าได้ ทว่า... มิใช่ทุกคนหรอกนะที่จะคิดเห็นเช่นเดียวกับข้า" "มีผู้คนบางกลุ่มที่ยึดถือเอาการขัดขวางมิให้ผู้ที่อยู่ในดินแดนบรรพกาลได้รับอิสรภาพเป็นภารกิจหลักในชีวิต ดังนั้นมันจึงมิใช่เรื่องง่าย แม้ว่าในตอนนี้เจ้าจะยังไม่พบเจอคนพวกนั้น แต่เมื่อเจ้าปีนป่ายขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้น ที่ซึ่งผู้คนสามารถจดจำออร่าของนางได้..." "ออร่าของนางหรือ?" หยวนเลิกคิ้วมองเสี่ยวหัวด้วยความสงสัย "ข้าไม่เห็นจะสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติใดๆ ในออร่าของนางเลย" "ย่อมเป็นเช่นนั้น เพราะเจ้าไม่เคยพบเจอผู้ถูกเนรเทศคนอื่นมาก่อนในชีวิต เหล่าผู้ถูกเนรเทศจะมีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งสัมผัสได้โดยผู้ที่มีสัมผัสเทวะระดับสูง ซึ่งเจ้าจะได้รับมันเมื่อบรรลุถึงระดับราชันจิตวิญญาณ แต่เมื่อพิจารณาจากพรสวรรค์ของเจ้าแล้ว เจ้าอาจจะเรียนรู้มันได้เร็วกว่านั้น บางทีอาจจะเป็นช่วงระดับจักรพรรดิจิตวิญญาณ" ผู้อาวุโสไป๋อธิบาย "ระดับราชันจิตวิญญาณจะพบเจอได้ในชั้นฟ้าที่ห้าขึ้นไปเท่านั้น ข้าหวังว่าเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะเตรียมตัวพร้อม เพราะนั่นคือจุดที่มรดกของนางจะทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแท้จริง แน่นอนว่าเจ้ายังสามารถเลือกที่จะทิ้งนางไปได้ นั่นคือสิ่งที่สวี่เจียฉีคงจะแนะนำให้เจ้าทำ" "เรื่องนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด แม้ว่าข้าจะต้องทำศึกกับคนทั้งพิภพ ข้าก็จักไม่มีวันทอดทิ้งนางเป็นอันขาด!" หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจัง "ก็ตามใจเจ้าเถิด" ผู้อาวุโสไป๋ยักไหล่ "อย่างไรก็ตาม ข้าดึงตัวพวกเจ้าไว้นานพอแล้ว จงจำไว้ว่าให้คอยเฝ้าระวังเหล่าเซียนที่หลบหนีออกมา หากพวกมันไม่ถูกจับกุมในเร็ววัน พวกมันจะสร้างความหวาดกลัวไปทั่วโลก และชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมายจะต้องสังเวยให้แก่พวกมัน" "ข้าจะแจ้งให้ท่านทราบหากพบเจอพวกมัน" หยวนพยักหน้ารับ "ดี... เช่นนั้นแล้วไว้พบกันใหม่" หยวนและเสี่ยวหัวเดินจากไปหลังจากนั้นไม่นาน ผู้อาวุโสไป๋ถอนหายใจออกมาเบาๆ กับตัวเอง "เผ่าอาซูร่า... ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยได้รับความเคารพและชื่นชมจากเก้าชั้นฟ้าทั้งมวล แต่หลังจากเหตุการณ์คลุ้มคลั่งอย่างกะทันหัน และความสัมพันธ์ของพวกเขากับ 'บุคลผู้นั้น' ถูกเปิดโปง พวกเขาก็กลายเป็นตระกูลที่น่าหวาดกลัวที่สุดในเก้าชั้นฟ้าทันที" "ในเก้าชั้นฟ้าแห่งนี้ มีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นที่ไม่ถือสาหากเผ่าอาซูร่าจะได้รับอิสรภาพกลับคืนมา... โชคดีนะ หยวน" หลังจากกลับมายังหอสรรพวิชา หยวนนั่งลงกับเสี่ยวหัวที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง "หากเจ้าไม่อยากพูดถึงมัน เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องพูดหรอกนะ" หยวนเอ่ยกับนางหลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวหัวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะกล่าวว่า "เสี่ยวหัวไม่รู้ว่าเหตุใดครอบครัวถึงถูกเนรเทศไปยังดินแดนบรรพกาล และไม่ว่าเสี่ยวหัวจะถามพวกเขาซักกี่ครั้ง พวกเขาก็มิเคยยอมปริปากบอกเลยแม้แต่น้อย" "ทว่า พวกเขามักจะพร่ำบอกเสมอว่าสิ่งที่พวกเขาทำลงไปนั้นมิใช่ความผิด และพวกเขาไม่เคยนึกเสียใจในการกระทำของตนเลยแม้เพียงนิด" หยวนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "หากพวกเขาเลี้ยงดูใครบางคนจนเติบโตมาเป็นเช่นเจ้าได้ ข้าก็ไม่สงสัยเลยว่าไม่ว่าสิ่งที่พวกเขาทำลงไปจะเป็นอะไร พวกเขาคงจะเชื่อมั่นในจุดประสงค์ของตนอย่างแท้จริง พวกเขาอาจจะเป็นคนดีที่ทำผิดพลาดไปก็ได้ ทุกคนย่อมเคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้น ไม่ว่าภายนอกจะดูสมบูรณ์แบบเพียงใดก็ตาม" เสี่ยวหัวส่ายหน้าช้าๆ "ครอบครัวของเสี่ยวหัวมิใช่คนดี... พวกเขาสังหารผู้คนไปมากมายนับไม่ถ้วน และพวกเขา... ไม่เคยยิ้มเลย" "ข้าจะเป็นคนตัดสินเรื่องนั้นเองเมื่อเราได้พบพวกเขา" หยวนกล่าว "อื้อ" เสี่ยวหัวพยักหน้าก่อนจะกลับเข้าไปสถิตอยู่ในร่างกายของเขา เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เหมยซิ่วและคนอื่นๆ เริ่มทยอยกลับมาทีละคนพร้อมกับคัมภีร์วิชาในมือ ทั้งหวังหมิงและหวังปิงปิงต่างตัดสินใจเลือกวิชากระบี่ ในขณะที่สื่อหลางเลือกวิชาหอก ส่วนทางด้านหงซิ่วฉวนและหลี่จินซี พวกเขาก็เลือกวิชาที่ส่งเสริมอาวุธคู่กายของตน แน่นอนว่าวิชาทั้งหมดที่พวกเขาเลือกล้วนอยู่ในระดับนภาทั้งสิ้น "แล้วเจ้าได้อะไรมาล่ะ?" หยวนเอ่ยถามเหมยซิ่วซึ่งเดินกลับมาเป็นคนสุดท้าย "มันเป็นวิชาธนูที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้โดยนักแม่นธนูผู้เลื่องชื่อ ผู้ที่สามารถยิงทะลวงดวงดาวได้ด้วยวิชานี้... อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่คำอธิบายในคัมภีร์ระบุเอาไว้" "เอาละ ในเมื่อทุกคนได้วิชาที่ต้องการแล้ว พวกเราไปชำระส่วนที่เหลือกันเถอะ" ดังนั้น พวกเขาจึงพากันกลับลงไปยังชั้นแรกเพื่อ 'จ่าย' สำหรับวิชาเหล่านั้น "เรียบร้อยแล้ว พวกท่านยังเหลือโควตาเลือกวิชาได้ฟรีอีก 6 วิชาสำหรับปีนี้" ชายหนุ่มกล่าวหลังจากบันทึกข้อมูลวิชาลงในสมุดทะเบียน "ขอบคุณมาก" เมื่อทุกคนได้รับวิชาของตนครบถ้วน หยวนและพรรคพวกจึงพากันเดินออกจากหอสรรพวิชา "ขอบใจมากสำหรับวิชานี้ หยวน ข้าจะทุ่มเทฝึกฝนมันอย่างหนักเพื่อแสดงความกตัญญูต่อเจ้าเลยทีเดียว!" หวังหมิงกล่าวกับเขาด้วยความฮึกเหิมหลังจากก้าวพ้นประตูออกมา "อย่าฝึกหนักเกินไปล่ะ ข้าเกรงว่าเจ้าจะทำข้าวของพังพินาศหากเจ้าฝึกหนักไปมากกว่าที่เป็นอยู่..." หยวนแย้มยิ้มตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี