### บทที่ 745: ความคิดที่มิบังควร “ราตรีสวัสดิ์นะ หยวน...” ชู ลู่เซียน ขยับกายเข้าไปซุกตัวอยู่ข้างกายหยวนอย่างออดอ้อนเมื่อถึงเวลาเอนกายลงนิทรา “ราตรีสวัสดิ์” ทว่าหลังจากความเงียบปกคลุมได้เพียงครู่หนึ่ง ชู ลู่เซียนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คืนนี้... ฉันขอโอบกอดเธอตอนหลับได้ไหม?” “ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว” “ขอบคุณนะ” ชู ลู่เซียนวาดวงแขนโอบรอบกายเขาไว้ก่อนจะหลับตาลงด้วยความอิ่มเอม แม้ว่าภายในใจของเธอจะพรั่งพรูไปด้วยความปรารถนาที่อยากจะเปลื้องผ้าและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหยวนเพียงใด แต่เธอก็ไม่อยากทำลายช่วงเวลาอันเงียบสงบและแสนวิเศษนี้ลง ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ภายใต้พันธนาการของตระกูลชูอีกต่อไป เธอจึงไม่จำเป็นต้องเร่งรัดเพื่อสร้างครอบครัวกับเขาในทันที แน่นอนว่านั่นมิได้หมายความว่าความต้องการของเธอจะลดน้อยลง ตรงกันข้าม ความปรารถนาที่จะครองคู่กับหยวนกลับยิ่งรุนแรงและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หลังจากที่เขาได้ทุ่มเททำเพื่อเธอถึงเพียงนี้ในวันนี้ แต่ในเมื่อตอนนี้เธอมีเวลาเหลือเฟือที่จะถักทอความสัมพันธ์กับเขาอย่างถูกต้อง เธอจึงอยากให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปและเป็นธรรมชาติที่สุด—สิ่งซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยยามที่เธอยังถูกตราหน้าและกดดันโดยตระกูลชู ชู ลู่เซียน จมดิ่งสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของหยวนอย่างรวดเร็ว ทว่าตัวหยวนเองกลับต้องเผชิญกับความยากลำบากในการข่มตาหลับ *‘ทำไมร่างกายของฉันถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้ตอนนี้กันนะ?’* หยวนทอดถอนใจอยู่ภายในใจ เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านและรุ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตรงบริเวณกึ่งกลางลำตัว *‘เป็นเพราะลู่เซียนอย่างนั้นเหรอ? แต่ก่อนหน้านี้มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลยนี่นา...’* ท่ามกลางความเงียบงัดในห้องนิทรา ประสาทสัมผัสทั้งด้านการรับกลิ่นและการสัมผัสของหยวนกลับเฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด ยิ่งชู ลู่เซียน อิงแอบอยู่ใกล้ชิดถึงเพียงนี้ เขาก็ยิ่งไม่อาจละสายตาจากความนุ่มนวลของเรือนร่างและกลิ่นกายอันหอมหวานที่ขจรรขจายออกมาจากตัวเธอได้เลย ด้วยโชคชะตาในตระกูลหยูที่บีบคั้นให้เขาต้องใช้ชีวิตเยี่ยงทาส เขาจึงไม่เคยได้รับโอกาสที่จะเติบโตขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น และไม่มีใครเคยพร่ำสอนเขาเกี่ยวกับเรื่องของวัยเจริญพันธุ์เลยแม้แต่น้อย ทว่าในยามนี้ เมื่อเขาหลุดพ้นจากตระกูลหยูและได้เริ่มใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชน การเติบโตที่เคยหยุดชะงักไปก็เริ่มแสดงสัญญาณของการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด อาจกล่าวได้ว่า ในตอนนี้หยวนกำลังก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มอย่างเต็มตัว และมันกำลังรุดหน้าไปเร็วกว่าคนปกติทั่วไป เนื่องจากอิทธิพลจากความทรงจำในชาติปางก่อนของเขาที่เริ่มตื่นขึ้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่ารอบกายของเขามักจะห้อมล้อมไปด้วยเหล่าสตรีที่งดงามปานล่มเมือง ซึ่งสามารถจุดชนวนสัญชาตญาณดิบของบุรุษเพศให้ลุกโชนขึ้นได้อย่างง่ายดาย และแน่นอนว่า ปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการเติบโตครั้งนี้ ย่อมหนีไม่พ้นประสบการณ์ที่เขาเคยมีร่วมกับเหม่ยซิ่ว *‘หลังจากที่ทำเรื่องแบบนั้นกับเหม่ยซิ่วไป... ใจของฉันก็มักจะมีความคิดแปลกๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นมาไม่หยุด ฉันกำลังจะเสียสติไปแล้วหรือเปล่านะ?’* แม้ในขณะนี้ หยวนกลับมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะสัมผัสเรือนร่างของชู ลู่เซียน ด้วยเหตุผลบางประการ รวมถึงความต้องการที่จะ ‘ร่วมรัก’ กับเธอ ทว่าเขาก็ยังไม่อาจทำความเข้าใจได้ว่า เหตุใดตนเองถึงได้มีความคิดที่เกินเลยและมิบังควรเช่นนี้ สัมผัสจากผิวพรรณที่เนียนนุ่มของชู ลู่เซียน และกลิ่นกายอันหอมละมุนที่โชยมา... แรงขับดันที่อยากจะแตะต้องตัวเธอนั้นทวีความรุนแรงขึ้นในทุกวินาทีที่ผันผ่าน โชคยังดีที่เขาได้ฝึกฝนการควบคุมตนเองมาอย่างหนักหน่วงจากการทนรับเรื่องบ้าๆ ในตระกูลหยู ทำให้เขายังคงสามารถข่มกลั้นความปรารถนาของตัวเองเอาไว้ได้ หากเป็นผู้อื่นที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับเขาในตอนนี้ ป่านนี้คงได้พ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณและลงมือทำตามใจปรารถนาไปนานแล้ว เขาพยายามที่จะโคจรลมปราณเพื่อสงบจิตใจ แต่ทว่าเขาก็ไม่อาจชำระจิตให้ว่างเปล่าได้เลย จนสุดท้ายต้องล้มเลิกความตั้งใจไป ในที่สุด หยวนก็ต้องยอมจำนนและใช้เวลาทั้งคืนไปกับการต่อสู้เพื่อควบคุมความปรารถนาอันรุ่มร้อนของตนเอง และในยามที่เขากำลังจะเริ่มเคลิ้มหลับไปนั้นเอง เสียงเตือนจากนาฬิกาดิจิทัลก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าแสงอาทิตย์กำลังจะจับขอบฟ้าในไม่ช้า “เช้าแล้วเหรอเนี่ย? ฉันหลับสนิทจนรู้สึกเหมือนเวลามันสั้นนิดเดียวเอง แล้วเธอตอนหลับเป็นยังไงบ้าง?” ชู ลู่เซียนตื่นขึ้นหลังจากเสียงเตือนได้ไม่นาน แต่สิ่งที่ปลุกเธอให้ตื่นจริงๆ ไม่ใช่เสียงรบกวน ทว่ากลับเป็นความรู้สึกที่อ้อมแขนของเธอว่างเปล่า เพราะหยวนต้องปลีกตัวออกมาเพื่อลุกจากเตียง “ฉันนอนไม่หลับเลยน่ะ” หยวนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มขื่นๆ “เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานหรือเปล่า? อย่าไปคิดมากเลยนะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด” เธอกล่าวปลอบประโลม “ถึงแม้ว่าฉันจะมีหลายเรื่องให้ต้องคิดจนนอนไม่หลับ แต่มันไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อวานหรอก” เขาพยาขยับศีรษะปฏิเสธ “หือ? ถ้าอย่างนั้นเรื่องอะไรล่ะที่อยู่ในหัวของเธอ?” ชู ลู่เซียนจ้องมองเขาด้วยความสนใจที่ถูกจุดประกายขึ้น “มะ-ไม่ต้องกังวลหรอก ส่วนใหญ่ก็แค่เรื่องสัพเพเหระเกี่ยวกับคัลทิเวชันออนไลน์น่ะ” หยวนไม่ลังเลที่จะเอ่ยคำลวงออกไป เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ไม่อาจบอกความจริงกับเธอได้ว่า เขาต้องใช้เวลาทั้งคืนเพื่อข่มกลั้นความต้องการที่จะสัมผัสตัวเธอเอาไว้ นั่นมันจะทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจและทำให้เขาดูเหมือนพวกโรคจิตอย่างแน่นอน “ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ฉันก็อยากฟังนะ” ชู ลู่เซียนยังคงรบเร้า “...” หยวนจ้องมองชู ลู่เซียนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตกอกตกใจ “โอ้! ดูเวลาสิ! ฉันต้องรีบแล้ว ไม่อย่างนั้นจะไปพบท่านเจ้าสำนักไม่ทันแน่! ไว้เจอกันนะ ลู่ลู!” หยวนรีบผลัดเปลี่ยนจากชุดนอนด้วยความรวดเร็วก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องไป ทิ้งให้ชู ลู่เซียนยืนอึ้งจนพูดไม่ออก “ทำไมเขาถึงทำตัวแปลกๆ แบบนั้นกันนะ?” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะมุดตัวลงใต้ผ้าห่มเพื่อกลับไปนอนต่อ หลังจากออกจากห้อง หยวนก็เดินไปรอที่หน้าคฤหาสน์เพื่อพบกับผู้จัดการ เวลาผ่านไปหลายนาที หยวนก็สัมผัสได้ถึงการมาถึงของผู้จัดการ เขาจึงใช้สัมผัสสวรรค์เพื่อยืนยันในทันที “อรุณสวัสดิ์ครับ ผู้จัดการ” หยวนทักทายพร้อมกับค้อมศีรษะลงอย่างสุภาพ “ไปกันเถอะ ท่านเจ้าสำนักกำลังรอเธออยู่” เธอเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำกลับไปโดยไม่หยุดรอ หยวนรีบก้าวเท้าตามหลังเธอไปในทันที ขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าสู่พื้นที่ชั้นบน พวกเขาได้เดินผ่านประตูใหญ่ของตระกูลชู ซึ่งในยามนี้มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงบริเวณยอดเขา และสิ่งที่ทำให้หยวนต้องประหลาดใจก็คือ เบื้องหน้าของเขามีหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่ว ซึ่งหมอกเหล่านี้ไม่อาจมองเห็นได้จากพื้นที่ชั้นล่างเลย ราวกับว่าหมอกลึกลับนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นอย่างเป็นปริศนาในยามที่พวกเขามาถึงยอดเขานี้เอง “ใกล้จะถึงแล้ว ตามฉันมาให้ดีๆ ไม่อย่างนั้นเธอจะหลงเข้าไปในมวลเมฆ” ผู้จัดการเอ่ยเตือนก่อนจะเดินหายเข้าไปในมวลหมอกที่ดูราวกับก้อนเมฆ *‘ก้อนเมฆเหรอ? ภูเขาลูกนี้มันสูงพอที่จะถึงระดับเมฆเลยอย่างนั้นเหรอ?’* หยวนอดสงสัยไม่ได้ เพราะเขาจำไม่ได้ว่าภูเขานี้จะสูงชันถึงเพียงนั้น แต่เขาก็ยังคงเดินตามหลังผู้จัดการไปอย่างติดๆ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่มวลหมอก หยวนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และความรู้สึกนี้กลับทำให้เขารู้สึกโหยหาที่คุ้นเคยอย่างประหลาดด้วยเหตุผลบางประการ *‘ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ...? เหมือนกับว่า... ฉันเคยมาที่นี่มาก่อนเลย...’* หยวนคิดในใจขณะที่ยังคงก้าวเดินตามผู้จัดการต่อไปอย่างไม่ลดละ