**บทที่ 751 - ไอพลังผนึกมาร** ภายหลังจากที่ร่างของหยวนถูกส่งข้ามมิติมายังหอตำราหลวงแห่งสำนักผนึกมาร เขาก็กวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจที่ฉายชัดบนใบหน้า แม้สถานที่แห่งนี้จะถูกขานนามว่า ‘หอตำรา’ ทว่าบรรยากาศและทัศนียภาพกลับไม่มีสิ่งใดที่ใกล้เคียงกับห้องสมุดทั่วไปเลยแม้แต่น้อย พื้นเบื้องล่างกอปรขึ้นจากมวลเมฆาที่นุ่มนวล ผืนหาวเบื้องบนอาบไล้ด้วยสีทองอร่ามบริสุทธิ์ ให้ความรู้สึกประหนึ่งสรวงสวรรค์ที่ถูกเนรมิตขึ้นเพื่อทวยเทพผู้สูงส่ง ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ปรากฏอาคารมหึมาตั้งตระหง่าน แผ่ซ่านกลิ่นอายอันวิจิตรบรรจงและทรงอำนาจ มิต่างจากพระราชวังหลวงขององค์จักรพรรดิผู้เกรียงไกร สถานที่แห่งนี้คึกคักไปด้วยผู้คนหลากวัยที่เดินเข้าออกอาคารอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนสวมใส่ชุดอาภรณ์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน ทว่า เมื่อหยวนพยายามตรวจสอบระดับพลังของพวกเขา เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าตนเองไม่อาจหยั่งถึงขอบเขตการบ่มเพาะของคนส่วนใหญ่ได้เลย ผู้คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักบ่มเพาะอย่างไม่ต้องสงสัย และการที่เขามองไม่เห็นระดับพลังนั่นย่อมหมายความว่า พลังของพวกเขาอยู่ในระดับที่เหนือล้ำกว่าหยวนไปไกลแสนไกลจนมิอาจประมาณ *‘ถึงแม้คนเหล่านี้อาจจะยังไม่ถึงขั้นคุณหนูสวีหรืออาวุโสไป๋ แต่พวกเขาก็เป็นนักบ่มเพาะที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยทีเดียว’* หยวนรำพึงกับตัวเองในใจ เมื่ออิ่มเอมกับทัศนียภาพตรงหน้าจนพอใจ หยวนก็เริ่มก้าวย่างมุ่งหน้าไปยังอาคารที่ตั้งเด่นอยู่ไกลๆ ทว่า เมื่อมาถึงทางเข้า เขากลับถูกชายวัยกลางคนผู้หนึ่งรั้งตัวเอาไว้ "เฮ้ เจ้าน่ะ หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน" หยวนชะงักฝีเท้าพลางหันไปมองชายผู้นั้น "ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงตราประจําตัวบนตัวเจ้า เจ้าเข้ามาในนี้ได้อย่างไร?" ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยสายตาจับผิด "เอ่อ... อาวุโสไป๋เป็นคนส่งผมมาที่นี่ครับ" หยวนรีบตอบกลับไปทันที "อาวุโสไป๋อย่างนั้นรึ?" ชายผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจ "เอาเถอะ ต่อให้เป็นอาวุโสไป๋ส่งมา แต่ข้าก็ไม่อาจอนุญาตให้เจ้าเข้าไปในอาคารได้หากไม่มีตราประจำตัว" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "อย่างไรก็ตาม เจ้าสามารถรับตราได้ หากพิสูจน์ได้ว่าเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับสำนักผนึกมารจริง" "ผมต้องพิสูจน์อย่างไรครับ?" หยวนถาม "เจ้าต้องสำแดงให้ข้าเห็นว่า เจ้าแตกฉานในวิชาผนึกมารอย่างน้อยหนึ่งกระบวนท่า" ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างหนักแน่น "ตกลงครับ" สิ้นคำ หยวนก็เรียกขานกระบี่ ‘จักรพรรดิเหนือสวรรค์’ (Empyrean Overlord) ออกมาไว้ในมือ ก่อนจะวาดลวดลายสำแดง ‘เพลงดาบผนึกมาร’ ออกไปในทันที ภาพที่ปรากฏทำเอาชายคนนั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เขาแผดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง *'เขาไม่เพียงแต่มีอาวุธวิญญาณเท่านั้น แต่ข้าไม่เคยเห็นใครที่กวัดแกว่งเพลงดาบผนึกมารแล้วแผ่ซ่านไอพลังผนึกมารที่เข้มข้นรุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย!'* สิ่งที่หยวนไม่ทันได้ตระหนักก็คือ ทุกครั้งที่กระบวนท่าผนึกมารเชือดเฉือนออกไป มันจะปลดปล่อยกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา และไอพลังนี้เองที่เป็นจุดอ่อนร้ายแรงของพวกมาร หากมารตนใดถูกไอพลังผนึกมารนี้เข้าครอบงำ พวกมันจะถูกสยบและสะกดนิ่งในทันที ทว่า ไอพลังผนึกมารนั้นต้องมีความเข้มข้นเพียงพอที่จะสยบมารได้จริง หากพลังอ่อนด้อยเกินไป มันก็เป็นเพียงแค่สิ่งกวนใจที่ทำได้เพียงสร้างความรำคาญให้กับพวกมารเท่านั้น สำหรับไอพลังผนึกมารของหยวนนั้น มันทรงพลานุภาพจนดึงดูดสายตาของผู้คนโดยรอบให้หันมามองเป็นตาเดียว และเมื่อพวกเขาได้เห็นระดับการบ่มเพาะที่ยังต่ำเตี้ยของเขา ความสนใจที่มีต่อเด็กหนุ่มผู้นี้ก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว "เป็นอย่างไรบ้างครับ? ผมควรจะได้ตราประจำตัวหรือยัง?" หยวนเอ่ยถามชายตรงหน้า "ด-ได้สิ..." ชายคนนั้นพยักหน้าด้วยอาการที่ยังไม่หายจากความมึนงง มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธการมอบตราประจำตัวให้กับอัจฉริยะที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ของผู้ผนึกมารเช่นนี้ จากนั้น ชายผู้นั้นก็ได้ยื่นตราสีดำขลับขลิบทองซึ่งสลักคำว่า ‘ผนึกมาร’ ไว้อย่างประณีตงดงามให้กับหยวน "จงจำไว้ว่าต้องพกสิ่งนี้มาด้วยทุกครั้งที่เจ้ามาที่นี่" ชายวัยกลางคนกล่าวสำทับ "ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมาก" เมื่อได้ตรามาไว้ในครอบครอง หยวนก็มุ่งหน้าเข้าไปภายในอาคารทันที ทว่า หลังจากก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคารได้เพียงไม่นาน เขาก็ถูกดักหน้าไว้อีกครั้ง แต่คราวนี้ผู้ที่ปรากฏกายคือชายหนุ่มรูปงามที่มีรูปร่างสูงโปร่ง "เฮ้ ศิษย์น้อง เจ้าชื่อเรียงเสียงใดรึ?" ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "ผมเหรอ? ชื่อหยวนครับ" "ข้าชื่อว่านอวี่ หลังจากเห็นการสำแดงพลังเมื่อครู่ ข้าก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเข้ามาทำความรู้จักกับเจ้า ข้าแทบไม่เชื่อสายตาเลยเมื่อเห็นระดับพลังของเจ้า เจ้าทำให้ข้าประทับใจมากจริงๆ หากเจ้าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก ให้ข้าเป็นผู้นำชมรอบๆ ดีหรือไม่?" หยวนมองชายรูปงามผู้นี้ด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ว่านอวี่หัวเราะร่าพลางเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ใช่คนน่าสงสัยอะไรหรอก นี่ ดูนี่สิ" เขาชูตราประจําตัวให้หยวนดูพลางกล่าวต่อ "ข้าเป็นอาจารย์ผู้บรรยายอย่างเป็นทางการของที่นี่ และมันเป็นหน้าที่ของข้าที่จะต้องคอยชี้แนะผู้ผนึกมารที่มีอนาคตไกลเช่นเจ้า ข้าถึงได้ตัดสินใจเข้ามาทักอย่างไรเล่า" เมื่อเห็นตราประจำตัว หยวนจึงตัดสินใจที่จะเชื่อใจเขาในเบื้องต้น "ตกลงครับ ขอบคุณมาก" หยวนพยักหน้ารับ "ก่อนที่เราจะเริ่ม ข้าต้องขอถามเจ้าหน่อย เจ้าอยู่กับสำนักผนึกมารมานานเท่าไหร่แล้ว?" "คือว่า..." หยวนเริ่มครุ่นคิดเพื่อหาคำตอบที่เหมาะสม แม้เขาจะแตกฉานในเพลงดาบผนึกมาร แต่เขาก็ยังไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสำนักผนึกมารอย่างเป็นทางการ "ผมคิดว่าผมน่าจะยังใหม่มากครับ..." ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะตอบออกไปเช่นนั้น "เข้าใจแล้ว เจ้าใหม่กว่าที่ข้าคิดเสียอีกนะเนี่ย แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเลย" ว่านอวี่กล่าวด้วยท่าทีเป็นกันเอง เขากล่าวสืบต่อ "แล้วความรู้เกี่ยวกับสำนักผนึกมารของเจ้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง?" "ถ้าให้พูดตามตรง ก็แทบไม่รู้อะไรเลยครับ" หยวนไม่อยากโกหกในเรื่องนี้ เพราะเขามองว่านี่คือโอกาสดีที่จะได้เรียนรู้เกี่ยวกับสำนักผนึกมารให้มากขึ้น "เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าจะแนะนำเจ้าเหมือนกับว่าเจ้าเพิ่งก้าวเข้าสู่สำนักเป็นวันแรกเลยก็แล้วกัน" "เรามาเริ่มจาก... ทำไมเจ้าถึงมาที่หอตำราหลวงในวันนี้ล่ะ? เจ้ามาเพื่อเรียนรู้เคล็ดวิชาผนึกมาร หรือเจ้ามาเพื่อฝึกฝนกับพวกมารล่ะ?" ว่านอวี่เอ่ยถาม "อ-อะไรนะครับ? ฝึกฝนกับพวกมารอย่างนั้นเหรอ?" หยวนถามย้ำเพราะคิดว่าตนเองอาจหูฝาดไป "เจ้ายไม่รู้รึ? ที่นี่เจ้าสามารถฝึกต่อสู้กับพวกมารได้ แน่นอนว่าพวกมันไม่ใช่ตัวจริง แต่เป็น ‘มารจำลอง’ ที่ถูกสร้างขึ้น ทว่าพวกมันกลับมีความสามารถและจุดอ่อนเหมือนกับมารจริงๆ ทุกประการ ดังนั้นเจ้าจึงต้องใช้วิชาผนึกสยบพวกมันเพื่อเอาชนะ เจ้าอยากลองสู้กับมารจำลองดูหน่อยไหม?" ว่านอวี่อธิบาย "อยากครับ!" หยวนตอบรับในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด นี่คือโอกาสทองที่เขาจะได้ฝึกฝนการต่อสู้กับพวกมาร ก่อนที่เหล่ามารร้ายในโลกของเขาจะพังทลายผนึกที่กักขังพวกมันเอาไว้ออกมา!