Chapter 1419 - The Might of Dragon Cave Mountain

Published Apr 11, 2026, 04:40 AM

## บทที่ 1419 - พลังอำนาจแห่งขุนเขาถ้ำมังกร **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys ไม่ไกลจากจุดนั้น, ม่อเซียวเซิงและเหล่าปรมาจารย์คนอื่นๆ ที่กำลังตรึงสตรีแซ่เย่อยู่ต่างถอนหายใจด้วยความสิ้นหวัง รู้ดีว่าไม่มีหนทางใดที่จะกอบกู้สถานการณ์กลับคืนมาได้ พวกเขาประเมินมรดกแห่งขุนเขาถ้ำมังกรต่ำเกินไป โดยคิดว่ายอดเขาเล็กๆ แห่งนี้สามารถสังหารกลุ่มแรกจากตระกูลเซี่ยได้เพียงเพราะพลังของอาร์เรย์วิญญาณอันทรงอำนาจเท่านั้น แต่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า แม้ปราศจากอาร์เรย์วิญญาณเหล่านี้ ยอดเขานี้ก็มิอาจถูกลบหลู่ได้โดยพลการ! เหล่าปรมาจารย์ระดับสามแห่งสำนักวิญญาณคืนที่แข็งแกร่งที่สุด สบตากัน และต่างเห็นเจตนาถอยทัพในแววตาของกันและกัน ไม่ต้องมีการเอ่ยปากสนทนาอันใดอีก เมื่อถึงระดับพลังที่แน่นอน เพียงสบตากันก็เพียงพอจะสื่อสารทุกสิ่งได้แล้ว ทั้งสี่คนแสร้งทำทีหนึ่ง ก่อนจะหลุดพ้นจากการพันธนาการของสตรีแซ่เย่ และในชั่วพริบตาถัดมาก็เริ่มหลบหนีไป เมื่อทั้งสี่คนหันหลังให้และหลบหนีไป ผู้อื่นจะกล้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เป็นธรรมดาที่ทุกคนที่เหลือก็เริ่มถอนกำลังอย่างเร่งรีบ เฉียนถงและเฟยจื่อถูไม่ได้พยายามขัดขวางคู่ต่อสู้ แม้ว่าพวกเขาจะช่วยเหลือขุนเขาถ้ำมังกรในครั้งนี้ แต่พวกเขาก็ไม่ต้องการสร้างศัตรูที่ไม่จำเป็นกับคนเหล่านี้ หลังจากทั้งหมด ทั้งสองเป็นตัวแทนของหอจันทราเงาและมีภาระหน้าที่ของตนเองมากมาย ดังนั้น พวกเขาจึงปล่อยให้คู่ต่อสู้ถอยกลับไปอย่างปลอดภัยโดยไม่ลังเล เว่ยจูกู้ฉางและตงซวนเอ๋อร์ก็ทำเช่นเดียวกัน ทั้งสองเพิ่งจะก้าวข้ามขีดจำกัดสู่ระดับหนึ่งแห่งสำนักวิญญาณคืนมาไม่นานนัก แม้ว่าพลังของพวกเขาจะไม่เลวร้ายนัก แต่หากคู่ต่อสู้ตั้งใจจะจากไป พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้ ตามความเป็นจริง เหตุผลหลักที่ทั้งสองสามารถยืนหยัดได้นานขนาดนี้เป็นเพราะคู่ต่อสู้ของพวกเขาผ่อนกำลังลง และไม่เคยคิดจะสังหารพวกเขาอย่างแท้จริง มิฉะนั้นแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าปรมาจารย์จำนวนมากเช่นนี้ เว่ยจูกู้ฉางและตงซวนเอ๋อร์ย่อมไม่รอดพ้นจากอันตราย แม้จะไม่ได้เสียชีวิตก็ตาม ศัตรูถอนกำลังดุจดังคลื่นทะเล เหล่าปรมาจารย์สำนักวิญญาณคืนกว่าหลายสิบคนหลบหนีออกจากขุนเขาถ้ำมังกรพร้อมกัน นอกจากกลุ่มเล็กๆ ที่ถูกขวางกั้นด้วยดาบกระดูกมังกร หุ่นกระปั้นหิน และวิญญาณอาวุธวิหคเพลิงของหยางไคแล้ว ที่เหลือก็สามารถหลบหนีไปได้ หยางไคขมวดคิ้วเมื่อเห็นเช่นนี้ และรู้สึกถึงความไร้หนทางอย่างลึกซึ้งในใจ เขาไม่สามารถหยุดยั้งศัตรูจากการเข้ามาหรือจากไปตามอำเภอใจได้ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการบุกรุกขุนเขาถ้ำมังกรจะทำให้เขาขุ่นเคืองอย่างยิ่ง แต่อีกฝ่ายก็ต้องจ่ายราคาอันโหดร้ายเป็นผลตามมา ดังนั้น มันจึงไม่ใช่เรื่องที่หยางไคไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป จะต้องมีผู้เสียชีวิตจากฝ่ายขุนเขาถ้ำมังกร ตัวเขาและสตรีแซ่เย่ไม่ต้องกังวลเรื่องตนเอง หยางไคมีดาบกระดูกมังกร หุ่นกระปั้นหิน และวิญญาณอาวุธ รวมทั้งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่พลังของสตรีแซ่เย่ก็ยอดเยี่ยมตั้งแต่ต้น แต่ชางฉี, ฮ่าวอัน และคนอื่นๆ นั้นแตกต่างออกไป หากหยางไคยืนกรานจะสู้ต่อไป พันธมิตรของเขาจะต้องตกเป็นเหยื่อ ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่หยางไคไม่ปรารถนาให้เกิดขึ้น หยางไคยินดีที่จะให้เรื่องนี้ยุติลงเพียงเท่านี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆ จะทำเช่นเดียวกัน ในขณะที่เหล่าปรมาจารย์ศัตรูกำลังจะพ้นขอบเขตของขุนเขาถ้ำมังกร อาร์เรย์ป้องกันภูผาที่แตกหักไปก่อนหน้านี้ก็สว่างไสวขึ้นอีกครั้ง และปิดกั้นเส้นทางเบื้องหน้าของพวกเขา ประกายความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของม่อเซียวเซิงและคนอื่นๆ ก่อนที่สีหน้าของพวกเขาจะเย็นชา การที่พวกเขาถอนกำลังในตอนนี้ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาหวาดกลัวขุนเขาถ้ำมังกรจริงๆ ดังนั้น การที่อีกฝ่ายประพฤติตนอย่างเย่อหยิ่ง ไม่ยอมให้พวกเขาจากไป ย่อมก่อให้เกิดความโกรธาและความหงุดหงิดใจ “พวกเจ้าอยากจะจากไปงั้นรึ? ฝันไปเถอะ! พวกเจ้าคิดว่าขุนเขาถ้ำมังกรของข้าเป็นสถานที่ที่พวกเจ้าจะมาและไปได้ตามอำเภอใจงั้นรึ?” ทันใดนั้น เสียงหวานใสก็ดังขึ้น แหล่งที่มาไม่ชัดเจน ราวกับมาจากรอบทิศทาง ทำให้ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้ อย่างไรก็ตาม เสียงนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นของหยางหยาน หยางไคเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าหยางหยานต้องการจะทำอะไร ขณะที่สีหน้าของหยางไคบิดเกร็ง แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนและเสียงครืนครั่นอันดังสนั่นก็ดังขึ้น ขณะที่พื้นดินใต้ขุนเขาถ้ำมังกรเริ่มปริแตก *ครืนนน...* ด้วยเสียงแตกดังสนั่น ส่วนใหญ่ของขุนเขาถ้ำมังกรก็พังทลายลง เผยให้เห็นหลุมลึกเบื้องล่าง ซึ่งสัตว์ร้ายสีดำขนาดยักษ์ค่อยๆ ผุดขึ้นมา เมื่อได้เห็นร่างที่แท้จริงของสัตว์ร้ายตนนี้ เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงก็ดังขึ้นรอบด้าน ขณะที่ทุกคนเริ่มร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปไม่ได้!” “ยานอวกาศ?” “ที่นี่มียานอวกาศด้วยรึ?” ขุนเขาถ้ำมังกรถูกกำหนดให้เป็นจุดสนใจของดาวเงาทั้งปวงหลังวันนี้ ด้วยสิ่งที่น่าตกใจปรากฏขึ้นทีแล้วทีเล่า ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ยังไม่ทันได้ฟื้นจากความตกตะลึงของการปรากฏตัวของเศษเสี้ยววิญญาณเทพโบราณ ก็ต้องเผชิญหน้ากับภาพอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้อีกครั้ง ใต้ขุนเขาถ้ำมังกรแห่งนี้ซุกซ่อนยานอวกาศลำหนึ่งอยู่! ยานอวกาศลำนี้ไม่เหมือนกับยานอวกาศที่เหล่าสำนักใหญ่ต่างๆ ถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของพวกเขา ประเด็นหลักคือขนาด ยานอวกาศลำนี้มีขนาดเพียงประมาณหนึ่งในสี่ของยานอวกาศทั่วไป และมีการออกแบบที่เพรียวบางและราบรื่น อย่างไรก็ตาม ยานอวกาศลำนี้ยังแผ่รัศมีแห่งแรงกดดันอันเข้มข้น ซึ่งทนทานยิ่งกว่าเศษเสี้ยววิญญาณมังกรที่ปรากฏเมื่อครู่เสียอีก เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้นฉับพลัน และสิ่งของคล้ายลำกล้องก็เริ่มยื่นออกมาจากตัวยานของยานอวกาศลำนี้ ไม่มีใครในที่นี้ที่ไร้เดียงสาหรือขาดข้อมูล พวกเขาย่อมรู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร ปืนผลึก! อาวุธทำลายล้างที่ทุกยานอวกาศครอบครอง กล่าวให้แม่นยำกว่านั้นคืออาวุธ สิ่งเหล่านี้ใช้ผลึกนักบุญเป็นแหล่งพลังงานเพื่อยิงลำแสงแห่งพลังทำลายล้างอันเหลือเชื่อ ตามปกติแล้ว ยานอวกาศจะไม่ใช้ปืนผลึกของมัน เพราะทุกครั้งที่ยิงออกไป จะสิ้นเปลืองผลึกนักบุญเป็นจำนวนมหาศาล นอกจากนี้ โดยทั่วไปยานอวกาศจะมีปืนผลึกติดตั้งอยู่เพียงสองถึงสามกระบอกเท่านั้น เพราะแต่ละกระบอกถือเป็นไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดของยานอวกาศ แต่ในขณะนี้ เห็นได้ชัดว่ายานอวกาศขนาดย่อม ความยาวร้อยเมตรแห่งนี้กลับติดตั้งปืนผลึกมากกว่าสิบกระบอก! ปืนแต่ละกระบอกเล็งไปยังทิศทางที่แตกต่างกัน พุ่งเป้าไปยังจุดที่มีผู้คนหนาแน่นที่สุด เมื่อจ้องมองปากกระบอกปืนสีดำทมิฬเหล่านั้น ทุกคนก็รู้สึกถึงความไม่สบายใจในใจ ราวกับความตายกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ ขณะเสียงหัวเราะดุจระฆังเงินกังวานไปทั่วอากาศ เสียงหวานใสของหยางหยานก็ดังขึ้น “เมื่อพวกเจ้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ก็อย่าหวังว่าจะจากไปตามอำเภอใจ!” ทันทีที่คำพูดของเธอจบลง แสงเจิดจ้าก็ปรากฏขึ้นจากปืนผลึกกว่าสิบกระบอก พร้อมกับการสั่นสะเทือนของพลังงานที่ทำให้บริเวณทั้งหมดสั่นสะเทือน “ไม่ดีแล้ว!” ดวงตาของม่อเซียวเซิงเบิกกว้างขณะตะโกนด้วยความตกใจ “แยกย้าย!” ด้วยความรู้และประสบการณ์ของเขา เขาสามารถบอกได้ถึงพลังทำลายล้างฟ้าดินของปืนผลึกเหล่านี้ แม้ว่าม่อเซียวเซิงจะรีบเตือนเหล่าลูกศิษย์และผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างทันท่วงที อัตราการชาร์จของปืนผลึกบนยานอวกาศที่หยางหยานประดิษฐ์ขึ้นนั้นเร็วมาก เกือบจะพร้อมกับเสียงของเขา ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์กว่าสิบเส้น บางเท่าแขนมนุษย์ ก็พุ่งออกมาจากปืนผลึก เหล่าลำแสงที่ดูเรียวบางกว่าสิบเส้นนั้น เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ไร้เสียงกรีดร้องหรือเสียงดิ้นรนใดๆ ลบล้างทุกสิ่งในเส้นทางของมันให้หายไปจากตัวตน ไม่เพียงแต่อาร์เรย์ป้องกันภูผาของขุนเขาถ้ำมังกรจะถูกทำลายอีกครั้ง แต่เหล่าผู้ฝึกตนทั้งหมดที่ถูกกระสุนปืนใหญ่นี้เข้า ก็ถูกหลอมละลายเป็นไอราวกับเกล็ดหิมะภายใต้แสงแดดอันร้อนระอุ ลำแสงสีขาวกว่าสิบเส้นดำเนินต่อไปอีกหลายสิบกิโลเมตร ก่อนจะค่อยๆ อ่อนกำลังและเลือนหายไป ขุนเขาถ้ำมังกรทั้งหมดตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน และพลังปราณแห่งโลกในรัศมีห้าสิบกิโลเมตรโดยรอบก็กลายเป็นความโกลาหลอย่างยิ่ง *ติ๋ง... ติ๋ง...* เสียงชัดเจนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบ ขณะที่ม่อเซียวเซิงและเหล่าปรมาจารย์คนอื่นๆ ยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดผวา ขณะจ้องมองไปยังยานอวกาศเบื้องหน้า ไม่อาจเชื่อสายตาตนเองได้ เมื่อยานอวกาศลำนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อครู่ ไม่มีใครในพวกเขาใส่ใจมันมากนัก หลังจากทั้งหมด ยานอวกาศลำนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก พวกเขาจึงคิดไปเองว่าระดับของมันไม่สูงนัก แต่เมื่อปืนผลึกกว่าสิบกระบอกถูกใช้งาน ม่อเซียวเซิงและเหล่าปรมาจารย์คนอื่นๆ ก็รู้สึกว่าพวกเขาอาจประเมินภัยคุกคามที่มันก่อขึ้นผิดพลาดไป แต่มาถึงตอนนี้ พวกเขาก็ได้ตระหนักว่าตนเองผิดพลาดไปเพียงใด ระดับของยานอวกาศลำนี้อยู่เหนือกินความคาดหมายของพวกเขาอย่างแท้จริง มันต้องอยู่เหนือระดับต้นกำเนิดอย่างแน่นอน ซึ่งหมายความว่ามันต้องเป็นระดับราชันย์ต้นกำเนิดเท่านั้น หากไม่เป็นเช่นนั้น ปืนผลึกเหล่านี้ก็ไม่มีทางมีพลังอำนาจเช่นนี้ได้ ยานอวกาศระดับราชันย์ต้นกำเนิด! เป็นไปได้อย่างไร? อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อเท็จจริงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อ หลักฐานที่ดีที่สุดคือ เมื่อปืนผลึกเหล่านั้นยิงออกไปเมื่อครู่ ม่อเซียวเซิงและเหล่าปรมาจารย์ระดับสูงแห่งสำนักวิญญาณคืน ไม่กล้าเผชิญหน้ากับการโจมตีโดยตรง และทำได้เพียงหลบหนีอย่างสิ้นหวัง แม้กระนั้น จินฉีแห่งวิหารโลหิตมาร ก็ถูกลำแสงหนึ่งเฉี่ยวโดน และต้องเสียแขนไปทั้งแขนเป็นผลตามมา เสียงหยดที่ดังแทรกความเงียบอันน่าขนลุกนั้น ก็คือเลือดที่หยดจากบาดแผลของเขา ขณะที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของเฒ่าเฟิงและเฉิงเผิงซวนก็ซีดเผือดไม่แพ้กัน หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณที่ทำให้พวกเขาหลบหลีกได้ในทันที พวกเขาก็คงต้องประสบชะตากรรมไม่ต่างจากจินฉี ม่อเซียวเซิงกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เพราะตอนนี้ เหลือผู้รอดชีวิตเพียงประมาณหนึ่งโหลเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าปรมาจารย์สำนักวิญญาณคืนกว่าห้าสิบถึงหกสิบคนได้เสียชีวิตไปภายใต้การยิงของปืนผลึกเมื่อครู่ นั่นคือปรมาจารย์สำนักวิญญาณคืนกว่าห้าสิบถึงหกสิบคน ไม่ใช่ผักกาดหอมห้าสิบถึงหกสิบหัว! เหล่าปรมาจารย์เหล่านั้นคือเสาหลักของสำนักตนเอง แต่บัดนี้ พวกเขาทั้งหมดได้มาจบชีวิตลงที่นี่บนขุนเขาถ้ำมังกร โดยที่แม้แต่จะต่อต้านก็ยังทำไม่ได้! ม่อเซียวเซิงและเหล่าปรมาจารย์คนอื่นๆ รู้สึกราวกับถูกคมดาบแทงทะลวง หากเป็นไปได้ เหล่าปรมาจารย์จากขั้วอำนาจใหญ่ต่างๆ คงไม่อยากก้าวเท้าเข้ามาบนเนินเขานี้ในวันนี้เลย แต่โชคร้ายที่ความเสียใจไม่อาจนำพากลับมาซึ่งผู้ที่จากไป กองกำลังใหญ่จำนวนมากไม่เพียงแต่ประสบความสูญเสียอย่างหนักในวันนี้ แต่ยังได้สร้างศัตรูที่ทรงพลังอย่างยิ่ง ทำให้ผู้ที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดหลายคนซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “ถอนกำลัง!” ม่อเซียวเซิงกัดฟันกรอดและตะโกน ไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป ร่างของเขากระพริบขณะใช้พลังมิติของตนเองจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาจากไป เฉิงเผิงซวน, จินฉี หรือเฒ่าเฟิงจะกล้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ด้วยความกังวลว่ายานอวกาศลำนี้จะยิงปืนผลึกอีกครั้ง แต่ละคนต่างก็รีบหนีราวกับกระต่ายตื่นตูม แต่คราวนี้ หยางหยานไม่ได้พยายามหยุดพวกเขา เพราะแม้ว่าเธอจะแข็งแกร่งในเจตจำนง แต่ก็อ่อนแอในพละกำลัง แม้ว่ายานอวกาศที่เธอประดิษฐ์ขึ้นจะยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง แต่มันก็ไม่ได้ทรงพลังทุกด้าน การยิงปืนผลึกเมื่อครู่ที่ดูเหมือนจะพิชิตทุกสิ่ง อันที่จริงแล้วมันต้องใช้ค่าใช้จ่ายมหาศาลในการยิง เสียงกรีดร้องดังขึ้นเพียงเสียงเดียว ขณะที่หยางไคสังหารคู่ต่อสู้คนสุดท้าย ก่อนจะเรียกมังกรสีเขียวมรกตกลับมาไว้ในมือ มองมันครู่หนึ่ง หยางไคเผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ ก่อนจะเก็บมันกลับเข้าไปในเตาหลอมอาวุธอีกครั้ง และนำกลับเข้าไปในร่างของตน ขุนเขาถ้ำมังกรกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงยานอวกาศความยาวร้อยเมตรที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ยอดเขาแห่งนี้ ซึ่งเดิมเคยเป็นสวรรค์อันงดงาม บัดนี้ได้ถูกทำลายล้างโดยสิ้นเชิงจากการต่อสู้ที่น่าเหลือเชื่อนี้ หุ่นกระปั้นหินหดตัวกลับสู่ขนาดเดิม เสาเขย่าฟ้าหาที่ไปไม่เจอ คงถูกกลืนกลับเข้าไปในท้องของมันแล้ว ใช้มือและเท้าตะเกียกก่ายปีนป่ายไปยังหยางไคราวกับลิงน้อย ปีนขึ้นเสื้อผ้าของเขา แล้วก็นั่งลงบนบ่าของเขาพร้อมรอยยิ้ม หยางไคกวาดตามองไปรอบๆ ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา หลายปีมาแล้วนับตั้งแต่เขามาถึงดาวเงา และตั้งรกรากบนขุนเขาถ้ำมังกรแห่งนี้ ภายใต้การบริหารจัดการอย่างรอบคอบของหยางหยานและอู๋อี้ มันได้กลายเป็นบ้านที่สวยงาม แต่บัดนี้ มันกลับกลายเป็นดินแดนรกร้างอันโหดร้าย โชคดีที่มีที่ที่เขาจะย้ายไปได้ที่หยางไคคิดไว้ในใจ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกเสียใจมากนัก ที่นั่นดีกว่าขุนเขาถ้ำมังกรมาก และเขาก็ตั้งใจจะย้ายไปที่นั่นในที่สุด เหตุการณ์นี้เพียงแค่เร่งกำหนดการของเขาให้เร็วขึ้นเท่านั้น

React

Discussion