# บทที่ 4741 – ฉือเจิ้ง **ผู้แปล: Silavin & Tia** **ผู้ตรวจทานคำแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว ป่านนี้วัตถุดิบจากแดนโมฆะน่าจะถูกส่งถึงแดนสุขาวดีมหาวิวัฒน์เป็นที่เรียบร้อย นั่นหมายความว่าแดนโมฆะคงกำลังใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์เพื่อรังสรรค์วัตถุดิบระดับสูงยิ่งอยู่เป็นแน่ ด้วยเหตุนี้เอง หยางไคจึงยินดีที่จะประวิงเวลาต่อไป ยิ่งพวกเขายืดเยื้อการเจรจาออกไปนานเท่าใด แดนโมฆะก็จะยิ่งมีโอกาสใช้ประโยชน์จากเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์มากขึ้นเท่านั้น กระนั้น มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรนัก ถึงแม้พวกเขาจะบรรลุข้อตกลงกันในวันนี้ เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีก็ยังต้องใช้เวลารวบรวมวัตถุดิบและจัดส่งไปยังแดนสุขาวดีมหาวิวัฒน์อยู่ดี แดนโมฆะยังสามารถใช้งานเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ต่อไปได้จนกว่าวัตถุดิบจากฝ่ายนั้นจะมาถึง “ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ” ฮวาชิงซีกระเถิบเข้าใกล้พร้อมลดเสียงลง “ฉือเจิ้งแห่งแดนสุขาวดีหลางหยาประสงค์จะขอเข้าพบท่านประมุขเป็นการส่วนตัว” “ฉือเจิ้ง?” หยางไคขมวดคิ้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขารู้จักคุ้นเคยกับทูตกิจการภายนอกทุกคนจากเหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีที่ประจำการอยู่ในขอบเขตดารา ฉือเจิ้งผู้นี้คือทูตกิจการภายนอกของแดนสุขาวดีหลางหยา และเป็นถึงปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ด “เขาได้แจ้งหรือไม่ว่าเรื่องอันใด?” หยางไคเอ่ยถาม หากเป็นถ้ำสวรรค์หรือแดนสุขาวดีอื่น เขาคงไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้ แต่ประเด็นสำคัญคือฉือเจิ้งมาจากแดนสุขาวดีหลางหยา และแดนสุขาวดีหลางหยาก็เป็นนิกายต้นสังกัดของบรรพบุรุษจางรั่วซี ยิ่งไปกว่านั้น ปัจจุบันจางรั่วซีเองก็เป็นศิษย์ของแดนสุขาวดีหลางหยา ฮวาชิงซีส่ายหน้า “เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่ข้าคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์” ตัวแทนจากถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีจะมารวมตัวกันที่ตำหนักนภาสูงส่งในอีกสามวันข้างหน้าเพื่อหารือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ร่วมกัน ดังนั้นเจตนาของฉือเจิ้งที่ขอเข้าพบหยางไคเป็นการส่วนตัวจึงเด่นชัดยิ่งนัก [คิดจะใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเพื่อต่อรองผลประโยชน์ข้างนอกรอบหรือ?] หยางไคพลันรู้สึกขยะแขยงในความคิดนั้นอยู่บ้าง ทว่าก็มิอาจปฏิเสธได้เนื่องด้วยความสัมพันธ์ของเขากับจางรั่วซี หากเขาปฏิเสธคำขอของฉือเจิ้ง ก็ไม่แน่ว่าในอนาคตฉือเจิ้งจะไปหาเรื่องจางรั่วซีหรือไม่ ถึงกระนั้น สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถยอมรับข้อเรียกร้องที่เกินเลยได้แม้จะเข้าพบฉือเจิ้งเป็นการส่วนตัวก็ตาม นั่นเป็นสิ่งที่ฉือเจิ้งต้องเข้าใจ “เช่นนั้นก็เชิญเขามา” เขาสั่งการ ฮวาชิงซีจึงกล่าวตอบ “ผู้อาวุโสฉืออ้างว่าในขอบเขตดารามีสายตาจับจ้องอยู่มากเกินไป ทำให้ไม่สะดวกที่จะมาพบท่านอย่างเปิดเผย เขาจึงขอให้ท่านเดินทางไปพบแทนเจ้าค่ะ” [ท่าทีลับๆ ล่อๆ เยี่ยงนี้ ช่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจะหารือความลับอันไม่สุจริตและน่าอับอายกับข้ายิ่งนัก] นางกล่าวต่อ “ท่านประมุข หากท่านไม่ประสงค์จะพบเขา ข้าจะจัดคนไปส่งข่าวให้เจ้าค่ะ” หยางไคครุ่นคิดอยู่เป็นนานก่อนจะกล่าว “อย่างไรข้าก็คงต้องไปพบเขาอยู่ดี เราจะพบกันที่ใด?” ฮวาชิงซีรีบยื่นแผ่นหยกชิ้นหนึ่งให้ เขารับแผ่นหยกมาจากนางแล้วใช้จิตสัมผัสเทวะตรวจสอบเนื้อหาภายใน ความเข้าใจก็บังเกิดในใจพลางเอ่ยถาม “แล้วเรื่องเวลาเล่า?” นางตอบ “ผู้อาวุโสฉือแจ้งว่าเขาจะรอท่านอยู่ที่นั่นเลยเจ้าค่ะ ท่านประมุข” [ช่างเร่งร้อนเสียจริง...] แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง มันก็สมเหตุสมผลดี ในอีกสามวันข้างหน้า ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงจำนวนมากจะมารวมตัวกันที่ตำหนักนภาสูงส่ง คงไม่มีโอกาสอื่นให้พวกเขาได้พบกันอีกแล้วหากไม่รีบจัดการนัดหมายนี้ให้เสร็จสิ้น “ข้าจะไปดูเสียหน่อย” “ท่านประมุข!” ฮวาชิงซีรีบร้องตามหลังหยางไค “โปรดระวังตัวด้วยเจ้าค่ะ!” หยางไคพยักหน้ารับก่อนที่ร่างของเขาจะเลือนหายไปจากสายตา สถานที่ที่ฉือเจิ้งเลือกนั้นยังคงอยู่ในอาณาเขตวังนภาสูงส่ง แต่มันอยู่ห่างจากขอบเขตดาราพอสมควร ด้วยการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว หยางไคก็มาถึงในเวลาไม่ถึงสี่ชั่วยาม ห้วงนภากาศนั้นเงียบสงบ มีเรือลำหนึ่งลอยลำอยู่อย่างเงียบงัน พร้อมกับสองร่างที่ยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือ เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหยางไค ทั้งสองก็หันมามองในทิศทางเดียวกัน หนึ่งในนั้นแสดงสีหน้าประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะร้องเรียกออกมาด้วยความตื่นเต้น “ท่านเจ้าค่ะ!” หยางไคลงจอดบนดาดฟ้าเรือแล้วมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่ยินดีและประหลาดใจไม่แพ้กัน “รั่วซี?” คนที่รอหยางไคอยู่ ณ ที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ฉือเจิ้งเพียงคนเดียว แต่จางรั่วซีก็อยู่ที่นี่ด้วย จะว่าไปแล้ว หยางไคตั้งตารอที่จะได้พบจางรั่วซีตั้งแต่ข่าวเรื่องต้นไม้โลกแพร่สะพัดออกไป และเหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีเริ่มย้ายเข้ามาในขอบเขตดารา แต่น่าเสียดายที่นางไม่เคยปรากฏตัวเลยแม้ว่าคนจากแดนสุขาวดีหลางหยาจะมาถึงแล้วก็ตาม เมื่อหยางไคสอบถามสถานการณ์จากฉือเจิ้ง เขาก็ได้ความว่าจางรั่วซีกำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ การได้กลับมาพบกันในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าจางรั่วซีได้กลายเป็นปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ไปแล้ว “ท่านเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้? ผู้อาวุโสฉือบอกข้าว่าจะมีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ข้ายังนึกสงสัยอยู่เลยว่าเป็นผู้ใด” จางรั่วซียิ้มแย้มสดใสราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน หยางไคหัวเราะร่า “ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้พบเจ้าที่นี่เช่นกัน เจ้าเร่งรุดมาจากแดนสุขาวดีหลางหยาเลยหรือ?” นางพยักหน้า “ข้าอยากจะกลับมาเยี่ยมเยียน แต่ก่อนหน้านี้ข้ากำลังเก็บตัวอยู่ จึงไม่สะดวกที่จะมา ตอนนี้การบำเพ็ญเพียรของข้ามั่นคงแล้ว ท่านอาจารย์แห่งนิกายจึงอนุญาตให้ข้ามาได้เจ้าค่ะ” “เจ้าอยู่ระดับใดแล้ว?” เขาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับห้าเจ้าค่ะ!” นางตอบอย่างมีความสุข “ดี! ดีมาก!” เขายื่นมือไปลูบศีรษะนาง แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง หากนางหลอมรวมตราประทับแห่งเต๋าช้ากว่านี้อีกนิด นางอาจมีโอกาสทะลวงสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกได้ ทว่าความเสียดายก็ไร้ประโยชน์ในยามนี้ เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรได้หลอมรวมตราประทับแห่งเต๋าแล้ว รากฐานสำหรับระดับขอบเขตเปิดสวรรค์ที่พวกเขาสามารถบรรลุได้ก็ถูกวางลงแล้ว “แล้วที่นิกายต้นสังกัดเป็นอย่างไรบ้าง?” จางรั่วซียิ้มพลางตอบ “ยอดเยี่ยมมากเจ้าค่ะ ศิษย์พี่กู่คอยดูแลข้าเป็นอย่างดีเสมอ มิเช่นนั้นข้าคงไม่สามารถทะลวงสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ได้รวดเร็วเพียงนี้” ‘ศิษย์พี่กู่’ ที่จางรั่วซีเอ่ยถึงก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกู่พ่าน ในฐานะศิษย์แกนหลักของแดนสุขาวดีหลางหยา กู่พ่านคือหนึ่งในเสาหลักแห่งอนาคตของนิกาย ดังนั้นท่าทีของนางที่มีต่อจางรั่วซีจึงส่งผลอย่างใหญ่หลวงต่อการปฏิบัติที่คนหลังได้รับในนิกาย “เช่นนั้น หากข้าได้พบนางอีกครั้ง คงต้องขอบคุณนางให้ดี” หยางไคยิ้ม จะว่าไปแล้ว เขาไม่ได้พบกู่พ่านเลยนับตั้งแต่เจอกันครั้งล่าสุดในระหว่างการชุมนุมถกหลักเต๋า ปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป หยางไคเงยหน้าขึ้นแล้วประสานหมัดในลักษณะที่ไม่หยาบคายหรือสุภาพจนเกินไป “คารวะผู้อาวุโสฉือ!” ระหว่างการสนทนาของหยางไคและจางรั่วซี ฉือเจิ้งเพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆ และมองดูด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขาไม่ได้แสดงเจตนาที่จะขัดจังหวะแต่อย่างใด ในตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากขึ้นอย่างใจกว้าง “ประมุขหยางเกรงใจเกินไปแล้ว” หยางไคกล่าว “ผู้อาวุโสฉือเรียกข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ?” เขาไม่พอใจอยู่แล้วที่ฉือเจิ้งร้องขอเข้าพบเป็นการส่วนตัวก่อนที่เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีจะนัดหารือเรื่องเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขามาถึงก็ได้พบว่าจางรั่วซีก็อยู่ที่นี่ด้วย ประเด็นเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำความประทับใจของเขาว่าฉือเจิ้งเป็นบุรุษที่เจ้าเล่ห์และมีเหลี่ยมคูแพรวพราว แม้หยางไคจะเข้าใจความปรารถนาของฉือเจิ้งที่ต้องการจะใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่การที่เขาถึงกับพาจางรั่วซีมาที่นี่ด้วยก็แสดงให้เห็นเจตนาที่ชัดเจนว่าต้องการฉวยใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างหยางไคกับนาง ฉือเจิ้งตอบ “ประมุขหยาง ในใจท่านก็มีคำตอบอยู่แล้ว ใยต้องถามอีกเล่า? มานั่งคุยกันก่อนเถิด” บนดาดฟ้าเรือมีงานเลี้ยงจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า กลิ่นหอมยวนใจลอยตลบอบอวลไปในอากาศ ในเมื่อหยางไคมาถึงที่นี่แล้ว เขาก็คิดว่าอยู่ต่ออีกสักหน่อยก็ไม่เสียหาย ไม่มีอะไรที่เขาต้องกังวลในเมื่อฉือเจิ้งเป็นฝ่ายที่มีเรื่องร้องขอเขา หลังจากขอบคุณฉือเจิ้งแล้ว หยางไคก็นั่งลง ฉือเจิ้งนั่งอยู่ตรงข้ามหยางไค ขณะที่จางรั่วซีคุกเข่าอยู่ด้านข้างคอยปรนนิบัติรับใช้พวกเขา บนเรือทั้งลำมีเพียงกลิ่นอายของคนสามคน และไม่มีผู้ใดอื่นอยู่ในบริเวณใกล้เคียง “ประมุขหยาง ท่านช่างหนุ่มแน่นและเปี่ยมด้วยอนาคตยิ่งนัก ราชาผู้นี้ชื่นชมท่านเป็นอย่างมาก โปรดให้ราชาผู้นี้ได้ดื่มอวยพรแก่ท่านสักจอก” ฉือเจิ้งยกจอกขึ้น หยางไคพยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสฉือ” เขายกจอกขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด ความอบอุ่นจากสุราแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง จางรั่วซีคอยรินสุราเติมจอกให้พวกเขาอย่างเงียบๆ “ประมุขหยาง รากของต้นไม้โลกที่ท่านนำออกมาจากขอบเขตมหาโบราณสถานปรักหักพังและนำมาปลูกในขอบเขตดารา อาจกล่าวได้ว่าเป็นคุณประโยชน์แก่ทั้งสามพันโลกอันไพศาลนี้ ราชาผู้นี้ขอคารวะอีกจอก!” ฉือเจิ้งยกจอกขึ้นเป็นครั้งที่สอง “เป็นผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย ข้าเองก็ไม่ได้คาดการณ์ถึงสถานการณ์นี้เช่นกันเมื่อตอนที่ปลูกต้นไม้โลก” ฉือเจิ้งยิ้ม “แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสามพันโลกได้รับประโยชน์มหาศาล หากไม่ใช่เพราะการกระทำของท่านในครั้งนั้น ขอบเขตดาราก็คงไม่สามารถสร้างยอดฝีมือที่หาตัวจับยากได้มากมายถึงเพียงนี้” หลังจากดื่มสุราไปสองจอก เขาก็กล่าวต่อ “ข้าได้ยินมาว่ากู่พ่านได้รับความช่วยเหลือจากท่านอย่างมากในขอบเขตมหาโบราณสถานปรักหักพัง ประมุขหยาง ราชาผู้นี้ขอดื่มจอกนี้เพื่อขอบคุณแทนนาง” หยางไคพยักหน้าเบาๆ แล้วดื่มอีกครั้ง! เขาแอบคิดในใจ [เจ้าหมอนี่พยายามจะมอมเหล้าข้าเพื่อที่จะได้ขอผลประโยชน์เพิ่มขึ้นหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะดื่มให้เจ้าร่วงไปก่อนเลย!] มันเป็นสุราชั้นดี แต่ของที่ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะจะมีคุณภาพย่ำแย่ได้อย่างไร? กระนั้น หยางไคก็เป็นปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกพร้อมด้วยร่างกายของมังกรยักษ์ยาวหมื่นจั้ง สุราเพียงน้อยนิดจะทำให้เขาเมามายได้อย่างไร? หลังจากดื่มสุราไปสามจอก ในที่สุดฉือเจิ้งก็เข้าประเด็น “ข้ามั่นใจว่าท่านคงพอจะเดาได้ว่าเหตุใดราชาผู้นี้จึงเชิญท่านมาที่นี่ ประมุขหยาง ท่านไม่ได้คิดผิด ราชาผู้นี้มาที่นี่เพื่อเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์จริงๆ” หยางไคประหลาดใจเล็กน้อยกับความตรงไปตรงมาของเขาและกล่าว “ตัวแทนของถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีจะมารวมตัวกันที่ตำหนักนภาสูงส่งในอีกสามวันเพื่อหารือเรื่องสิทธิ์ในการใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ร่วมกัน ตราบใดที่เงื่อนไขที่ข้าเสนอเป็นที่พอใจ นิกายทุกแห่งก็จะสามารถใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ได้ แดนสุขาวดีหลางหยาก็ไม่มีข้อยกเว้น แล้วท่านผู้อาวุโสฉือประสงค์จะหารือสิ่งใดกับข้ากันแน่?” ฉือเจิ้งหัวเราะ “36 ถ้ำสวรรค์และ 72 แดนสุขาวดี รวมกันเป็นกองกำลังชั้นนำกว่า 100 แห่งในสามพันโลก ข้ามั่นใจว่าการทำตามเงื่อนไขของท่านไม่ใช่ปัญหาแน่นอน ประมุขหยาง ถึงกระนั้น ทั้งสองฝ่ายก็มีอิสระที่จะเจรจาต่อรองกันได้ เวลาที่แต่ละนิกายสามารถใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์นั้นมีจำกัด ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะต้องผลัดกันรอคิว ดังนั้น แดนสุขาวดีหลางหยาจึงอยากจะขอใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์เป็นเวลานานขึ้น!” หยางไคเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “นานเท่าใด?” “สามถึงห้าปี ถ้าเป็นไปได้ก็แปดถึงสิบปี” หยางไคยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ผู้อาวุโสฉือคงจะล้อข้าเล่น” แม้ว่าแต่ละนิกายจะได้รับอนุญาตให้ใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์เป็นเวลาสามเดือน กว่าที่นิกายกว่า 100 แห่งจะได้ใช้กันครบครั้งหนึ่งก็ต้องใช้เวลามากกว่า 300 เดือน นั่นหมายความว่าจะต้องผ่านไปราว 20 ถึง 30 ปีก่อนที่แต่ละนิกายจะมีโอกาสได้ใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์อีกครั้ง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่หยางไคจะอนุญาตให้แดนสุขาวดีหลางหยาใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์เป็นเวลาสามถึงห้าปี ไม่ต้องพูดถึงแปดถึงสิบปีเลย ระยะเวลาเท่านี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ภายใต้สถานการณ์ปกติ ตัวอย่างเช่น การซ่อมแซมวิหารจักรวาลก็ใช้เวลาหยางไคไปถึง 20 ปีเต็ม เพียงแต่ไม่มีใครเต็มใจที่จะรอนานขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์ชั้นยอดจากนิกายต่างๆ ในขอบเขตดาราก็ใช้เวลาไม่นานในการเติบโต และเมื่อพวกเขาหลอมรวมตราประทับแห่งเต๋าแล้ว พวกเขาก็จะต้องการวัตถุดิบระดับสูงจำนวนมหาศาล ฉือเจิ้งกล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องนี้อาจจะยากสำหรับผู้อื่น แต่ไม่น่าจะเป็นปัญหามากนักสำหรับท่าน ประมุขหยาง ท่านเพียงแค่ต้องเสนอเงื่อนไขที่ไม่มีนิกายใดสามารถทำได้ในระหว่างการประชุมในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อให้การเจรจาล้มเหลว ก่อนที่ผลการหารือจะออกมา แดนสุขาวดีหลางหยาก็จะสามารถใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ได้สักพัก ส่วนเราจะใช้เตาหลอมเทวะสร้างสรรค์ได้นานแค่ไหนนั้น ก็ขึ้นอยู่กับวิธีการของท่านแล้ว ประมุขหยาง” หยางไคอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนอยู่ในใจ [ตอนนี้แดนโมฆะเองก็กำลังใช้งานเตาหลอมเทวะสร้างสรรค์อยู่ไม่ใช่หรือ หากข้าสามารถสร้างโอกาสเช่นนั้นได้จริง เหตุใดข้าต้องสละผลประโยชน์มหาศาลนี้ให้แก่คนนอกด้วยเล่า?] เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ส่ายหน้า “ข้าเกรงว่าจะต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว ผู้อาวุโสฉือ ข้าเป็นเพียงประมุขของตำหนักนภาสูงส่ง เหล่าถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีล้วนเป็นตัวตนที่คนรุ่นข้าต้องแหงนมอง แม้ว่าข้าจะมีคุณสมบัติที่จะเจรจากับพวกเขา แต่ข้าก็เป็นเพียงตัวแทนของแดนสุขาวดีมหาวิวัฒน์เท่านั้น ข้าไม่อาจได้คืบจะเอาศอกได้ ยิ่งไปกว่านั้น ข้ามั่นใจว่าการหารือที่จะจัดขึ้นในอีกสามวันจะต้องได้ข้อสรุปอย่างแน่นอน” ฉือเจิ้งไม่แสดงท่าทีรำคาญใจแต่อย่างใด เพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วกล่าว “ยังไม่ต้องรีบปฏิเสธคำขอของข้า ประมุขหยาง ในเมื่อแดนสุขาวดีหลางหยามีเรื่องร้องขอท่าน เป็นธรรมดาที่เราจะไม่ปล่อยให้ความพยายามของท่านสูญเปล่า โปรดดูสิ่งนี้ก่อนแล้วเราค่อยหารือกันต่อ!” กล่าวจบ เขาก็พยักพเยิดให้จางรั่วซี “นำของสิ่งนั้นออกมามอบให้ประมุขหยาง”