บทที่ 2302 ห้องนิรภัยผู้สังหารเทพ บลิสตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หรือทำไมพลังเซเลสเชียลของเธอถึงใช้การไม่ได้ และไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น ดูเหมือนว่าเซร่าเองก็ไม่สามารถทำอะไรกับสถานการณ์นี้ได้เลยเช่นกัน ตลอดช่วงเวลาที่เธอมีชีวิตอยู่ตราบเท่าที่เธอจำความได้ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอไม่เคยได้ยินว่ามีพลังแบบนี้อยู่บนโลก เมื่อมองไปที่ควินน์และน้ำเสียงของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน 'เกิดอะไรขึ้นกับควินน์กันแน่... เขาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? พวกเซเลสเชียลคนอื่นๆ รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?' บลิสคิด 'ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ที่พวกนั้นจะรู้ เพราะถ้าพวกนั้นรู้ว่าเขามีพลังแบบนี้ พวกเขาคงจะทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเขาไปแล้ว' "เจ้า... ต้องการอะไร?" บลิสถาม "ข้าทำอะไรไม่ได้มากนักหรอก ทุกอย่างมันจบลงแล้วไม่ใช่หรือไง?" ควินน์หยิบหัวของปีเตอร์ออกมาจากใต้แขนแล้วยื่นไปข้างหน้า ตรงหน้าเธอพอดี "ฉันตั้งใจจะขอให้มันดัสช่วยเรื่องอาการของปีเตอร์ แต่เขาดันจากไปเร็วไปหน่อย" ควินน์กล่าว "แต่ฉันคิดว่าคนอย่างเธอที่รู้เรื่องเวทมนตร์และทำอะไรได้หลายอย่าง น่าจะมีวิธีทำให้ร่างกายของปีเตอร์กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้" ก่อนจะตอบ เธอเหลือบมองปีเตอร์และเห็นเปลือกตาของเขาขยับขึ้นลง "ตราบใดที่เขายังไม่ตาย ข้าก็พอจะทำอะไรได้บ้าง วางหัวของเขาลงบนพื้นให้ข้า" ควินน์ทำตามที่บลิสบอก เขาลังเลเล็กน้อยที่จะเชื่อใจเธอ แม้ว่าเขาจะเป็นคนขอความช่วยเหลือจากเธอเองก็ตาม แต่เขารู้สึกว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่สามารถหนีไปไหนได้ เธอคงไม่กล้าเล่นตุกติก เขาแน่ใจว่าเธอคงไม่อยากสัมผัสกับประสบการณ์การไปจุติใหม่ ในขณะนั้น บลิสใช้ปลายไม้เท้าของเธอวาดวงกลมขนาดใหญ่ และหลังจากนั้นเธอก็เริ่มวาดสัญลักษณ์หลายอย่างลงไปข้างใน มันดูเหมือนวงเวทย์พิเศษที่ควินน์เคยเห็นมาสองสามครั้ง และเป็นแบบเดียวกับที่ใช้เปิดประตูไปสู่อีกโลกหนึ่ง ในขณะที่เธอวาดวงเวทย์อย่างขะมักเขม้น ควินน์ถือโอกาสนี้ถามสิ่งที่เขาอยากรู้ "คริสตัลที่เธอมอบให้มันดัส มันคือคริสตัลผู้สังหารเทพใช่ไหม? เธอ บอกว่ามันเป็นของคนที่ก่อเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ เธอหมายความว่ายังไง?" ควินน์ถาม บลิสถอนหายใจขณะที่ยังคงวาดวงเวทย์ต่อไป เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องมาตอบคำถามแบบนี้ จึงไม่ได้เตรียมตัวมานัก "ข้าเดาว่าเจ้าคงจะไม่ยอมปล่อยข้าไปจนกว่าข้าจะตอบคำถามพวกนั้นสินะ?" บลิสตอบ "แม้ว่าเหตุการณ์ที่เผ่าพันธุ์เดียวสร้างปัญหาได้มากมายขนาดนี้จะเกิดขึ้นได้ยาก แต่มันก็เคยเกิดขึ้นมาก่อน" "ข้ามั่นใจว่าเจ้ารู้อยู่แล้วว่าเมื่อใครสักคนถูกถือว่าเป็นผู้สังหารเทพ พวกเขาจะทิ้งคริสตัลเอาไว้ ซึ่งนั่นทำให้พลังของพวกเขาสามารถส่งต่อไปยังผู้อื่นได้ เมื่อมีใครบางคนกินคริสตัลนั้นเข้าไป พวกเขาจะได้รับพลังมา และนั่นอาจไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะกลายเป็นผู้สังหารเทพในทันที แต่พวกเขาจะยังมีคริสตัลอยู่ในตัว" "ตัวเจ้าเองก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนในเรื่องนั้น เจ้ามีพลังของผู้สังหารเทพ แต่ในตอนแรกเจ้าไม่มีพลังจากแหล่งกำเนิดดั้งเดิม ตอนนี้เจ้ามีแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้ถูกนับว่าเป็นผู้สังหารเทพเสมอไป ทว่าพลังของเจ้านั้นใช่ ต่อให้เจ้าตายก่อนที่จะกลายเป็นผู้สังหารเทพ คริสตัลก็จะยังคงถูกทิ้งเอาไว้อยู่ดี" "ตอนนี้สรุปได้ว่าถ้าใครได้รับพลังผู้สังหารเทพ พวกเขาก็จะมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นผู้สังหารเทพด้วยตัวเอง ดังนั้นเพื่อหยุดยั้งเรื่องนี้ คริสตัลผู้สังหารเทพจึงถูกเก็บล็อคเอาไว้ คริสตัลที่ข้ามอบให้มันดัสคือคริสตัลผู้สังหารเทพ ซึ่งเป็นของมนุษย์ที่ชื่อมาลิก คนที่สามารถเปลี่ยนแปลงความทรงจำได้นั่นแหละ" ควินน์รู้ถึงการมีอยู่ของมาลิก แต่ตามข้อมูลที่เขามี มาลิกไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรมากมายนัก นอกจากพลังของเขาแล้ว มันยากที่จะมองว่าเขาเป็นผู้สังหารเทพ แต่ตอนนี้มันเริ่มสมเหตุสมผลแล้วถ้าเขาได้รับพลังผู้สังหารเทพมาด้วยวิธีอื่น เหมือนตอนที่ไบรซ์ เคน ใช้พลังแห่งเงา "มีอีกอย่างที่เธอพูดถึง จากสิ่งที่เธอเพิ่งพูดมา มาลิกได้พลังนั้นมาตั้งแต่แรกได้ยังไง มันถูกขโมยมาจากห้องนิรภัยที่ว่านั่นเหรอ?" ควินน์ถาม บลิสกำลังตรวจสอบรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของวงเวทย์ เธอก้มตัวลงและไม่ได้ตอบทันที แต่กลับมีคริสตัลอีกอันปรากฏขึ้นในมือของเธอ ครั้งนี้มันคือเนสท์คริสตัล มันทำให้ควินน์สงสัย สำหรับเขาของพวกนี้หาได้ยากมาก แต่พวกเซเลสเชียล โดยเฉพาะพวกที่อยู่มานาน ดูเหมือนจะมีพวกมันอยู่ไม่น้อย มีวิธีสร้างพวกมันขึ้นมา หรือพวกเขามีวิธีหาพวกมันกันแน่ เธอวางคริสตัลลงที่ด้านล่างของวงเวทย์และกระแทกไม้เท้าลงบนพื้น คริสตัลพร้อมกับเส้นสายที่เธอวาดไว้เริ่มเรืองแสง และพลังงานก็เริ่มพุ่งตรงเข้าสู่หัวของปีเตอร์ "เจ้าดูจะใส่ใจกับสิ่งที่ข้าพูดมากทีเดียว แต่เจ้าเข้าใจถูกแล้ว คริสตัลผู้สังหารเทพนั่นถูกใครบางคนขโมยไป และมันก็ตกไปอยู่ในมือของมาลิก ส่วนใครเป็นคนทำนั้น เราไม่มีเบาะแสเลย" "แต่คริสตัลนั้นต้องถูกขโมยโดยคนที่มีตำแหน่งสูง หรือคนที่มีความใกล้ชิด ซึ่งน่าจะเป็นเซเลสเชียลด้วยกันเองนั่นแหละ จากนั้นเจ้าต้องถามต่อว่าทำไมพวกเขาถึงทำเรื่องแบบนั้น และเป้าหมายแรกเริ่มของพวกเขาคืออะไรกันแน่" ควินน์ไม่ได้กังวลเหมือนบลิส เขาไม่ได้สนใจจริงๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเซเลสเชียล แต่เขาสนใจว่ามันจะส่งผลกระทบต่อโลกและตำแหน่งของเขาอย่างไรมากกว่า ถ้ามีใครบางคนสามารถขโมยคริสตัลผู้สังหารเทพพวกนี้ไปได้ครั้งหนึ่ง มันก็มีโอกาสที่พวกเขาจะขโมยมันไปได้อีก เขาเริ่มจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากคริสตัลผู้สังหารเทพทั้งหมดถูกขโมยและนำไปใช้ มันเป็นความคิดที่น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน เมื่อมองไปที่ปีเตอร์ ร่างกายของเขากำลังได้รับการฟื้นฟู มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมและส่องประกายอย่างแข็งแกร่ง เนสท์คริสตัลเป็นสิ่งที่น่าทึ่งมาก ถ้าพวกมันสามารถสร้างสัตว์อสูรขึ้นมาจากพลังงานของตัวเองได้ อย่างน้อยที่สุดมันก็ต้องทำให้ร่างอันเดดกลับมาสมบูรณ์ได้ "ในเมื่อข้าทำตามที่เจ้าขอและตอบคำถามทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ข้าไปได้หรือยัง?" บลิสถาม "แน่นอน... และฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีก" ควินน์กล่าว "ฉันก็เหมือนกัน" เรย์พยักหน้า บลิสไม่ได้พูดอะไรอีก เธอรวบรวมพลังงานสีขาวรอบตัวเธอและเซร่า เพียงพริบตาเดียวพวกเธอก็หายไปท่ามกลางแสงสีขาวที่สว่างจ้า —— ท่ามกลางอวกาศอันเวิ้งว้าง มีคนหนึ่งกำลังบินห่างออกจากดวงดาวต่างๆ เขาคือแวมไพร์ต้นตระกูลที่สามารถหลบหนีมาได้... แมกนัส แมกนัสไม่ใช่แค่แวมไพร์ต้นตระกูลธรรมดา แต่เขาเป็นหนึ่งในอดีตราชาของถิ่นพำนักแวมไพร์ ในขณะที่บินอยู่นั้นเขาสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังงานและความรู้สึกแปลกๆ ในหัว "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม" แมกนัสกล่าว รอยประทับบนหน้าผากของเขาเริ่มเรืองแสง มันคือรูปดวงตาที่มีปีก "ข้าเกรงว่าข้าจะไม่สามารถจับตัวคนในตระกูลทาเลนได้เลย และควินน์คนนั้น... เขาก็แข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าเดิม ในอัตรานี้มันคงยากที่จะเข้าใกล้พวกเขา" แมกนัสพึมพำ มีความเงียบเกิดขึ้นครู่หนึ่งหลังจากที่เขาพูดจบ "เจ้าบอกว่ายังมีอีกวิธีงั้นรึ? แน่นอน ข้าพร้อมสำหรับภารกิจนี้ ข้ารอคอยการกลับมาของพวกเจ้ามานานแสนนาน ถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าจะมายังโลกใบนี้ และทำให้พวกแวมไพร์จดจำการมีอยู่ของพวกเจ้าในโลกนี้เสียที" แมกนัสกดพิกัดลงบนยานของเขา และจุดหมายปลายทางถูกตั้งไว้ที่... โลก