บทที่ 1241 ติดตามเข้าสู่สมรภูมิโกลาหล “จะมีช่วงเวลาหนึ่งที่มันสงบลง ช่วงเวลานั้นแหละที่สามารถเข้าไปสำรวจได้” ชายชราอธิบาย “ทุกครั้งที่สิ่งนี้ปรากฏขึ้น มักจะมีพื้นที่ที่ยังไม่เคยถูกสำรวจอยู่ภายในเสมอ มันจึงดึงดูดผู้คนมากมายให้มาที่นี่” “ข่าวของสถานที่แห่งนี้ยังไม่ได้แพร่สะพัดออกไป ดังนั้นตอนนี้ถึงได้สงบสุขอยู่ แต่ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ผู้คนจะแห่กันมาที่นี่อย่างมหาศาล” “แน่นอนว่ามันมาพร้อมกับความอันตรายพอๆ กับโอกาสที่ได้รับ มีเพียงไม่กี่ครั้งที่สถานที่แห่งนี้จะปลอดภัย เอาล่ะ ไม่ใช่ปลอดภัยเสียทีเดียวหรอก เพียงแค่พลังของสิ่งมีชีวิตที่นั่นมันอ่อนแอเกินไป แม้แต่เด็กสาวที่อยู่กับเจ้าก็สามารถคุมทั้งอาณาเขตนั้นได้สบาย” “อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง” เกรย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่มีใครรู้ว่าภายในอาณาเขตเหล่านี้มีอะไรบ้างเนื่องจากยังไม่เคยมีใครสำรวจ แต่จากที่ชายชราพูดมา สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือมีสมบัติอยู่ข้างในเสมอ เป็นสมบัติจากธรรมชาติที่เกิดขึ้นโดยไม่มีมนุษย์เข้าไปแทรกแซง เกรย์ค่อนข้างอยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในนั้น วอยด์เองก็จ้องมองมันด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน มันอยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน และมีอะไรที่เป็นประโยชน์สำหรับตัวมันบ้างหรือไม่ วอยด์เป็นแมวน้อยจอมตะกละที่อยากได้ทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง ดังนั้นต่อให้มันจะกักตุนสมบัติเอาไว้มากมายมหาศาลเพียงใด มันก็ยังไม่พอใจ ระหว่างมันกับเกรย์ มันมีสมบัติในครอบครองมากกว่าเกรย์อย่างน้อยสองเท่า แถมยังเป็นสมบัติที่มีค่ามากกว่าสิ่งที่เกรย์ได้รับมาด้วยซ้ำ ขณะนั้นเองมันสัมผัสได้ถึงบางอย่างจึงหันไปมองทางทิศเหนือ มันเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีบตรงเข้ามา ทั้งหมดอยู่ในขั้นต้นของระดับผู้ทรงอิทธิพลธาตุ “เราควรรออีกสักพัก อีกไม่กี่ชั่วโมงมันก็จะคงที่” ชายชรากล่าว เกรย์พยักหน้าและนั่งลงที่ด้านข้าง ขณะที่เขารอเขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างและหันไปมองทางทิศเหนือ เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีบตรงเข้ามา ทั้งหมดอยู่ในขั้นต้นของระดับผู้ทรงอิทธิพลธาตุ เมื่อคนกลุ่มนั้นเห็นเกรย์และชายชรา พวกเขาก็ทำความเคารพชายชราแล้วเดินไปรอที่ด้านข้าง เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ของพวกเขาที่มาที่นี่ก็เพื่อจะเข้าไปในอาณาเขตแห่งใหม่ “พวกเขารู้ข่าวไวเหลือเกิน เดี๋ยวคงมีคนตามมาอีกเพียบเพราะกลุ่มนี้ได้กลิ่นมาแล้ว” ชายชรากระซิบกับเกรย์ เกรย์หลับตาลงโดยไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึง กลุ่มนั้นมีกันสี่คน แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในเพียงขั้นที่สามเท่านั้น ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ มีเพียงผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของระดับผู้ทรงอิทธิพลธาตุเท่านั้นที่จะดึงดูดความสนใจของเขาได้ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา มีอีกสองกลุ่มเดินทางมาถึง โดยคนที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในขั้นที่เจ็ด รอยแยกเริ่มสงบลง เกรย์ลืมตาขึ้นมองมัน ‘ทำไมเจ้าถึงชอบหลับตาเวลาอยู่กับผู้คนนัก?’ วอยด์ถามด้วยความดูแคลน เกรย์ไม่ได้ตอบมัน เขาแอบเข้าไปในมิติโกลาหลเพื่อสำรวจมาตลอด บอกตามตรงว่านานมากแล้วที่เขาไม่ได้เข้าไปในมิติโกลาหล ตอนที่เขาเข้ามาในสมรภูมิโกลาหลครั้งแรก เขาเคยคิดจะเข้าไปในมิติโกลาหลเพราะรู้สึกว่ามันอาจจะมีบางอย่างที่เชื่อมโยงกัน แต่เขาติดพันกับหลายเรื่องจนลืมเข้าไป พอมาถึงที่นี่ในขณะที่กำลังรอคอย เขาจึงตัดสินใจตรวจสอบดู การเปลี่ยนแปลงนั้นทำให้เขาตกตะลึงจนถึงขีดสุด สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นในมิติโกลาหล มิติโกลาหลนั้นสว่างไสวมาโดยตลอด แต่ไม่เคยมีดวงอาทิตย์ดวงไหนที่คอยให้แสงสว่างกับสถานที่แห่งนี้ ดวงอาทิตย์ที่ปรากฏขึ้นไม่เพียงแต่ให้แสงสว่างเท่านั้น แต่เขายังสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างจากมันด้วย มันเป็นภาพที่น่าตกใจสำหรับเขามาก ‘สถานที่แห่งนี้คือที่ไหน? ใครคือเทพแห่งโกลาหล?’ คำถามมากมายดังวนอยู่ในหัวของเขา แต่เขากลับไม่มีคำตอบ และไม่รู้ว่าใครจะสามารถให้คำตอบเขาได้ เขาทำได้เพียงค่อยๆ สำรวจและหาคำตอบให้กับคำถามเหล่านั้น รอยแยกหยุดลงในไม่ช้า และมีประตูมิติปรากฏขึ้นตรงใจกลาง เกรย์มองดูมันแล้วลุกขึ้น ก้าวเดินไปข้างหน้า “ไอ้หนู ไม่รู้หรือไงว่าผู้อาวุโสควรจะเข้าไปก่อนเจ้า” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากข้างหลัง เกรย์ไม่ได้หันไปมองว่าใครเป็นคนพูด เขาได้ยินคนคนนี้พูดมาตลอดทาง ถึงแม้เขาจะไม่ได้สนใจพวกนั้นเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ได้สืบข้อมูลมาบ้าง ผู้ชายคนนี้อยู่ในขั้นที่หนึ่งของระดับผู้ทรงอิทธิพลธาตุ แต่เขามีชายที่อยู่ในขั้นที่เจ็ดติดตามมาด้วย สิ่งนี้ทำให้เขาพูดจาดูถูกคนรอบข้างไปทั่ว ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชายขั้นที่เจ็ดกลับไม่ได้ตำหนิพฤติกรรมของเขา เกรย์จึงเดาว่าชายคนนั้นนั่นแหละที่เป็นคนยุยง เกรย์ปกปิดขั้นพลังของตนเองไว้ จึงไม่มีใครรู้ว่าเขาแข็งแกร่งเพียงใด แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าชายขั้นที่เจ็ดคนนั้น “ท่านจะไปไหม?” เขาถามชายชรา ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ไปกันเถอะ” เกรย์ก้าวเดินออกไป และชายชราก็เดินตามหลังเขาไป ชายขั้นที่หนึ่งกำลังจะพูดขึ้นมา แต่ชายขั้นที่เจ็ดกลับห้ามไว้ เขาจ้องมองเกรย์ด้วยสายตาจริงจัง ชายชราผู้นั้นอยู่ในขั้นที่สาม แต่กลับเดินตามหลังเกรย์เหมือนผู้ติดตาม เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่ม เกรย์ต้องแข็งแกร่งกว่าคนขั้นที่สามอย่างแน่นอน และไม่ใช่แค่ระดับเดียวด้วย ชายขั้นที่หนึ่งไม่กล้าพูดอะไรอีกและเดินตามชายขั้นที่เจ็ดเข้าไปในประตูมิติ คนอื่นๆ ในบริเวณนั้นเดินตามหลังพวกเขาเข้าไปตามระดับพลังของตน หลังจากพวกเขาเข้าไปแล้ว ก็มีอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น และถ้าเกรย์อยู่ที่นี่เขาคงต้องตกใจ กลุ่มที่ปรากฏตัวนั้นคือพวกโนมส์ สมรภูมิโกลาหลเป็นสถานที่ที่มีประตูมิติเชื่อมต่อไปยังที่ต่างๆ และอาณาเขตของเผ่าโนมส์ก็ไม่มีข้อยกเว้น “แน่ใจนะว่าเขาอยู่ที่นี่?” หนึ่งในนั้นถาม “ใช่ รอยตามนำมาที่นี่ เขาต้องเข้าไปในนั้นแน่ๆ” อีกคนตอบ “ดี ไปกันเถอะ เราจะฆ่ามันที่นั่น”