บทที่ 1759: มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเวียร์กาล สองชั่วโมงต่อมา เกรย์จัดการกับค่ายโจรกลุ่มนั้นเรียบร้อยแล้ว ด้วยช่องว่างระหว่างระดับพลังของเขากับพวกมัน ไม่มีทางที่พวกโจรจะสามารถขัดขืนหรือแสดงท่าทีต่อต้านใดๆ ออกมาได้ เขาไม่ใช่คนใจบุญ แต่เมื่อเห็นโจรที่คาดว่าคงปล้นและสังหารผู้คนมามากมาย เขาก็ไม่มีความสงสารให้พวกมันแม้แต่น้อย ตราบใดที่เขาบังเอิญเจอ เขาก็ไม่มีปัญหาที่จะจัดการพวกมันให้สิ้นซาก หลังจากจัดการกับพวกโจรเสร็จ เขาก็ออกเดินทางต่อ การเดินทางที่เหลือดำเนินไปอย่างราบรื่น ด้วยระดับพลังในปัจจุบันของเขา มีน้อยสิ่งนักที่จะคุกคามเขาได้ การเดินทางจึงกลายเป็นเรื่องง่ายดายไปถนัดตา เมื่อครั้งที่เขายังมาถึงทวีปออโรราครั้งแรก เขาเคยถูกซิลเวียจับตัวไปบังคับให้ลงแข่งในดินแดนต่างๆ แต่ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางที่เรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นได้... เอาล่ะ อย่างน้อยก็ถ้าไม่นับรวมเหล่าผู้ใช้พลังธาตุระดับเทพกึ่งมนุษย์น่ะนะ! ในไม่ช้าเขาก็มาถึงทวีปทางใต้ และหลังจากนึกย้อนทบทวนสถานที่ตั้งของตระกูลโอไบรอันได้ครู่หนึ่ง เขาก็รีบมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที .... คฤหาสน์ตระกูลโอไบรอัน เกรย์มาถึงประตูคฤหาสน์ ด้วยความรู้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอยู่ภายใน เขาจึงไม่กล้าประมาท หากภายในตระกูลโอไบรอันไม่มีผู้เชี่ยวชาญระดับเทพกึ่งมนุษย์อยู่ เขาก็คงจะแอบเข้าไปหาเอลลิสแล้วจากไปเงียบๆ แต่เมื่อครู่ตอนที่เขาใช้สัมผัสจิตตรวจสอบสถานที่ เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่ทำเอาเขาหวั่นเกรง และไม่ใช่แค่เพียงกลิ่นอายเดียวด้วย ระดับจ้าวเขตแดนขั้นที่เก้าจุดสูงสุดไม่มีทางทำให้เขารู้สึกแบบนี้ได้แน่ หลังจากแจ้งยามหน้าประตูว่าต้องการพบเอลลิส เขาก็ถูกขอให้รออยู่ด้านนอก และหลังจากผ่านไปประมาณห้านาที เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากภายในคฤหาสน์ "เกรย์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" ก่อนที่เกรย์จะทันได้เห็นตัวบุคคล เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหลังประตู เจ้าของเสียงเปิดประตูออกมาและมองมาทางเกรย์ เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เกรย์ก็พยักหน้ารับ เอลลิสมองเกรย์ด้วยความประหลาดใจก่อนจะเชิญเขาเข้าไปในคฤหาสน์ พร้อมเอ่ยขอโทษที่ปล่อยให้รอ หลังจากทั้งสองเข้ามาในคฤหาสน์ เอลลิสก็พาเกรย์ไปยังสวน "ไม่คิดเลยว่าอะไรจะทำให้เจ้ามาที่นี่ได้?" เอลลิสถามเกรย์ด้วยสีหน้าสงสัย นับตั้งแต่เกรย์มาที่ทวีปออโรรา เขาก็ไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยียนอีกเลยนอกจากครั้งแรกที่มาหา ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกันคือตอนที่เอลลิสนำของบางอย่างไปให้เกรย์เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่โลกลับจะเปิด "ข้ากำลังจะไปที่ตระกูลเวียร์กาล ก็เลยแวะมาหาเจ้าหน่อย" เกรย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่ใช้สัมผัสจิตกวาดมองเอลลิส เขาก็สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกลายเป็นระดับจ้าวเขตแดนแล้ว ในขณะที่เขากำลังตรวจสอบเอลลิส เอลลิสเองก็ทำแบบเดียวกัน เมื่อเขาพบว่าตนไม่สามารถสัมผัสระดับพลังของเกรย์ได้ สีหน้าของเขาก็ฉายแววตกตะลึง "ตอนนี้เจ้าอยู่ระดับไหนแล้ว?" เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ขั้นที่หก" เมื่อได้ยินคำตอบของเกรย์ ดวงตาของเอลลิสก็กระตุกไม่หยุด ครั้งสุดท้ายที่เขาพบเกรย์ อีกฝ่ายยังอยู่เหนือกว่าเขาเพียงไม่กี่ขั้น ดังนั้นหลังจากพยายามสัมผัสระดับพลังแล้วไม่ได้ผล เขาจึงตระหนักได้ว่าเกรย์น่าจะแข็งแกร่งขึ้นมากนั่นคือเหตุผลที่เขาถาม แต่เมื่อได้ยินคำตอบ แม้จะคาดเดาไว้แล้ว เขาก็แทบจะทำใจยอมรับไม่ได้ เขาฝึกฝนอย่างหนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจนมาถึงระดับจ้าวเขตแดนขั้นที่สองได้ในเวลาอันสั้นจนแม้แต่ผู้อาวุโสของตระกูลยังยกย่องว่าเขาเป็นอัจฉริยะในรอบพันปี แต่กระนั้นเขากลับเทียบไม่ได้กับเกรย์ และไม่เหมือนกับคนอื่น เขารู้ว่าเกรย์เติบโตมาจากที่ไหน ตอนที่เขาเห็นเกรย์ครั้งแรก อีกฝ่ายยังเป็นแค่ผู้ใช้พลังธาตุระดับกำเนิด ในขณะที่เขาอยู่ในระดับปราชญ์ไปแล้ว ทว่าในเวลาเพียงทศวรรษกว่าๆ เกรย์ไม่เพียงแค่ไล่ตามเขาจนทัน แต่ยังแซงหน้าไปไกลเสียอีก ในขณะที่เอลลิสกำลังตกอยู่ในอาการอึ้ง ฝั่งเกรย์เองก็กำลังหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ยังอยู่ที่ทวีปอาซูร์ ในตอนนั้นระดับจอมราชันย์คือเป้าหมายสูงสุดของเขา แต่ตอนนี้เขาก้าวข้ามระดับจอมราชันย์ไปไกลถึงระดับที่สูงกว่านั้นมากแล้ว ทั้งสองคนรีบดึงสติกลับมา โดยเอลลิสเอ่ยขึ้นว่า "การจะไปที่ตระกูลเวียร์กาลอาจจะค่อนข้างอันตรายสำหรับเจ้านะ" เกรย์มองเขาสีหน้ามึนงง "แก่นเลือดมังกรที่เจ้าใช้ไปไง" "อ้อ... พวกเขาจะสัมผัสได้งั้นหรือ?" เกรย์ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย แม้เขาจะจำได้ว่าเคยใช้มัน แต่เขารู้สึกว่าเวลาก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่น่าจะมีทางที่พวกเขาจะรู้ได้ว่าเขาเป็นคนใช้ "พวกเขาไม่น่าจะรู้หรอก แต่เจ้าควรระวังตัวไว้ให้ดี ถ้าพวกเขาจับได้ เจ้าอาจมีปัญหาเข้าได้ แน่นอนว่าเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตหรอก ไม่มีใครอยากสร้างศัตรูกับพ่อของเจ้าในช่วงเวลาแบบนี้หรอก" เอลลิสโบกมือปัดเรื่องนี้ แม้เขาจะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่ด้วยตัวตนของเกรย์ ไม่ว่าตระกูลเวียร์กาลจะโกรธเคืองเพียงใด พวกเขาก็ทำอะไรเกรย์ได้ไม่มากนัก เกรย์เองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตราบใดที่เขาระวังตัวไว้ พวกเขาก็ไม่น่าจะสัมผัสได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็พูดคุยกับเอลลิสต่ออีกยาวเหยียด ทั้งสองคุยกันอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เกรย์จะบอกเรื่องที่ตนตั้งใจจะออกเดินทางไปทำภารกิจ เอลลิสไม่ได้ขัดข้องอะไรที่เกรย์จะจากไป และหลังจากบอกเส้นทางไปสู่เขตแดนตระกูลเวียร์กาลแล้ว ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไป หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วของเกรย์ การเดินทางไม่กี่พันกิโลเมตรจึงไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อมาถึงจุดหมาย เขาก็เห็นคฤหาสน์ของตระกูลเวียร์กาล ที่บานประตูมีภาพวาดมังกรสลักอยู่ทั้งสองฝั่ง เขาเดินตรงไปที่ประตูและแนะนำตัว พร้อมแจ้งเหตุผลในการมาเยี่ยมเยียน ไม่นานนักก็มีคนออกมาต้อนรับเกรย์เข้าสู่คฤหาสน์ โดยนำเขาไปยังลานกว้างที่กลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังรวมตัวกันอยู่