บทที่ 954 ทวีปกลาง เกรย์ส่งตัวอาร์ย่าและน้องชายของเธอให้กับกลุ่มสามพี่น้องก่อนที่จะออกเดินทางต่อ เขาอธิบายให้อาร์ย่าฟังว่าทั้งสามคนจะคอยดูแลเธอในระหว่างที่เขาออกไปตามหาสิ่งที่จะนำมาใช้รักษาอาการของน้องชายเธอ เธอทำได้เพียงติดตามกลุ่มสามพี่น้องไปอย่างไม่เต็มใจนัก หลังจากกล่าวอำลาเกรย์และวอยด์ “นายจะไม่บอกเธอหน่อยเหรอว่ามันอาจจะต้องใช้เวลานาน?” วอยด์ถามขึ้นขณะที่มองดูทั้งสามคนพาอาร์ย่าและน้องชายจากไป “ไม่จำเป็นหรอก เธอยังเด็กอยู่ ถ้าความหวังของเธอต้องพังทลายลงไปคงไม่ดีแน่ ฉันจะคอยถามไถ่ข่าวคราวเกี่ยวกับไอเทมแบบนี้ทุกครั้งที่ผ่านเมือง ถ้าเป็นไปได้ฉันก็จะหามาให้เขา แต่ถ้าไม่ได้ เขาก็คงต้องรอจนกว่าฉันจะแข็งแกร่งขึ้น แล้วค่อยเดินทางไกลไปตามหามัน” วอยด์พยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุผลของเกรย์ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง ... วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้รู้ตัว สองเดือนก็ผ่านพ้นไปแล้ว หลังจากเดินทางมานานหลายเดือน ขณะนี้พวกเขามาถึงทวีปกลางแล้ว และพวกเขาอยู่ในทวีปกลางมาได้ราวสองสัปดาห์ ก่อนที่จะเข้ามาในทวีปกลาง เกรย์ได้ทะลวงผ่านจากระดับที่สามขึ้นสู่ระดับที่สี่ของขอบเขตปราชญ์ ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มพูนขึ้นอีกครั้ง ในตอนนี้เมื่อเขาอยู่ในระดับที่สี่ของขอบเขตปราชญ์แล้ว เขามั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะชนะการต่อสู้ครั้งนี้ แน่นอนว่านั่นคือในกรณีที่คู่ต่อสู้ที่เขาต้องการจะสู้ด้วยยังไม่ได้ทะลวงผ่านไปสู่ขอบเขตผู้เป็นอมตะแห่งธาตุ ในตอนที่เขายังอยู่ในขอบเขตต้นกำเนิด ชายหนุ่มคนนั้นก็อยู่ในขอบเขตจ้าวโลกแล้ว เกือบสองปีแล้วที่ผ่านมา และอาจกล่าวได้ว่าไม่มีใครเทียบเกรย์ได้ในแง่ของความเร็วในการเลื่อนระดับ เขารู้สึกว่าต่อให้ชายหนุ่มที่เคยบุกโจมตีเขาอย่างอวดดีในตอนนั้นจะก้าวหน้าไปไกลในการฝึกตนเพียงใด ก็น่าจะอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตปราชญ์เท่านั้น นี่เขาถือว่าให้อภิสิทธิ์แก่ฝ่ายนั้นในฐานะที่เป็นคนจากตระกูลทรงอิทธิพลแล้วนะ ‘ทำไมนายถึงยังไม่เริ่มตามหาผู้หญิงคนนั้นอีก?’ วอยด์ถาม เมื่อเทียบกับทวีปอื่นๆ ทวีปกลางมีขนาดไม่ถึงครึ่งหนึ่งของทวีปอื่นด้วยซ้ำ ดังนั้นเกรย์จึงสามารถค้นหาตระกูลของซิลเวียได้อย่างง่ายดายเพียงแค่ถามใครก็ตามที่เขาพบเจอ ตามที่ซิลเวียบอก ตระกูลของเธอเป็นตระกูลระดับแนวหน้า จึงค่อนข้างมีชื่อเสียงทีเดียว “ฉันยังไม่อยากเจอเธอตอนนี้ เธอตัวปัญหาเกินไป” เกรย์ตอบ ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาใช้ร่วมกับเธอในครั้งก่อนนั้นแทบจะเป็นนรก เขาต้องตระเวนไปตามทัวร์นาเมนต์ต่างๆ จนเหนื่อยล้า ถึงแม้เขาจะได้รับอะไรหลายอย่างจากมัน แต่การต่อสู้ตลอดเวลาก็ทำเอาหมดแรง สิ่งที่เขาทำมีเพียงการฝึกฝนและต่อสู้ แม้แต่สำหรับเกรย์ผู้เสพติดการฝึกซ้อม เขาก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจจากศึกทั้งหลายแหล่ ในตอนนี้ที่เขามาถึงก่อนกำหนดเล็กน้อย เขาอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองบ้าง อีกอย่างเขายังคงศึกษาเรื่องค่ายกลอยู่ เมื่อเขาย่อยข้อมูลทั้งหมดที่เรียนรู้มาจากเขตลอเรลได้หมดแล้ว เขามั่นใจว่าจะต้องก้าวหน้าอย่างมากในการฝึกฝนศิลปะค่ายกล ยิ่งเขามีความรู้เรื่องค่ายกลมากเท่าไหร่ จารึกของเขาก็จะยิ่งทรงประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น เขาสามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ของพลังที่มี หรืออาจจะสูงถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ไม่เพียงเท่านั้น ในระหว่างการต่อสู้ เขายังสามารถวาดค่ายกลได้อย่างรวดเร็วและใช้มันเพื่อเสริมพลังให้ตนเองพร้อมกับลดทอนพลังของคู่ต่อสู้ไปในตัว ปัจจุบันเขากำลังคิดหาวิธีผสมผสานเขตพลังแรงโน้มถ่วงเข้ากับค่ายกล หากทำได้นั่นจะเป็นการเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างมหาศาล เขาสามารถสร้างอาณาเขตขนาดใหญ่ที่เขาจะใช้มันได้ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเขากำลังต่อสู้กับกองทัพขนาดใหญ่ เขาสามารถใช้เขตพลังแรงโน้มถ่วงเพื่อทำให้พวกมันเชื่องช้าลง แล้วระดมโจมตีด้วยท่าไม้ตายวงกว้างใส่พวกมัน ‘น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้วิชาภาพลวงตานั่นมาจากตาแก่คนนั้น’ เขาคิดพลางนึกถึงร่างภาพลวงตาที่เขาปะทะด้วยตอนที่สู้กับชายชราคนนั้น อย่างไรก็ตาม ในการเดินทางจนถึงตอนนี้ สิ่งที่เกรย์ได้รับมากที่สุดไม่ใช่การทะลวงระดับ แต่มันคือการที่เขาได้พบหนทางในการล้างรอยตราประทับออกจากร่างกายของเขาเสียที! ด้วยความช่วยเหลือจากเซก้า รวมถึงความสามารถของเขาเองในเรื่องค่ายกล เขาสามารถลบรอยตราประทับออกไปได้บ้าง น่าเสียดายที่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงลิ่ว เพียงแค่กำจัดรอยตราไปได้ประมาณสามเปอร์เซ็นต์ เขากลับต้องใช้พลังชีวิตของผู้คนไปกว่าร้อยชีวิต คนเหล่านี้คือพวกโจรที่เขาตัดสินใจไม่ฆ่าทิ้งทันที แต่เก็บไว้ใช้ในการทดลอง มันดูเกินไปสักหน่อย แต่ในเมื่อคนส่วนใหญ่ที่เป็นโจรและผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ต่างก็พยายามจะฆ่าเขาอยู่แล้ว มันจึงไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก ท้ายที่สุดพวกมันก็ต้องมาตายด้วยน้ำมือของเขาอยู่ดี เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหาวิธีหาตัวพวกโจรและอาชญากรเพิ่ม ตราบใดที่เขาใช้คนประเภทนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลมากนักเพราะมันไม่ได้ขัดต่อศีลธรรมของเขา เขาจะรู้สึกผิดก็ต่อเมื่อใช้คนบริสุทธิ์เท่านั้น “แล้วเราจะทำอะไรกับเวลาที่เหลืออยู่ที่นี่ดี?” วอยด์อดถามไม่ได้ เขาไม่ใช่พวกที่ชอบอยู่เฉยๆ ถ้าเกรย์อยากจะนั่งพักคนเดียว เขาเองก็ไม่อยากจะอยู่เป็นเพื่อนเล่น “เราควรจะเดินทางไปรอบๆ แม้ที่นี่จะเล็ก แต่ก็ยังถือว่ากว้างใหญ่พอสมควร เราอาจจะเจอเรื่องน่าสนใจก่อนถึงเวลาประลองก็ได้” เกรย์ตอบ พวกเขายังมีเวลาเหลืออีกประมาณสองเดือน เอาเถอะ ไม่ถึงสองเดือนหรอก แต่มันก็ใกล้มากแล้ว เขาต้องการเดินทางไปเรื่อยๆ สักเดือนหรือมากกว่านั้น ก่อนที่จะไปตามหาตระกูลของซิลเวีย ซึ่งไม่น่าจะใช้เวลาเกินหนึ่งสัปดาห์ในการระบุพิกัดของเธอ วอยด์รู้สึกยินดีกับการตัดสินใจของเกรย์เพราะเขาก็ต้องการแบบนั้นเช่นกัน ทั้งคู่เดินออกจากป่าที่พวกเขาอยู่ไม่นานนัก และเมืองแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา