บทที่ 948 ถูกชายชราข่มขวัญ “ผมดูเหมือนคนพูดตลกงั้นเหรอ?” เกรย์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงแม้ชายชราผู้นี้จะอยู่ในระดับสูงสุดของขอบเขตเซียน แต่เกรย์ก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ อย่างมากที่สุดก็คงเป็นเพียงผลเสมอ เขาไม่ได้ประมาทชายชราคนนี้ เพราะคนผู้นี้ต้องอยู่ในระดับสูงสุดของขอบเขตเซียนมานานหลายปีแล้ว พลังย่อมไม่ธรรมดาเหมือนคนอื่นๆ ในระดับเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ได้กังวลเรื่องนี้มากนัก “เจ้าหนู ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง ถอยออกไปตอนนี้ แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าจากไปโดยดี” ชายชรากล่าวอย่างเชื่องช้า พลางลุกขึ้นจากท่านั่ง เห็นได้ชัดว่าเขาเลิกเล่นสนุกแล้ว “ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ผมจำเป็นต้องได้ผลไม้นั่น” เกรย์ตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายชรา หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขากล่าวเสริมว่า “แต่ถ้าคุณมีอะไรที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บทางจิตสำนึกได้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะแลกเปลี่ยนกับมัน แต่ถ้าไม่มี ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องชิงผลไม้นั่นมา” แม้เขาจะมั่นใจในความสามารถของตนเอง แต่การสร้างศัตรูไปทั่วทุกที่ที่ไปเยือนไม่ใช่เรื่องดี เขาพยายามหลีกเลี่ยงสถานการณ์เช่นนี้มาโดยตลอด แต่ส่วนใหญ่แล้วคนรอบข้างมักจะนำปัญหามาให้เขาเสมอ ชายชราหรี่ตาลงทำท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะตอบในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา “ข้าไม่มีหรอก อาการบาดเจ็บทางจิตสำนึกเป็นหนึ่งในอาการที่ซับซ้อนที่สุด มันจัดการได้ยากยิ่งนัก หากใครพยายามจะรักษาเอง อาจจะทำให้อาการแย่ลงกว่าเดิมเสียอีก” เมื่อฟังคำอธิบายของชายชรา เกรย์ก็พยักหน้า เขารู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องการผลไม้นั่นนักหนา นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขานึกออกว่าจะช่วยพี่ชายของอาร์ย่าได้ จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันจะช่วยได้ แต่เขาตัดสินใจใช้ผลไม้นี้เพราะต้นไม้นั้นมีพลังในการโจมตีทางจิต เกรย์ได้แต่ส่ายหน้า “ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีทางเลือก คุณต้องส่งผลไม้นั่นมา” เขาไม่อยากพูดถึงความชั่วร้ายของชายผู้นี้ที่คอยสูบเอาแก่นพลังจากคนที่หลงเข้ามาในนี้ เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากนัก กรณีเช่นนี้มีให้เห็นเยอะเกินไป เขาไม่สามารถช่วยทุกคนได้ แม้ว่าเขาจะช่วยคนส่วนใหญ่ในที่นี่ไว้ได้ แต่บางคนก็ยังต้องตายเพราะสมบัติชิ้นอื่นอยู่ดี ทางที่ดีปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรมของพวกเขาเถอะ “เจ้าหนู ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้ง ถอยไป แล้วข้าจะไม่หาเรื่องเจ้า” สีหน้าของชายชราไม่หลงเหลือความใจดีอีกต่อไป และออร่าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เกรย์ยืนเผชิญหน้าโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เจตนาของเขาชัดเจน เขาจะไม่จากไปจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ จู่ๆ ชายชราก็หัวเราะในลำคอ ก่อนที่เกรย์จะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของชายชราก็หายวับไป รูม่านตาของเกรย์หดวูบ เขารีบสร้างกำแพงป้องกันรอบตัวทันที แม้จะมีพลังขนาดนี้ แต่เขากลับมองไม่เห็นชายชรา นั่นแสดงให้เห็นว่าความเร็วของชายชราผู้นี้เหนือกว่าเขามากนัก ตู้ม! กำแพงป้องกันแตกกระจายและร่างของเกรย์ก็กระเด็นไปไกล เกรย์ตีลังกากลางอากาศและลงพื้นด้วยเท้า ไถลไปเกือบสามเมตรก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังถ้ำด้านหลัง “เจ้าอยากได้ผลไม้ของข้า แต่มีฝีมือแค่นี้เนี่ยนะ? ช่วยไม่ได้ อย่าทำให้ข้าขำหน่อยเลย” ชายชราผิดหวังเล็กน้อยที่สามารถซัดเกรย์กระเด็นได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ตอนแรกเขาสัมผัสระดับการบ่มเพาะของเกรย์ไม่ได้เพราะเกรย์ซ่อนเอาไว้ เขาจึงคิดว่าอย่างน้อยเกรย์อาจเป็นอัจฉริยะที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนขั้นปลายได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แต่หลังจากที่เขาลงมือโจมตี เขาก็พบระดับพลังที่แท้จริงของเกรย์ “ผมจะเอาผลไม้นั่นมาให้ได้” เกรย์ตอบอย่างใจเย็น เขาปัดฝุ่นออกจากตัวก่อนจะหายวับไปจากสายตา “โอ้ ผู้ใช้ธาตุมิติสินะ น่ารำคาญจริงๆ โชคดีที่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับข้า” ชายชรากล่าวเมื่อเห็นเกรย์หายไป เขาชกไปในอากาศ ปรากฏเป็นระลอกคลื่นกลางอากาศ ไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ปัง! ร่างนั้นกระแทกเข้ากับผนังถ้ำอย่างแรง คนผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเกรย์ที่ถูกบังคับให้ออกจากอุโมงค์มิติที่เขากำลังใช้งานอยู่ เกรย์ลุกขึ้นยืนมองชายคนนั้นด้วยสายตาตะลึงงัน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชายคนนี้จะซัดเขาออกมาจากห้วงมิติได้ด้วยการชกเพียงหมัดเดียว ‘เขาไม่ได้กระจอกอย่างที่คิดเลย’ แม้จะประเมินชายชราไว้สูงแล้ว แต่เกรย์กลับตระหนักได้ในทันทีว่าเขายังประเมินชายผู้นี้ต่ำเกินไป โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ออร่าของเขาก็พุ่งสูงขึ้นและเลเวลอัพไปสู่ระดับสูงสุดของขอบเขตเซียนในทันที ชายชราสัมผัสได้ถึงออร่าที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันของเกรย์ก็ได้แต่ส่ายหน้า “ลูกไม้พวกนี้ใช้ได้กับพวกอ่อนหัดเท่านั้นแหละ กับยอดฝีมือที่แท้จริงในระดับสูงสุดน่ะ เจ้ามันก็แค่ตัวกระจ้อยร่อย” เกรย์ขยับตัว แต่ชายชราก็เคลื่อนไหวในเวลาเดียวกัน เกรย์ใช้ธาตุมิติ แต่ชายชรากลับระเบิดความเร็วออกมาจนความเร็วสูงสุดของเกรย์กลายเป็นเรื่องน่าขันไปเลย ปัง! ชายชราขัดขวางไม่ให้เกรย์เข้าสู่อุโมงค์มิติซึ่งน่าจะพาเกรย์หนีไปได้ในทันที เกรย์ตกใจอีกครั้ง เขาถูกบังคับให้ต้องป้องกันการโจมตีเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่โดนตัวชายชรา หากการชกเพียงหมัดเดียวสามารถซัดเขาออกมาจากอุโมงค์มิติได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าถ้ามันโดนตัวเขาโดยไม่มีการป้องกันจะเป็นอย่างไร เกรย์กอดอกไว้ข้างหน้าและใช้ธาตุดินสร้างเกราะขึ้นมารอบแขน เมื่อหมัดของชายชราปะทะกับแขนของเกรย์ เกรย์ก็กระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับกำแพงด้านหลังและร่วงลงมา แต่เขาก็ยังประคองตัวให้ยืนได้สำเร็จ เขารู้สึกอึ้งไปเลย! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกข่มในระหว่างการต่อสู้ด้วยพละกำลัง