**บทที่ 1296 (บทส่งท้ายภาคแรก), วิถีดารา** ผู้แปล: StarReader บรรณาธิการ: CutieBinkie พิสูจน์อักษร: Papatonks “หัวใจกระบี่ เจ้าจงรักภักดีต่อมันไปเพื่ออะไร? เจ้าก็รู้ว่ามันเป็นพวกไร้หัวใจ แล้วเจ้าได้อะไรจากเรื่องนี้กัน?” จักรพรรดิอารมณ์เอ่ยถาม [นั่นคือเหตุผลที่ข้ารู้สึกว่าตนเองกำลังถูกคุกคาม... เพราะเขาคือจุดสูงสุดแห่งวิถีกระบี่ที่ไม่มีใครอาจเอาชนะได้] ความรู้สึกนั้นไม่ต่างจากการต้องหันดาบเข้าใส่บิดาบังเกิดเกล้า ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง แม้บุตรแห่งกระบี่จะคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว แต่ข่าวร้ายนี้ยังคงสร้างความสะเทือนใจให้ไม่น้อย [ทุกอย่างพินาศหมดแล้ว... บัดซบเอ๊ย!] “จักรพรรดิอารมณ์ พวกเราเป็นเพียงจักรพรรดิ ไม่ใช่มนุษย์ ข้าคือกระบี่ของจักรพรรดิสวรรค์ และเขาคือสิ่งที่จั่วฝานสร้างขึ้นมา... พวกเราไม่มีวันทรยศนายเหนือหัว” “พวกเจ้าไม่ได้ทรยศ แต่ถามหน่อยเถอะว่ามันเคยไว้ใจพวกเจ้าจริงๆ หรือ? แล้ววิถีของเจ้าเล่า? เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นเพียงครึ่งจักรพรรดิ? ใครกันที่ชิงมงกุฎของเจ้าไป?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบ จักรพรรดิอารมณ์ก็แค่นหัวเราะเยาะ “จักรพรรดิสวรรค์หวาดกลัวว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจ มันจึงชิงมงกุฎนั้นไปเพื่อทำลายเจ้าทันทีที่เจ้ามีความคิดแปลกแยก แต่เจ้าก็ยังช่วยมันงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้ากับไห่อ่าวเคยเป็นสหายที่ดีต่อกันหรอกหรือ? เหตุใดสุดท้ายถึงเลือกจักรพรรดิสวรรค์?” “เพราะจักรพรรดิสวรรค์พูดถูก หัวใจคนเราเปลี่ยนแปรได้เสมอ และข้าอาจแปดเปื้อนเข้าสักวัน แม้ข้าจะประกาศความจงรักภักดีเพียงใด แต่ข้าก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าวันหนึ่งข้าจะไม่เปลี่ยนไป การมอบวิถีให้แก่จักรพรรดิสวรรค์คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว... นั่นคือสิ่งที่ข้าศรัทธา!” “ไอ้คนขี้ขลาด!” จักรพรรดิอารมณ์พ่นคำด่าออกมาด้วยความรังเกียจ จักรพรรดิสวรรค์แสยะยิ้ม “หัวใจกระบี่อยู่กับข้ามานาน เป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวของข้า เราต่างเชื่อในวิถีสวรรค์ ว่าจิตใจมนุษย์นั้นไม่น่าเชื่อถือด้วยธรรมชาติที่คาดเดาไม่ได้ การที่ข้าถือครองวิถีของเขาไม่ได้มีความหมายอะไรนัก... การให้เขาติดตามวิถีสวรรค์นั้นย่อมดีกว่าปล่อยให้หัวใจของเขาตัดสินใจเอง เพราะเมื่อหัวใจเปลี่ยนแปร สิ่งที่จะตามมาคือหายนะครั้งใหญ่ นี่คือเหตุผลที่มนุษยชาติต้องถูกกวาดล้าง เพื่อให้วิถีสวรรค์ยังคงดำรงอยู่ต่อไป” “หึ เจ้ายังไม่ได้ชนะเสียหน่อย!” “ว่าอย่างไรนะ?” จักรพรรดิสวรรค์ชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าพลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า ดวงดาราพรั่งพรูร่วงหล่นลงมา ทลายขอบเขตของแดนนี้และพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจกระบี่ หัวใจกระบี่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาชักกระบี่ออกมาตวัดฟาดฟันเข้าใส่ท้องฟ้าเพื่อสลายการโจมตี ทว่าพลังแห่งดารานั้นกลับทำให้แขนของเขาด้านชาไปหมดสิ้น “วิถีดาราร่วงหล่นของจักรพรรดิหยุน?” หัวใจกระบี่อุทานออกมาด้วยความตระหนก ด้านจักรพรรดิสวรรค์พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “เป็นไปไม่ได้... จักรพรรดิหยุนตายไปนานนักหนาแล้ว ต่อให้หลงเหลือร่องรอยอยู่ ก็ไม่มีทางปลดปล่อยพลังจักรพรรดิที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้ นี่มัน...” จักรพรรดิอารมณ์แย้มยิ้มพลางประสานมือ “จักรพรรดิสวรรค์ บัดนี้เจ้าคงนึกเสียใจที่ปล่อยให้หัวใจกระบี่รักษาวิถีจักรพรรดิไว้ไม่ได้สินะ เขาไม่อาจต้านทานพลังดาราของจักรพรรดิหยุนได้หรอก ในเมื่อวิถีของเขาถูกกักขังไว้ในดวงตาเบื้องบนนั้น เขาในฐานะครึ่งจักรพรรดิก็ไม่อาจขวางกั้นวิถีของจักรพรรดิหยุนได้อีกต่อไป” ทั้งสองหันไปมองหัวใจกระบี่ที่กำลังถูกผลักดันจนถอยร่น “วิถีจักรพรรดิทั้งสิบ หากต้องการใช้พลังให้ถึงขีดสุด จำเป็นต้องมีจิตใจที่สอดคล้อง... การยึดครองพลังของผู้อื่นมาใช้นั้นไร้ผล วิถีอารมณ์ต้องการจุดสูงสุดแห่งอารมณ์ ความรู้สึกที่แท้จริงและบริสุทธิ์ นั่นคือหนทางเดียวที่จะคงอยู่และควบคุมวิถีอารมณ์ได้ดั่งเช่นในอดีต” จักรพรรดิสวรรค์เอ่ย “นั่นหมายความว่า ร่างที่เจ้าใช้อยู่นี้มีความรู้สึกอันลึกซึ้งต่อจั่วฝาน ถึงขนาดเต็มใจสละชีวิตเพื่อเขาเชียวหรือ” จักรพรรดิอารมณ์พยักหน้า จักรพรรดิสวรรค์หันไปมองดวงดาราเหล่านั้น “นี่คือวิถีของจักรพรรดิหยุน จิตใจของเขาอุทิศเพื่อมวลมนุษย์... ผู้ที่จะสอดคล้องกับวิถีใจของเขาได้จำต้องเป็นทายาทสายตรงเท่านั้น ทว่าการที่สามารถปลดปล่อยพลังได้รุนแรงถึงระดับจักรพรรดิหยุนได้นั้น มีเพียงการที่พวกเขายอมสละชีพเพื่อจั่วฝาน... เหตุใดไอ้เด็กคนนี้ถึงมีคนยอมตายให้มากมายถึงเพียงนี้?” “จักรพรรดิสวรรค์ นี่คือพลังแห่งวิถีมนุษย์ เจ้าผู้ควบคุมวิถีสวรรค์ไม่มีวันเข้าใจหรอก... อีกอย่างหนึ่ง...” จักรพรรดิอารมณ์เหลือบมองจั่วฝาน “เจ้ารู้ดีที่สุดถึงเมตตาธรรมของน้องชายเจ้า... เขาไม่เหมือนเจ้าสักนิด ฮ่าฮ่าฮ่า” “นั่นคือเหตุผลที่เขาหลงออกจากเส้นทางสู่จักรพรรดิสวรรค์ และถูกดึงดูดเข้าสู่วิถีมนุษย์ของพวกเจ้า” จักรพรรดิสวรรค์แสยะยิ้ม “มีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น พวกเจ้าไม่มีทางหนีพ้นไปจากโลกของข้าได้... พวกเจ้าแพ้แล้ว!” ดวงตาของจักรพรรดิสวรรค์ทอประกายทองอร่ามก่อนจะประสานมือร่ายเวท จักรพรรดิอารมณ์สั่นสะท้านและเซถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะมีโลหิตไหลทะลักออกมาไม่ต่างจากที่เคยเกิดขึ้นกับจั่วฝาน นางกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด “เจ้าหนู! อย่ามัวยืนบื้ออยู่! พาจั่วฝานหนีไป!” “อะ... ครับ!” บุตรแห่งกระบี่ได้สติจากความตื่นตะลึงของดาราร่วงหล่น เขาคว้าตัวจั่วฝานพุ่งทะยานออกไป ในขณะที่หัวใจกระบี่ถูกรั้งตัวไว้โดยเหล่าดารา จักรพรรดิสวรรค์ไม่สนใจสิ่งใด เขาเร่งเร้าพลังจนถึงขีดสุดก่อนจะกระแทกเข้าที่อกของจักรพรรดิอารมณ์ จนเลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า จบสิ้นแล้ว... พวกเจ้าแพ้ ข้าจะทวงตัวหมากของข้าคืน นี่คือจุดจบของจักรพรรดิสายมนุษย์...” จักรพรรดิอารมณ์มองดูดวงตาขนาดมหึมาบนฟ้าด้วยความกังวล *ฟุ่บ!* แสงสีขาวเจิดจ้าปะทุขึ้นจากความว่างเปล่า ทะลวงผ่านกำแพงกั้นของโลกใบนี้และพุ่งลงมายังลานกว้าง “นี่มัน...” จักรพรรดิสวรรค์ตกตะลึง ในขณะที่จักรพรรดิอารมณ์แผดเสียงสั่งบุตรแห่งกระบี่ “พาจิตวิญญาณของจั่วฝานเข้าไปในแสงนั้น! เร็วเข้า!” บุตรแห่งกระบี่รีบผลักจิตวิญญาณของจั่วฝานเข้าไปในแสงสีขาวนั้น ร่างวิญญาณของจั่วฝานก่อตัวเป็นรูปร่างมนุษย์ท่ามกลางแสงสว่าง ชูชิงเฉิงจ้องมองด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง นางเอื้อมมือออกไป จั่วฝานเองก็เช่นกัน ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกัน ร่างของเขากลับแตกสลายกลายเป็นละอองแสง ชูชิงเฉิงตื่นตระหนกนึกว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเขา จักรพรรดิอารมณ์ปลอบโยน “ไม่ต้องกังวล นี่คือวิถีดาราของจักรพรรดิหยุน จิตวิญญาณที่อยู่ข้างในจะเปลี่ยนเป็นดวงดาวและถูกส่งไปยังที่ห่างไกล... แม้แต่จักรพรรดิก็มิอาจหวังไล่ตามไปได้” จักรพรรดิอารมณ์เหลือบมองใบหน้าที่มืดมนของจักรพรรดิสวรรค์ “เจ้ายังอยากจะเดิมพันอีกงั้นหรือ” “ไม่ใช่การเดิมพัน แต่เป็นการอยู่รอด... ร่วมกับผู้คนเหล่านั้น” “ดี... ข้าจะยอมให้เจ้าคว้าความหวังอันริบหรี่นั้นไป แต่สุดท้ายเจ้าก็จะพ่ายแพ้ ข้าได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว จิตวิญญาณที่แตกสลายย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้” “โอ้? คงต้องรอดูกันต่อไป ฮ่าฮ่าฮ่า...” จักรพรรดิอารมณ์ยิ้มก่อนที่ร่างจะทรุดลงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงที่จางหายไป จั่วฝานหอบหายใจ “ผู้อาวุโส... นี่คือความปรารถนาของท่าน หรือของอวี้อวี้กันแน่?” “เด็กคนนี้ไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมจ่ายมหาศาลเพื่อชายอื่น ข้าเพียงสะกดจิตเพื่อควบคุมร่างของนาง... มันเป็นวิธีการที่น่ารังเกียจ แต่ทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า ลาก่อน... จั่วฝาน” สีหน้าอันไร้วิญญาณของปาลี่อวี้อวี้พลันเลือนหายไป กลายเป็นละอองสีแดงที่สลายลับไปในอากาศ ร่างของจั่วฝานแปรเปลี่ยนเป็นแสงดาราและพุ่งแหวกม่านแสงสีขาวจากไป เหลือทิ้งไว้เพียงจักรพรรดิสวรรค์, หัวใจกระบี่, บุตรแห่งกระบี่ และชูชิงเฉิง ทั้งสี่มองดูการจากไปของทั้งสองด้วยความรู้สึกที่สับสน *ฟุ่บ!* บุตรแห่งกระบี่โอบกอดชูชิงเฉิงและทะยานตัวจากไป อาศัยจังหวะนี้หลบหนีออกจากโลกของจักรพรรดิสวรรค์ผ่านช่องว่างที่เปิดออก หัวใจกระบี่ถอนหายใจ “ข้าควรขวางพวกเขาไว้หรือไม่?” “ไม่... ข้าบอกแล้วว่าจะปล่อยไป ข้าเป็นคนรักษาคำพูด” จักรพรรดิสวรรค์ส่ายหน้า “ร่องรอยสุดท้ายของจักรพรรดิอารมณ์ตายไปพร้อมกับคำพูดสุดท้ายของเด็กคนนั้นหรือเปล่า?” “ใช่ แต่ดูเหมือนนางไม่ได้ทิ้งคำพูดสั่งเสียที่ดีเท่าไหร่นัก ฟังดูไม่ต่างจากจักรพรรดิอารมณ์เลย” “มนุษย์นั้นไม่เคยนำพาเรื่องดีๆ มาให้... น่าสมเพชสำหรับพวกโง่เขลา” จักรพรรดิสวรรค์ถอนหายใจ “นี่เป็นเพียงการพิสูจน์ว่าวิถีสวรรค์จำเป็นต้องกวาดล้างมนุษยชาติและวิถีของพวกมัน... หัวใจกระบี่ เริ่มขั้นตอนสุดท้ายได้ เมื่อข้าถอนการสะกดจิตแล้ว เราจะไปยังทะเลจุติสวรรค์ ทลายกำแพงสุดท้ายเพื่อนำวิถีทั้งหลายกลับคืนมา... เราจะต้องประสบความสำเร็จในการสร้างโลกขึ้นใหม่” หัวใจกระบี่พยักหน้า “รับทราบ!”