“ท่านพ่อ...เจ้านั่นมันร้ายกาจเกินไป ข้าใช้กรงเล็บจู่โจมเต็มกำลังแล้ว แต่กลับถอนเกล็ดมันออกมาได้เพียงสองชิ้นเท่านั้น แถมมันแทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ!” เจ้าเฉียวเอ๋อร์โฉบบินกลับมาหาจั๋วฝานด้วยท่าทางผิดหวัง คิ้วของจั๋วฝานขมวดมุ่น ดวงตาฉายแววเคร่งขรึม “นี่ข้าอาศัยจังหวะทีเผลอเข้าจู่โจมแล้วแท้ๆ แต่เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสแม้แต่น้อย แสดงว่าร่างกายของเขานั้นแกร่งเกินหยั่งถึง สัตว์วิญญาณทั่วไปคงไม่มีทางสร้างรอยขีดข่วนให้เขาได้แน่” จั๋วฝานหรี่ตามองเย่หลินที่ถูกแรงกระแทกจนกระเด็นออกไปกลางอากาศประหนึ่งตุ๊กตาผ้า ทว่าลึกๆ ในใจเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง การจู่โจมของเฉียวเอ๋อร์ถือเป็นไม้ตายสุดท้ายของเขาแล้ว หากแม้แต่วิธีนี้ยังล้มเหลว หนทางที่เหลืออยู่ก็มีเพียงการปะทะกันซึ่งหน้า ซึ่งเป็นทางเลือกที่เขาไม่ปรารถนาที่สุด เขารู้ดีว่านั่นหมายถึงการต้องใช้กระบวนท่าอันตรายที่ไม่ได้ส่งผลร้ายต่อศัตรูเท่านั้น แต่ตัวเขาเองก็อาจต้องแลกด้วยสิ่งที่ไม่คาดคิด เพราะมันเป็นวิชาที่เขาเพิ่งจะคิดค้นขึ้นมาได้เพียงชั่วครู่และยังไม่มีโอกาสได้ทดสอบจริงด้วยซ้ำ... *หวือ—* ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว เย่หลินหมุนตัวกลางอากาศพร้อมกับพ่นเลือดสดๆ ออกมาบนพื้น *พรึ่บ!* เย่หลินหยุดการเคลื่อนไหว ก้มมองหน้าอกที่เปลือยเปล่าเห็นเนื้อหนังด้านใน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม “นับตั้งแต่ข้าได้รับหยดเลือดของท่านอาจารย์ และได้รับการปลูกถ่ายเกล็ดผกผันเพื่อหล่อหลอมกายามังกรทองนี้ ข้าไม่เคยตกอยู่ในสภาพอนาถเช่นนี้มาก่อน จั๋วฝาน...เจ้าเป็นคนแรก!” เย่หลินจ้องเขม็งไปยังจั๋วฝาน สายตาที่เหลือบมองเฉียวเอ๋อร์เป็นระยะนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหาร “เกล็ดของมังกรคือศักดิ์ศรี แต่เจ้ากลับบดขยี้มัน จั๋วฝาน...เจ้าทำข้าโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว!” ใจของจั๋วฝานกระตุกวูบ บัดนี้เขารู้แล้วว่าเหตุใดร่างกายของชายตรงหน้าถึงได้แข็งแกร่งจนแม้แต่เฉียวเอ๋อร์ยังแทบทำอันตรายไม่ได้ [เขาเป็นเหมือนกับข้า ที่ได้รับสืบทอดชิ้นส่วนจากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์] แขนกิเลนของเขาได้มาจากขาของกิเลนทะยานฟ้า ซึ่งมอบพละกำลังมหาศาลให้เขา ส่วนเกราะเกล็ดของเย่หลินนั้นมาจาก ‘เกล็ดผกผัน’ ของบรรพชนมังกรสังหาร ซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า มังกรนั้นปกคลุมด้วยเกล็ดทั่วร่าง แต่มีเพียงเกล็ดผกผันที่อยู่บริเวณหลังคอเท่านั้นที่เป็นจุดที่แข็งแกร่งที่สุดและเป็นจุดรวมพลังอำนาจที่สำคัญที่สุดของมัน พูดง่ายๆ ก็คือ การแตะต้องเกล็ดผกผันนั้นเปรียบเสมือนการข้ามเส้นที่ไม่มีใครยอมรับได้ นับตั้งแต่เขานำเกล็ดผกผันมาฝังลงในร่างและหล่อหลอมด้วยหยดเลือดมังกร เขาก็กลายเป็นผู้ที่มีร่างกายแทบจะเป็นอมตะ ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เพราะเขารักและหวงแหนเกล็ดเหล่านั้นยิ่งกว่าชีวิต การที่จั๋วฝานดึงมันออกมาได้สองชิ้น จึงไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าเขาสุดแรง ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่อยากเอาชนะจั๋วฝาน แต่ตอนนี้... เขาต้องการให้จั๋วฝานตาย! ใจของจั๋วฝานจมดิ่งลง เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือทั่วไปอีกต่อไป แต่เป็นเดิมพันด้วยชีวิต มีเพียงคนหนึ่งที่ต้องจากไป เย่หลินต้องการเลือด และหากเขาสามารถเอาชนะได้... [หัวของข้าคงหลุดจากบ่า] จั๋วฝานสูดหายใจลึก ดวงตาฉายแววเย็นชา เฉียวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย มันจึงเข้าสู่สภาวะจริงจังเช่นกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั้งสองฝ่าย เป็นความเงียบที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับความตาย บัดนี้พวกเขามิได้สนอีกแล้วว่าใครจะเป็นผู้ชนะ... ขอเพียงแค่กำจัดอีกฝ่ายให้สิ้นซาก!