"ความจริงก็คือ หลังจากการหลอมรวม เมื่อคุณย่าแจ้งว่าข้ามิได้ตั้งครรภ์ ข้ากลับรู้สึกโศกศัลย์ ทั้งที่ควรจะโล่งอก มันคงจะก่อความยุ่งเหยิงครั้งใหญ่แก่ชีวิตข้าและชีวิตสมรสของลิธ แต่ถึงแม้จะใช้เหตุผลทั้งมวลที่มี นั่นคือสิ่งที่ใจข้าใฝ่หา" โซลัสเอ่ยออกมาในที่สุด ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุม ขณะที่โซลัสกำลังครุ่นคิดหาถ้อยคำจะเอ่ยไขความในใจ ส่วนคนอื่นๆ ได้แต่มองนางด้วยแววตาตื่นตะลึง "ข้าคิดว่าลึกๆ ลงไปในใจ ข้าหวาดหวั่นเหลือเกินว่าจะสูญเสียลิธไป การที่คามิลา_ล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว คงจะทำให้สายใยของเราอ่อนแอลง และเราจะยิ่งเหินห่างกันไป" "บางที ในมุมมืดอันเร้นลับของจิตใจ ข้ากลับคิดว่าการมีทารกน้อยคงจะช่วยเสริมสร้างสายใยของเราให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และมอบส่วนหนึ่งของลิธที่จะเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว" เสียงของโซลัสแผ่วเบาราวกระซิบ ราวกับกลัวว่าจะมีใครล่วงรู้ "เดี๋ยวก่อน!" ทิสต้า_เอ่ย "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ตอนที่คามิลา_รู้ทุกอย่างแล้ว? นางรู้ความลับทั้งมวลของพี่ชายข้าตั้งแต่_วันที่_นางเลิกกับเขาแล้ว และเหตุใดเจ้ากับลิธ_จึงมิได้แจ้งเรื่องการหลอมรวมแก่นาง รวมถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต?" "คามิลา_ล่วงรู้เกือบทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ 'เกือบ' นั้นได้เลือนหายไป และไม่มีส่วนใดในชีวิตของลิธ_อีกต่อไปที่จะเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว" ผิดกับทิสต้า_ นิก้า_ ซึ่งรู้จักดีเร็ค_ และเข้าใจสิ่งที่โซลัส_ต้องการจะสื่อ "ส่วนเรื่องการหลอมรวมนั้น เรา_มิได้_แจ้งแก่นาง เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่_ก็_ยุ่งเหยิง_เต็มทนอยู่แล้ว "หากมีสิ่งใดมากกว่านี้ พวกเขาคงแตกสลายไปเสียแล้ว การหลอมรวมอาจช่วยชีวิตเราในอนาคตก็จริง แต่หากเรา_แจ้งคามิลา_ นางคงจะอยู่อย่างหวาดผวาต่อมัน และ_บั่นทอน_ชีวิตคู่ของพวกเขา_อย่างต่อเนื่อง ข้า_มิปรารถนา_ให้พวกเขา_แยกทางกัน โดยเฉพาะ_เพราะข้า_อีกครา" "ปัญหาของข้าคือ_สติปัญญา_ของข้า_หยั่งรู้_ถึงความ_ซับซ้อน_และ_ความเป็นพิษ_ในสัมพันธ์_ระหว่างข้า_กับลิธ_เป็นอย่างดี แต่_จิตใจ_ของข้า_กลับ_มิ_ยี่หระ_อันใด ข้า_ตกอยู่ในสภาพ_กลืนไม่เข้าคายไม่ออก_อย่างแท้จริง" "ข้า_เข้าใจแล้ว" ทิสต้า_สังเกตเห็น_ว่า_จนกระทั่ง_ไม่นานมานี้_ลิธ_และคามิลา_ดู_อึดอัด_ต่อกัน_และกัน_และ_แม้_นาง_จะ_อยากรู้อยากเห็น_เพียงใด_นาง_ก็_ตัดสินใจ_เคารพ_ความเป็นส่วนตัว_ของ_ทั้ง_สาม_นาง_ "หากจะเป็นคำแนะนำ_ก็_คือ_ขอให้_สงคราม_แห่ง_กริฟฟอน_จง_ยุติ_ลง_โดยเร็ว_และ_จง_ใช้_ห้วงเวลา_ก่อน_กำเนิด_บุตร_อย่าง_ชาญฉลาด" "ท่าน_หมายความว่ากระไร?" โซลัส_ถาม "เจ้า_ยัง_จำ_การเดินทาง_ที่_เรา_ได้_วางแผน_ไว้_ก่อน_ความ_วุ่นวาย_นี้_จะ_อุบัติ_ได้หรือไม่?" ทิสต้า_กล่าว_พลาง_ได้รับการ_พยักหน้า_ตอบ_ "ข้า_คิดว่า_ทันที_ที่_ชีวิต_ของลิธ_พ้น_จาก_ภยันตราย_แล้ว_เจ้า_ควร_จะ_ปลีก_ตัว_ห่าง_จาก_เขา" "การ_ได้_ประจักษ์_ถึง_ดินแดน_อัน_ไกลโพ้น_,_ได้_พบปะ_ผู้คน_นานา_,_และ_ค้นพบ_ว่า_ตนเอง_ปรารถนา_สิ่งใด_ใน_ชีวิต_ ด้วย_หนทาง_นี้_เจ้า_จะ_สามารถ_สร้าง_ระยะห่าง_ระหว่าง_เจ้า_กับ_เขา_ให้_ห่าง_ออกไป_,_ปลด_เขา_ออกจาก_ห้วง_คำนึง_,_และ_ตัดสินใจ_ว่า_เจ้า_ปรารถนา_จะเป็น_มารดา_อย่าง_แท้จริง_หรือไม่" "เมื่อ_ทารก_น้อย_ลืมตา_ดูโลก_แล้ว_จะ_ไม่มี_หนทาง_หวน_กลับ_ได้_อีก" "แต่_หาก_ข้า_มิ_เปลี่ยน_ใจ_เล่า?_หาก_นี่_คือ_สิ่งที่_ข้า_ปรารถนา_อย่าง_แท้จริง_เล่า?"_ทั้ง_สอง_คำตอบ_ที่_ผุด_ขึ้น_ใน_จิตใจ_ของ_โซลัส_ล้วน_ทำให้_นาง_หวาดหวั่น_จน_แทบ_สิ้นสติ _ด้าน_หนึ่ง_ความ_รู้สึก_ของ_นาง_ที่มี_ต่อ_ลิธ_และ_คามิลา_นั้น_รุนแรง_ปาน_ไฟ_เสีย_จน_แม้แต่_ความคิด_จะ_จาก_ไป_ก็_บาด_ลึก_เข้าไป_ใน_หัวใจ_ใน_อีก_ด้าน_หนึ่ง_นาง_หวาด_กลัว_เหลือ_เกิน_ที่จะ_ถูก_ลดทอน_จาก_คู่_ชีวิต_ให้_กลายเป็น_เพียง_บริวาร_และ_ต้อง_ใช้_ชีวิต_อย่าง_ไม่_เต็ม_เปี่ยม "เรา_จัก_กังวล_ถึง_เรื่อง_นั้น_เมื่อ_ถึง_ครา_อัน_ควร"_นิก้า_ตอบ_ "ทว่า_สถานการณ์_นี้_กลับ_ทำให้_ข้า_ตก_อยู่ใน_ห้วง_แห่ง_ความ_ลำบาก_ยิ่ง" "อัน_ใด_เล่า_ที่_เจ้า_ต้อง_เกี่ยว_ข้อง_ใน_ความ_ยุ่งเหยิง_นี้?"_ทิสต้า_ถาม "ประการ_แรก_ข้า_มิ_อาจ_ปล่อย_เจ้า_ไป_ตาม_ลำพัง_ได้_แต่_ข้า_เอง_ก็_มิ_อาจ_เคลื่อนไหว_ใน_ยาม_ทิวา_ได้_เช่น_กัน"_นิก้า_ครุ่นครวญ_ "ข้า_ไม่_เชื่อ_ว่า_ตน_จะ_บรรลุ_ถึง_แก่น_โลหิต_สี_แดง_อัน_สมบูรณ์_ได้_ใน_เร็ว_วัน_แม้_ทิสต้า_จะ_อนุญาต_ให้_ข้า_ดื่ม_จาก_นาง_ทุก_วี่_วัน_ก็ตาม_ซึ่ง_นั่น_หมาย_ความ_ว่า_ข้า_จำต้อง_ขอ_ความ_ช่วยเหลือ_จาก_ดอว์น_" "เดี๋ยวก่อน! ตั้งแต่เมื่อใดที่ท่าน_รู้จัก_ดอว์น_?"_โซลัส_ถาม_ด้วย_ความ_ประหลาดใจ นิก้า_ได้_ใช้_การ_เชื่อมโยง_จิต_เพื่อ_ถ่ายทอด_เหตุการณ์_ที่_เกิดขึ้น_ภาย_หลัง_การ_พ่ายแพ้_ของ_อัศวิน_ม้า_ที่_ทรูด_เป็น_ผู้_ลง_มือ_หลังจาก_ที่_ถูก_แยก_จาก_อะคาลา_แล้ว_ดอว์น_ก็_ใช้_เวลา_ครึ่ง_หนึ่ง_อยู่_กับ_ยาย_แก่_บาบา_ยา_ก้า_และ_อีก_ครึ่ง_หนึ่ง_อยู่ที่_ไลท์คีป "ผู้นั้น_ได้_ช่วยเหลือ_นาง_ในการ_ค้นคว้า_เพื่อ_หา_หนทาง_ที่_จะ_ทำ_ให้_เหล่า_อันเดด_สามารถ_ดูดซับ_ความรู้_พร้อม_ไป_กับ_พลัง_แห่ง_ชีวิต_ที่_พวกมัน_ดูด_กลืน_เข้าไป_ใน_ดินแดน_แห่ง_สุริยะ_คราส_แทน_นั้น_ดอว์น_กลับ_สอน_เหล่า_อันเดด_ให้_รู้จัก_ใช้_เวทมนตร์_แห่ง_แสง_โดย_สิ้น_เปลือง_แก่น_โลหิต_น้อย_ที่สุด" "นาง_ต้องการ_ร่าง_อวตาร_และ_ข้า_ต้องการ_หนทาง_ในการ_เคลื่อนไหว_ใน_ยาม_ทิวา"_นิก้า_กล่าว_พร้อม_รอยยิ้ม_เย้ยหยัน_ที่_อีก_สอง_คน_มองว่า_งี่เง่า_อย่าง_ดี_ที่สุด_ "หาก_แย่_ที่สุด_ข้า_ก็_สามารถ_ยอม_รับ_ปริซึม_อัน_ใด_อัน_หนึ่ง_ของ_นาง_ก็ได้_ผู้_ถูก_เลือก_ของ_นาง_สามารถ_เคลื่อนไหว_ได้อย่าง_อิสระ_อยู่แล้ว" "ท่าน_บ้าไปแล้ว_หรือ?"_โซลัส_อุทาน_ด้วย_ความ_ตกใจ_ "นาง_คือ_อัศวิน_ม้า_นะ!_ท่าน_รู้_ไหม_ว่า_นาง_ทำ_อะไร_กับ_หมู่_บ้าน_ของ_นารอนด์_,_กับ_อะคาลา_,_และ_กับ_อันเดด_อีก_นับ_ไม่_ถ้วน_บ้าง_ท่าน_ไว้_ใจ_นาง_ใน_ชีวิต_ของ_ท่าน_ได้อย่างไร?" "ข้า_ทำได้_เพราะ_นาง_ทำ_ให้_ข้า_นึกถึง_เจ้า"_นิก้า_กล่าว_รอยยิ้ม_ของ_นาง_ไม่_เคย_จางหาย "ท่าน_หมายความว่าอย่างไร?" "ก็_มารดา_ของ_นาง_ได้_สาป_นาง_ให้_กลาย_เป็น_วัตถุ_,_นาง_ได้_ผูก_พัน_กับ_ชาย_สติเฟื่อง_ที่_นาง_รัก_และ_นาง_กำลัง_พยายาม_จะ_ทำ_ใน_สิ่งที่_ถูกต้อง_แม้_ว่า_มัน_จะต้อง_แลก_มา_ด้วย_ต้นทุน_ส่วน_ตัว_อัน_สูง_ลิ่ว"_นิก้า_กล่าว_พลาง_ยักไหล่ "แน่นอน_นาง_ได้_ทำ_สิ่ง_เลวร้าย_มากมาย_ใน_อดีต_แต่_ข้า_มั่นใจ_ว่า_เจ้า_เอง_ก็_คง_ทำ_เช่น_เดียวกัน_หาก_เจ้า_ได้_ผูก_พัน_กับ_คน_ผิด_ส่วน_เรื่อง_อื่น_ของ_โมการ์_ลิธ_นั้น_เขา_เป็น_คน_ที่_น่า_ปวด_หัว_แต่_เขา_ก็_ให้_ความสำคัญ_กับ_เจ้า_เป็น_อันดับ_แรก_เสมอ_และ_ปฏิบัติ_ต่อ_เจ้า_เหมือน_มนุษย์_คน_หนึ่ง_แม้_ใน_ยาม_ที่_เจ้า_ถูก_ลดทอน_จน_กลาย_เป็น_เพียง_ก้อน_หิน" "ใน_ความ_โชคร้าย_ของ_เจ้า_เจ้า_กลับ_โชคดี_อย่าง_เหลือเชื่อ_การ_สูญเสีย_ความ_ทรงจำ_ของ_เจ้า_ได้_มอบ_จุด_เริ่มต้น_ใหม่_ที่_แท้จริง_ให้_เจ้า_และ_เจ้า_ได้_พบ_ชาย_ที่_ไม่_สมบูรณ์_แบบ_แต่_กลับ_เป็น_ร่าง_สถิต_ที่_สมบูรณ์_แบบ" "เมื่อ_ท่าน_กล่าว_เช่น_นั้น_มัน_ก็_สมเหตุสมผล"_โซลัส_ครุ่นคิด "ยิ่งไปกว่านั้น_มัน_ไม่_ได้_มี_จุดประสงค์_เพื่อ_คงอยู่_ตลอดไป"_นิก้า_กล่าว_ "ยาย_แก่_บาบา_ยา_ก้า_สามารถ_แยก_เรา_ได้_เช่น_เดียว_กับ_ที่_นาง_เคย_ทำ_กับ_อะคาลา_เมื่อ_ใด_ก็ตาม_ที่เรา_ต้องการ_ใน_ขณะ_เดียวกัน_มัน_จะ_ทำให้_ข้า_มี_โซลัส_ของ_ตน_เอง_และ_ข้า_จะได้_สัมผัส_ถึง_ชีวิต_ใน_แบบ_ที่_ลิธ_เคย_เป็น" "ตาม_ทฤษฎี_มัน_เป็น_ความคิด_ที่ดี_แต่_ก็_มี_ข้อ_แม้_อยู่_เช่นกัน_จะ_เกิด_อะไร_ขึ้น_ถ้า_ดอว์น_กระตุ้น_การ_หลอมรวม_จิตใจ_และ_ล่วงรู้_เกี่ยวกับ_โซลัส_?"_ทิสต้า_กล่าว "โอ้_ให้ตาย_สิ!_ข้า_มิ_ได้_คิด_ถึง_เรื่อง_นั้น_เลย_ข้า_ต้อง_ไป_ถาม_ยาย_แก่_บาบา_ยา_ก้า_จะ_ดี_กว่า_นั้น_เจ้า_นั่น_แหละ_โซลัส_ลอง_ไป_ถาม_นาง_ดู"_นิก้า_กล่าว "เรา_คง_ต้อง_รอดูกัน_ไป_จนกว่า_สงคราม_แห่ง_กริฟฟอน_จะ_สิ้นสุด_ลง_นี่_เป็น_เพียง_ความ_หวัง_ลมๆ_แล้งๆ_เท่านั้น"_โซลัส_กล่าว_ด้วย_น้ำเสียง_ห่อเหี่ยว_แต่_ภายใน_ใจ_นาง_กลับ_รู้สึก_ทึ่ง_กับ_แนวคิด_นี้ เช่นเดียวกับที่นิก้า_ได้_ชี้_ให้_เห็น_ดอว์น_กับ_โซลัส_นั้น_เหมือน_กัน_ราว_กับ_ไข่_สอง_ฟอง_ที่_มาจาก_ใบ_เดียวกัน_ยิ่งไปกว่านั้น_ดอว์น_จะเป็น_บุคคล_แรก_ที่_สามารถ_เข้าใจ_โซลัส_และ_ความ_ทุกข์_ยาก_ของ_นาง_ได้อย่าง_ถ่องแท้ *** ขณะเดียวกัน_ใน_ร้านอาหาร_บน_หอคอย_คู่_รัก_ต่างๆ_กำลัง_เพลิดเพลิน_กับ_อาหาร_เลิศรส_โดย_ไม่มี_ใคร_มารบกวน_ห้อง_ทดลอง_การ_แปร_ธาตุ_และ_โรงงาน_สามารถ_ผลิต_สิ่งใด_ก็ตาม_ที่_ลิธ_ทำ_ได้_ด้วย_ตน_เอง_ตราบ_เท่า_ที่ไม่_ต้องการ_แก่น_มานา_ที่_สูง_กว่า_สีฟ้า _มัน_ช่วย_ให้_เขา_สามารถ_มอบหมาย_งาน_การ_ทำ_อาหาร_และ_ให้_แขก_สามารถ_ขอ_เติม_อาหาร_ได้_มาก_เท่า_ที่_ต้องการ_นอกจากนี้_คาถา_ปิด_ปาก_อย่าง_ง่าย_สำหรับ_แต่ละ_โต๊ะ_ยัง_ช่วย_รักษา_ความ_ลับ_ของการสนทนา_ไม่_ให้_ถูก_ล่วงรู้ ลิธ_ได้_ย้าย_ห้อง_อาหาร_ไป_ยัง_ชั้น_บนสุด_ของ_หอคอย_และ_เปลี่ยน_ผนัง_กับ_เพดาน_ให้_กลาย_เป็น_กระจก_ทำให้_ได้_ร้านอาหาร_แบบ_พาโนรามา_ที่_ไม่_เหมือน_ที่_ใด_มาก่อน