บทที่ 1413 ดอกเบี้ย เซโอคนนี้ก็คือโนวาคนเดียวกันกับที่ออรานและซาฟนิคเคยพูดถึงในการสนทนาก่อนหน้านี้ เขาเข้าสู่พรรคสตอลเวิร์ตโพลอาร์มช้ากว่าโนวาคนแรกหนึ่งก้าว ทำให้ต้องคอยเก็บกวาดเศษซากความสำเร็จที่เหลือทิ้งไว้ แต่ถึงแม้สถานการณ์ของเขาจะดูน่าสิ้นหวังเพียงใด ทว่าเมื่อดูจากท่าทางแล้ว ไม่มีใครเชื่อเลยว่าเขากำลังตกที่นั่งลำบาก ชุดคลุมของเขาดูยุ่งเหยิง เส้นผมก็ไม่ได้หวี แต่เขากลับดูพักผ่อนเต็มที่และตื่นตัวอยู่ตลอด หากจะพูดให้ถูกคือเขาแค่ขี้เกียจเกินกว่าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ก็เท่านั้น ดวงตาของเวก้าหรี่ลง จ้องมองกลับไปที่เซโอด้วยสายตาเฉียบคม "ไอ้หยา อย่ามองผมแบบนั้นสิ ผมขี้ตกใจนะ" "นายกำลังขัดขวางธุระของฉันอยู่ใช่ไหม? ลืมบทเรียนที่ฉันเคยสั่งสอนไปครั้งก่อนแล้วหรือไง?" สายตาของเวก้าดูอันตราย เส้นผมของเธอพริ้วไหวไปมา เธอเสียเวลาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้วและใกล้จะได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังจะมีคนมาฉกฉวยอาหารที่เธอกำลังจะงับลงไปต่อหน้าต่อตา เซโอถอนหายใจและส่ายหัว "นี่เป็นเพียงอุปสรรคที่คนคลั่งรักอย่างผมต้องเจอในการไล่ตามความรักต่างหาก ผมกล้าที่จะเปิดเผยหัวใจจนต้องเจ็บปวดเพราะมัน ในฐานะลูกผู้ชาย ผมทำได้แค่เคารพการตัดสินใจของคุณแล้วเดินหน้าต่อไป แต่ทำไมคุณถึงต้องมาขุดคุ้ยแผลเป็นของผมแบบนี้ด้วยล่ะ?" เวก้าหมดความอดทน เธอซัดฝ่ามือออกไปทันที เซโอไม่มีโอกาสได้หลบแม้แต่น้อย เขาต้องรับแรงปะทะเต็มๆ ที่พุ่งเข้าใส่หน้าอก เคร้ง! "อึก..." เซโอเซถอยหลังไปหลายก้าวพร้อมกับไอออกมา รูนสีบรอนซ์วูบวาบไปทั่วร่างกาย เห็นได้ชัดว่าถึงแม้ปฏิกิริยาตอบสนองจะเชื่องช้า แต่รูนของเขายังทำงานตามสัญชาตญาณ เซโอทุบกำปั้นลงบนหน้าอกตัวเองขณะหอบหายใจเล็กน้อย "หมัดดีนี่ หนักแน่นใช้ได้ ให้แปดเต็มสิบเลย" เขาชูนิ้วโป้งให้เวก้า เป็นสัญญาณว่าทำได้ดีมาก ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยที่เวก้าจะแข็งแกร่งกว่าเซโอมาก ปัญหาคือเซโอคนนี้มัน... หน้าหนาเกินไปต่างหาก เซโอยกให้เวลาสโกเป็นไอดอล และชีวิตรักของเขาก็สะท้อนสิ่งนั้นออกมาอย่างชัดเจน เขาเคยฉกผู้หญิงจากฝ่ายของเวก้าไปหลายคนแล้ว แต่ก็ยังมีความหน้าหนาพอที่จะตามจีบเวก้าเสียเอง เรียกได้ว่าหน้าตาของเขาหนาพอสมควรเลยทีเดียว โดยปกติแล้วเวก้าคงไม่ใส่ใจเรื่องนี้ พรรคของเธออาจจะเป็นผู้หญิงล้วน แต่เธอก็ไม่ได้ควบคุมเรื่องความสัมพันธ์ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อหน้าที่ แต่ปัญหาคือ... ครั้งนี้มันดันกระทบจริงๆ เรียกได้ว่า 20% ของความตึงเครียดในพรรคของเธอตอนนี้เกิดจากผู้ชายคนนี้ เซโอสามารถหว่านเสน่ห์จนจีบวาลคิรีของเธอไปได้ถึงสองคน และบังเอิญว่าทั้งสองคนนั้นเป็นหนึ่งในผู้ที่มีโอกาสสืบทอดตำแหน่งต่อจากเธอมากที่สุดสามถึงสี่คน เมื่อทั้งคู่มารู้ว่าตัวเองเคยเป็นผู้หญิงของผู้ชายคนเดียวกัน ทั้งสองก็กลายเป็นเหมือนน้ำกับไฟ... หรือจะพูดให้ถูกคือเหมือนกองเพลิงที่สุมขึ้นมาพร้อมกัน เวก้าพยายามระงับปัญหาเหล่านี้มาตลอด และไอน่าก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่สมบูรณ์แบบในการจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้นเสียที แต่ไอ้คนพาลนี่กลับกล้าโผล่หัวมาให้เธอเห็นอีกจนได้ เซโอไออีกครั้งก่อนจะยืนตัวตรงในที่สุด "ถึงอย่างนั้น แม้คุณจะโกรธอยู่ ราชินีความงามอันดับสาม แต่ผมก็ยังมีหน้าที่ในฐานะพี่ชายที่ต้องจัดการให้ลุล่วง" สีหน้าของเวก้าบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ หากเป็นเซโอแล้ว มันคงเป็นปาฏิหาริย์หากเลโอเนลจะเหลือแม้แต่กางเกงในติดตัวหลังจากเรื่องนี้จบลง ถึงอย่างนั้น เธอก็หันหลังกลับแล้วเดินจากไปโดยไม่กล่าวคำลาใครที่อยู่ที่นั่นเลย เธอเสียเวลาที่นี่มามากพอแล้ว และกฎเหล็กข้อหนึ่งที่ทุกคนในวอยด์พาเลซต้องปฏิบัติตามคือห้ามฆ่าฟันกัน ต่อให้เธอซัดเซโอจนน่วมไป มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธออารมณ์ดีขึ้นเลย ตรงกันข้าม เขาอาจจะยิ่งรู้สึกสนุกที่ได้ทำลายแผนการของเธอเสียอีก เซโอยิ้มกว้าง ดวงตาจ้องมองบั้นท้ายที่แกว่งไกวของเวก้าขณะที่เธอร่อนกายจากไปไกลลิบ "ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนั้นเหมือนสายน้ำจริงๆ แม้แต่สัมผัสจากฝ่ามือยังรู้สึกดีเลย ผมต้องหาโอกาสลิ้มลองให้ได้สักครั้ง..." ไอน่าขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดหยาบโลนของเซโอ เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีหรือไม่ เซโอหันกลับมา ดวงตาของเขาสว่างวาบเมื่อเห็นใบหน้าของไอน่า เขาเคยรู้มาก่อนว่าพี่สะใภ้คนนี้งดงาม แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่ได้ด้อยไปกว่าเวก้าเลยแม้แต่น้อย ชิ โนวาคนเล็กนี่โชคดีจริงๆ ที่ได้ครอบครองของดีขนาดนี้ก่อนจะก้าวเข้าสู่วอยด์พาเลซ ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนกันนะ? สายตานั้นทำให้ไอน่าขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก หากไม่ใช่เพราะเซโอเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ เธอคงหันหลังเดินจากไปนานแล้ว เซโอหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก ผมน่ะโลภและกามตัณหาหนา แต่ผมไม่เคยแตะต้องผู้หญิงของพี่น้องตัวเองหรอกนะ แต่เรื่องเงินน่ะ ผมขอเก็บแน่นอน" "ผมจะจ่ายค่ารักษาให้โนวาคนเล็กเอง แต่เรื่องดอกเบี้ย... เอาเป็นว่า ดอกเบี้ยที่ว่าน่ะ ไม่น้อยแน่ๆ" เซโอยิ้มร่า รอยยิ้มของเขาทั้งหล่อเหลาอย่างร้ายกาจและดูดุร้ายในเวลาเดียวกัน ** ผู้คนมากมายทยอยแยกย้ายกันไป ทำให้การจราจรแถววอยด์ทาวเวอร์กลับสู่สภาวะปกติ อย่างไรก็ตาม ปริศนาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงนั้นกลับดูหนักอึ้งและลึกซึ้งเกินกว่าที่หลายคนจะรู้หรือแม้แต่จะกล้าจินตนาการถึง ส่วนใหญ่ต่างคิดว่าสภาคอยด์คงจะรีบสืบหาสิ่งที่เกิดขึ้นและรายงานเรื่องเหล่านี้ในไม่ช้า แต่ความแปลกประหลาดก็คือ... วอยด์ทาวเวอร์ยังคงเปิดทำการและดำเนินไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นอาจจะเป็นการที่เหล่าผู้อาวุโสแห่งวอยด์เองก็ยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นกัน... พวกเขายืนอยู่กลางอากาศในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น พรางกายด้วยชุดคลุมสีดำ "พวกท่านทุกคนสัมผัสได้ใช่ไหม?" "ใช่... พลังแห่งความฝันนี้..." "มันรั่วไหลออกมาจากข้างใน" "ท่านหมายความว่า?" "ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เราไม่กล้าเข้าใกล้ที่นี่ ได้แต่ปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามวิถี แต่มันดูเหมือนว่าพลังแห่งความฝันนี้จะไม่ได้มีความมุ่งร้ายแอบแฝง" "อาจจะใช่... แต่มันก็บิดเบือนความเป็นจริงจนไม่มีใครในพวกเรารู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น" เหล่าร่างในชุดคลุมตกอยู่ในความเงียบ สายตาของพวกเขาหันไปมองคอร์เนเลียสที่ยังคงแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ไหวติง "คอร์เนเลียสน่าจะพอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเขาอยู่ในระยะ" "ใช่ แต่ตอนนี้เขาติดอยู่ในลูปความฝัน ต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะดึงตัวเองออกมาได้... และเวลาอาจไม่ใช่ราคาเดียวที่เขาต้องจ่าย" "นี่ไม่ใช่การใช้พลังแห่งความฝันแบบปกติ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนการโจมตีทางจิตวิญญาณ ราวกับว่าคนที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของมันถูกดึงเข้าไปข้างใน แทนที่จะเป็นโลกภายนอกที่บิดเบี้ยวเหมือนปกติ..." ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง "เวลาสโกทำอะไรกับเด็กคนนี้กันแน่?" มีคนถามขึ้นในที่สุด "..." "...ข้าไม่รู้ว่าแม้แต่คนอย่างเวลาสโกจะทำแบบนี้ได้หรือไม่ แต่ที่ข้ารู้คือเด็กคนนี้สร้างปัญหาได้หนักหนากว่าพ่อของเขาเสียอีก ดังนั้นใครก็ตามในพวกท่านที่กำลังสมรู้ร่วมคิดจะแทงข้างหลังเผ่าพันธุ์มนุษย์ หวังว่าพวกท่านจะเดินบนปลายเท้าให้เบาลงหน่อยนะ" "สายเลือดของเวลาสโกดูเหมือนจะมุ่งมั่นในการล้างแค้น" ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียวขณะที่พวกเขาสลับมองหน้ากันและกัน พวกเขารู้มานานมากแล้วว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในกลุ่ม แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะขุดรากถอนโคนออกมาได้ว่าใครคือใคร ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา หลังจากที่เวลาสโกแข็งแกร่งขึ้น ความเคลื่อนไหวเหล่านั้นก็ยิ่งแนบเนียนและตรวจจับได้ยากขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเลโอเนล โมราเลส คนนี้จะเป็นตัวแปรอิสระอีกตัวที่ถูกโยนเข้ามาในกองเพลิงนี้