บทที่ 2512 [โบนัส] เชื่อฟัง ‘ผู้เชี่ยวชาญมิติที่ห้าที่สามารถลงมือสังหารคนระดับซากูได้’ ความคิดของเอิร์ลกานนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เขากระทำออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาเยือกเย็นและคำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบ ส่วนเหตุผลที่เขายอมสละซากูทิ้งไป ก็เป็นเพราะเขาไม่มีความอดทนพอที่จะมาจัดการกับเรื่องนี้ หากเขายอมสละทรัพยากรจำนวนมหาศาล เขาก็อาจจะช่วยลดเวลาในการฟื้นคืนชีพให้เหลือเพียง 10 ปีได้ แต่ทำไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไร? จำนวนทรัพยากรที่ต้องใช้นั้นมหาศาลและจะส่งผลกระทบต่อคลังสมบัติของจักรวรรดิ ยิ่งผู้เชี่ยวชาญมิติที่เก้าแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ราคาก็ยิ่งแพงขึ้นเท่านั้น เขาไม่เต็มใจที่จะจ่ายราคาดังกล่าวเพียงเพื่อซากูแค่คนเดียว แต่ถ้าเขาม่อยอมให้ซากูคืนชีพตามกระบวนการปกติที่ล่าช้า ก็จะมีบางสิ่งเกิดขึ้น อย่างแรก คนของเขาจะมองว่าเขาขี้เหนียว หรือไม่พวกเขาก็จะมองว่าจักรวรรดินั้นยากจน ซึ่งทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้น เขาจัดการกับการสูญเสียยอดฝีมือได้ แต่จะให้เสียชื่อเสียงนั้นไม่ได้ เผ่าปีศาจเป็นเผ่าพันธุ์ที่ป่าเถื่อน พวกเขาเคารพเพียงผู้ที่แข็งแกร่ง และจะไม่มีทางยอมรับความอ่อนแอ เขาอาจจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นเช่นนั้นไปตลอดกาล และไม่ได้หมายความว่าสายเลือดของเขาจะสามารถรักษาอำนาจเหนือจักรวรรดิเอาไว้ได้ตลอดไปเช่นกัน การใช้ซากูเป็นเครื่องมือเพื่อสร้างความหวาดกลัวเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ากว่า และนั่นคือคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขามีให้กับเอิร์ลกาน สำหรับตัวตนของลีโอเนลนั้น เขาไม่ได้มองข้ามมันไปเลยแม้แต่น้อย เขาก็คิดไม่ต่างจากคนอื่นๆ บุตรแห่งเทพ ไม่เช่นนั้นก็อาจจะเป็นก๊อดไชลด์ (God Childe) ดูเหมือนจะไม่มีคำอธิบายอื่นใดนอกเหนือไปจากนี้ ‘ในยุคสมัยแห่งวิกฤตนี้ พวกมนุษย์ให้กำเนิดก๊อดไชลด์ขึ้นมางั้นหรือ? แต่เขายังไม่เติบโตเต็มที่ ข้าจำเป็นต้องเข้าหาเรื่องนี้ด้วยความระมัดระวัง’ หากเอิร์ลกานรู้ว่าลีโอเนลต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการแสดงพลังระดับนั้นออกมา เขาคงจะไม่ลังเลที่จะออกเดินทางในทันที โชคร้ายสำหรับเขา บุตรชายและลูกสะใภ้ของเขา ซึ่งเป็นเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้ความจริง ได้ถูกคลอเรนซ์จับตัวไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้ทำการตัดสินใจที่ผิดพลาดเป็นครั้งแรกในชีวิต อาจจะเป็นการตัดสินใจที่เขาจะต้องรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งในไม่ช้านี้ เส้นทางข้างหน้าของลีโอเนลนั้นค่อนข้างที่จะตีความได้ยาก เขามีพรสวรรค์พิเศษทั้งหมดที่มอบให้โดยปัจจัยสายเลือดของเขา แต่มันเป็นการยากที่จะรีดเร้นศักยภาพออกมาให้ถึงขีดสุดตามปกติ โดยไม่พยายามลงทุนกับการฝึกฝนพลังงานใหม่ๆ ทั้งหมดเหล่านี้ไปสู่สภาวะอิมเพทัส (Impetus State) ไปพร้อมกันด้วย แต่เขามีภาระที่ต้องแบกรับมากเกินไปอยู่แล้ว การพยายามจัดการพวกมันทั้งหมดในคราวเดียวมีแต่จะทำให้เขาแบกรับไม่ไหว ดังนั้นเขาจึงเลือกเส้นทางอื่น นกฮูกดาราสมุทร (Snowy Star Owl) มีลักษณะเด่นสามประการในปัจจัยสายเลือดของมัน คือ ความเร็ว, สติปัญญา, และการฟื้นฟู การฟื้นฟูมอบ [การฟื้นฟูฉับพลัน] ให้แก่ลีโอเนล ซึ่งเป็นความสามารถที่ยอดเยี่ยมแม้กระทั่งในตอนนี้ แม้ว่าพลังชีวิตของเขาจะลึกซึ้งเพียงใดด้วยพลังดาราชีพ (Vital Star Force) ของเขา แต่มันก็ยากที่จะบอกว่าเขาจำเป็นต้องใช้มันจริงๆ หรือไม่ ความเร็วก็อธิบายตัวมันเองได้ชัดเจนอยู่แล้ว ในตอนนั้น เมื่อใช้พลังแสง เขาสามารถข้ามระยะทางไกลได้ในพริบตา และเป็นเหตุผลสำคัญที่เขาไม่เคยจำเป็นหรือคิดจะเสียเวลาเรียนรู้เทคนิคการเคลื่อนที่ใดๆ สุดท้ายคือสติปัญญา ขอบคุณมันที่ทำให้พลังแห่งความฝันของเขาทะลวงระดับไปได้ก่อนกำหนด ในตอนนั้นเขามีจิตใจที่เหนือกว่ามิติของเขา เช่นเดียวกับที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้ จากที่ลีโอเนลพอจะบอกได้ สติปัญญาและการฟื้นฟูเป็นหลักการพื้นฐานของปัจจัยสายเลือด ทั้งในด้านแสงและด้านมืด ไม่ว่าเขาจะเรียกใช้ทูตคนไหน พวกเขาทั้งหมดต่างก็มีพื้นฐานนี้ สิ่งที่แตกต่างคือด้านที่สามและวิธีการที่พวกมันแสดงออกมา ดาราเหนือแห่งแสงแสดงสติปัญญาออกมาเป็นการส่งเสริมตัวบุคคล ส่วนด้านมืดแสดงออกมาเป็นการกดขี่โลก สำหรับการฟื้นฟูก็คล้ายคลึงกัน ฝั่งแสงใช้การฟื้นฟูตัวเอง ฝั่งมืดใช้การฟื้นฟูจากการช่วงชิง ซึ่งมักจะใช้พลังชีวิตของศัตรูมาเยียวยาตนเอง เมื่อลีโอเนลคิดถึงความเป็นคู่ขนานนี้ มันช่างคล้ายกับปัจจัยสายเลือดไร้นามของเขาที่มีทั้งส่วนของการให้และส่วนของการรับ มันเข้ากับจุดแข็งของเขาได้เป็นอย่างดี จากนั้นก็มาถึงด้านที่สาม สำหรับเสือทองคำ (Golden Tiger) มันเป็นที่รู้จักในนามอาณาเขตแห่งการสังหาร (Slaughter Domain) สำหรับกวางชีพจรความตาย (Death Pulse Deer) มันเป็นที่รู้จักในนามอาณาเขตชีพจร (Pulse Domain) น่าขันที่ทั้งสองต่างเป็นรูปแบบการสังหารที่สมบูรณ์แบบ ทั้งสองฝั่งไม่ว่าจะแสงหรือมืด ต่างเน้นไปที่ศิลปะแห่งการปลิดชีพศัตรู มันมากมายเหลือเกิน ความสามารถใหม่ๆ มากมาย ความคิดใหม่ๆ มากมายเกี่ยวกับวิธีใช้พวกมัน และท้ายที่สุด มันก็มากเกินไป จากนั้น ลีโอเนลก็นึกขึ้นได้ว่าจุดอ่อนที่สุดของเขาในตอนนี้คืออะไร สิ่งที่รั้งเขาไว้ไม่ใช่แค่มิติของเขา แต่มันคือจุดอ่อนพื้นฐานของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ทำไมเขาถึงทรงพลังนักเมื่อเปิดใช้งานปัจจัยสายเลือดดรีมอาซูร่า (Dream Asura)? นั่นก็เพราะร่างกายของเขาไม่ใช่ร่างกายของมนุษย์อีกต่อไป ข้อจำกัดทั้งหมดก่อนหน้านี้ถูกยกเลิกและยกระดับขึ้นไปสู่ระดับที่เขาไม่อาจหยั่งถึง สิ่งคล้ายกันนี้เกิดขึ้นเมื่อเขาแปลงร่างเป็นนกฮูกดาราสมุทร หรือสุนัขจิ้งจอกหางดารา หรือ... กวางชีพจรความตายและเสือทองคำ ดังนั้นเป้าหมายของเขาจึงเรียบง่าย ลืมอาณาเขตเหล่านั้นไปซะ ลืมพลังเหล่านั้นไปซะ ลืมเทคนิคและวิธีการอันซับซ้อนในการใช้พวกมัน ลืมความจำเป็นที่จะต้องทำความเข้าใจ รวมไปถึงความเจ็บปวดและเวลาที่จะต้องเสียไปกับการทำเช่นนั้น หากปัจจัยสายเลือดไร้นามของเขาสามารถบังคับให้ผืนดินที่ดื้อรั้นต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาได้ แล้วทำไมเขาถึงจะทำเช่นนั้นกับร่างกายของตัวเองไม่ได้เล่า? หากดัชนีความสามารถของเขาสามารถบังคับเจตจำนงของมันลงไปที่ร่างกายและแสดงการควบคุมที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ ทำไมไม่ใช้มันล่ะ? ทำไมต้องใช้ปัจจัยสายเลือดดาราเหนือในแบบที่ควรจะเป็นด้วย? ทำไมไม่ใช้มันเพื่อยกระดับพรสวรรค์ของเขาอย่างบังคับ? เพื่อยกระดับขีดจำกัดที่ร่างกายของเขาสามารถรับมือได้ในทุกระดับ? และเขาก็มีคู่หูที่สมบูรณ์แบบสำหรับการทำตามความปรารถนานั้นอยู่แล้ว ปัจจัยสายเลือดไร้นามในมือหนึ่ง ดัชนีความสามารถในการควบคุมของเขาในอีกมือหนึ่ง มันคือร่างกายของเขา ถึงเวลาแล้วที่มันจะต้องเชื่อฟังเขา