Chapter 2495 ตื่นขึ้นแล้ว ในขณะที่ลีโอนิกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ความรู้สึกนุ่มนิ่มพลันสัมผัสลงบนต้นขาของเขา ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกจั๊กจี้ที่ปลายจมูก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “หายโกรธผมแล้วเหรอ?” เขารวบเอวของไอน่าแล้วดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม “กฎข้อแรกของการทำให้แฟนสาวพอใจ คืออย่าไปขุดคุ้ยเรื่องที่เธอเคยโกรธมาก่อน” ไอน่าขยับตัวออกห่าง เธอไม่ยอมให้ลีโอนิลลวนลามมากเกินไปนักเป็นการแกล้งขัดขืน “นั่นคือกฎข้อแรกจริงๆ เหรอ? นึกว่าจะเป็น ‘เธอมักจะเป็นฝ่ายถูกเสมอ’ ซะอีก” “ข้อนั้นด้วย” ไอน่าพยักหน้าอย่างมั่นใจ “มีกฎข้อแรกหลายข้อเลยเหรอเนี่ย?” “รบกวนกลับไปดูกฎข้อที่หนึ่งด้วยครับ” ลีโอนิลหัวเราะ รั้งตัวไอน่ากลับเข้ามาใกล้แล้วจูบเธอ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยกังวลเรื่องอะไรอยู่ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร ตอนนี้เขาก็โยนมันทิ้งไปไกลแสนไกลแล้ว โชคร้ายสำหรับเขา เมื่อจุมพิตเบาๆ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นบทจูบที่เร่าร้อน และกำลังจะล่วงเลยไปสู่สิ่งที่มากกว่านั้น ลีโอนิลก็ถูกขัดจังหวะอีกครั้ง ไอน่าปัดมือเขาที่กำลังซุกซนเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อของเธอออก “ไม่เอา อย่าหวังเลย จนกว่าคุณจะทำตัวให้ดีขึ้นกับพ่อของฉัน” ลีโอนิลสำลัก ก้มมองเป้ากางเกงตัวเองด้วยความขมขื่น ก็เขาน่ะพร้อมเต็มที่แล้วนะเนี่ย เขาไปทำเวรทำกรรมอะไรถึงต้องมาเจอความยากลำบากขนาดนี้? แล้วเขาจะไปทำตัวให้ดีขึ้นกับไอ้ตาแก่จอมดื้อรั้นคนนั้นได้ยังไงกัน เขาต้องครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตเลยหรือไง? ไอน่าหลุดขำ เธอจะอยากเห็นพ่อกับว่าที่สามีในอนาคตทะเลาะกันได้ยังไงกันล่ะ? แต่เธอสัญญาไปแล้วว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายลีโอนิลมากนัก ดังนั้นตอนนี้เธอจึงทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น “นี่ เธอคิดยังไงเรื่องที่พ่อของเธอจะแต่งงานใหม่?” ลีโอนิลถามขึ้นมาดื้อๆ ไอน่าชะงักไปครู่หนึ่งกับคำถาม แต่สุดท้ายเธอก็ตอบอย่างจริงจัง “ไม่ควรมีใครต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวหรอก” ลีโอนิลพอจะคาดเดาคำตอบนี้ได้อยู่แล้ว ส่วนใหญ่ที่เขาถามก็เพราะนึกถึงซิดร้าขึ้นมาได้อีกครั้งและเห็นว่ามันน่าขำดี แต่เขาไม่อยากเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นถ้าไม่รู้จุดยืนของไอน่าก่อน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาสามารถเล่นมุกเรื่องนี้ได้ แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือเขารู้สึกอย่างไรกับคำตอบนั้น เขาลืมคิดไปว่าคำถามนี้มันเกี่ยวข้องกับตัวเขาเองด้วยไม่ใช่หรือ? แม่ของเขาก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกันไม่ใช่เหรอ? แต่เขากลับรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันทีเมื่อนึกภาพแม่ของเขากำลังแต่งงานกับชายอื่น เขาอาจจะหลอกตัวเองว่าที่เป็นแบบนั้นเพราะเขามั่นใจว่าจะต้องชุบชีวิตพ่อขึ้นมาได้ในสักวัน และถึงตอนนี้มันจะยังเป็นเป้าหมายสูงสุดของเขาก็ตาม แต่เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด อย่างมากที่สุดมันก็แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันมีความแตกต่างระหว่างเขากับไอน่า พ่อของเขาเพิ่งจะเสียชีวิตไปไม่นาน แต่แม่ของไอน่าจากไปหลายทศวรรษแล้ว บางทีถ้าเขาอยู่ห่างจากสถานการณ์นี้มากกว่านี้ เขาก็อาจจะรู้สึกเหมือนกับไอน่าก็ได้ เขาส่ายหัว เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ยังไงเขาก็ต้องพาพ่อกลับมาให้ได้ในสักวัน “ที่ถามแบบนี้ เพราะเรื่องแม่ของคุณหรือเปล่า?” ไอน่าถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ลีโอนิลฝืนยิ้ม “เปล่าหรอก ที่ถามเพราะดูเหมือนจะมีผู้หญิงคนหนึ่งชอบพ่อของเธอมากน่ะ” “จริงเหรอ?” ไอน่ากะพริบตาด้วยความประหลาดใจ ลีโอนิลหัวเราะ “ถ้าเขาเห็นปฏิกิริยาเธอตอนนี้...” “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ!” ไอน่าปฏิเสธทันควัน ลีโอนิลยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิมจนถูกเธอหยิกเข้าให้อีกที “ก็แค่ผมเคยถามเขาเรื่องนี้ แล้วเขาบอกว่าไม่มีใครเลย สงสัยเขาคงโกหกผม” “บางทีเขาอาจจะไม่สนใจก็ได้” ลีโอนิลยักไหล่ ไอน่าส่ายหัว “เขาไม่เคยสนใจอะไรนอกจากอาหารและการต่อสู้” “ฟังดูเหมือนใครบางคนเลยนะ...” เสียงของลีโอนิลแผ่วลงเมื่อถูกเธอถลึงตาใส่ “เขาน่าจะไม่ได้ซื่อบื้อขนาดไม่รู้เรื่องหรอก เป็นไปได้มากกว่าว่าเขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจ ฉันต้องตรวจสอบผู้หญิงคนนี้สักหน่อยแล้วว่าคือใคร?” ลีโอนิลหัวเราะหึๆ เมื่อนึกถึงสายตาของซิดร้า “ซิดร้า” ไอน่ากะพริบตาครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาของเธอก็ดูเหมือนจะเหม่อลอยไปในความคิด เธอจำคนคนนี้ได้ดีทีเดียว แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป?” ลีโอนิลถาม “ผู้หญิงคนนั้นใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับ...” น้ำเสียงของไอน่าเงียบหายไป เธอไม่อยากด่วนตัดสินคนที่เธอไม่รู้จักจริงๆ แต่การที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใช้เวลาคลุกคลีอยู่ในพื้นที่เหล่านั้นโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยนั้นเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อ “ช่างเถอะ” ไอน่าส่ายหัว “ฉันคงไม่ควรไปยุ่งเรื่องของพวกเขามากเกินไป ถ้าเธอได้ลงเอยกับพ่อฉันจริงๆ เราอาจจะลงเอยเหมือนคุณกับพ่อฉันตอนนี้ก็ได้” ลีโอนิลฉีกยิ้ม “ใช่ๆ เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของคนอื่นพักไว้ก่อนเถอะ เรามาโฟกัสเรื่องของเราดีกว่า” เขาพยายามโน้มตัวเข้าไปเพื่อจูบ แต่ไอน่ากลับเบี่ยงตัวหนี “พยายามได้ดีนะ” ลีโอนิลทำได้เพียงมองดูไอน่าหายลับไปในระยะไกล เขาถอนหายใจแล้วพิงหลังพิงเก้าอี้ นี่เป็นเวลาสามวันแล้วตั้งแต่เขาตั้งกับดักเอาไว้ในเมืองใต้ดิน แต่กลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลย จริงๆ แล้วสามวันไม่ได้นานเท่าไหร่ และก็สมเหตุสมผลที่พวกก็อดเลนส์จะระมัดระวังตัวในการพยายามทำอะไรแบบนั้นอีก ถ้าพวกเขารีบร้อนเกินไปก็อาจจะลงเอยด้วยการสูญเสียอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ลีโอนิลรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น เขาจึงยอมเสี่ยงขอให้อนาสตาเซียช่วยตรวจสอบดู และนั่นกลับทำให้เขากังวลมากขึ้นไปอีก พวกก็อดเลนส์เข้าสู่โหมดล็อกดาวน์โดยสมบูรณ์ พวกเขาเปิดใช้งานค่ายกลและเก็บตัวเงียบ แถมดูเหมือนกำลังวางแผนทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ โชคร้ายที่อนาสตาเซียไม่สามารถเจาะผ่านค่ายกลเพื่อเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่โดยที่ไม่ให้พวกนั้นรู้ตัว ตอนนี้ลีโอนิลจึงอยู่ในภาวะชะงักงัน ศัตรูดูท่าจะไม่ยอมติดกับ ทำให้เขาเหมือนลอยเคว้งคว้างไร้จุดหมาย ‘ดูเหมือนว่าฉันควรจะไปที่เหมืองมิติที่เก้าที่ถล่มไปนั่นสินะ พวกก็อดเลนส์ถอยกลับเข้าเมืองไปแล้ว และอันตรายหลักที่นั่นก็มีแค่พวกปีศาจที่ลาดตระเวนอยู่เท่านั้น ฉันยังไม่รู้ว่าจะหาแร่พัฒนามิติที่เก้ามาจากไหน แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยเราก็สามารถยึดฐานนี้เอาไว้ได้...’ “ลีโอนิล, เอเมอรี่, โนอาห์ และเจสสิก้า ตื่นแล้วนะ”