Chapter 2494 [Bonus] ดวงดาว ลีโอเนลเงยหน้าขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาเพิ่งสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังความฝันที่ทรงพลังอย่างมากเมื่อครู่นี้ และมันก็เล่นงานเขาจนตั้งตัวไม่ติด ข้อสันนิษฐานแรกของเขาคือศาลาแห่งความฝันกำลังใช้วิธีการที่เหนือความเข้าใจของเขาเพื่อตามหาตัวเขา ท้ายที่สุดแล้ว โมเลซีก็ไม่ใช่คนเดียวที่ปรากฏตัวในวันนั้น ยังมีผู้ใช้พลังความฝันอีกคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะสนใจในตัวเขามากเป็นพิเศษ ทว่า ทันทีที่มันปรากฏขึ้น มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว ‘นั่นไม่ปกติ’ คือสิ่งเดียวที่ลีโอเนลคิดได้ แต่เขายังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะสรุปอะไรเกี่ยวกับมัน เขารู้สึกเพียงความคันยุบยิบในใจที่บ่งบอกไปในทิศทางนั้น เขาเคยบอกว่าควรรอจนกว่าจะถึงมิติที่สี่ก่อนค่อยไปที่ศาลาแห่งความฝัน แต่เขาควรจะรอถึงตอนนั้นจริงๆ หรือ? เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว “หืม?” ลีโอเนลหันกลับมาและตระหนักว่ายังมีผู้คนกำลังพูดคุยกับเขาอยู่ เขาเสียสมาธิไปมากจนลืมแบ่งความสนใจไปเลย แต่ถ้าจะแก้ตัวให้ตัวเองก็นับว่าช่วยไม่ได้ เพราะเขาคิดว่าเพิ่งจะมีการลอบสังหารเกิดขึ้น เขาจึงไม่มีสมาธิไปจดจ่อกับเรื่องอื่นในขณะนั้น “... ทุกอย่างน่าจะพร้อมแล้วครับ ผมคิดว่ามันน่าจะถูกต้องแล้ว” ก็อกเกิลส์สรุป ลีโอเนลเงยหน้าขึ้นและกวาดสายตามองไปรอบเมืองที่ว่างเปล่า ก่อนจะพยักหน้า “เอาล่ะ งั้นก็ดีแล้วล่ะมั้ง” ก็อกเกิลส์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “พูดสิ่งที่คิดมาเถอะ” ลีโอเนลยิ้ม “ผม... ผมอยากแข็งแกร่งให้ได้เท่ากับคุณ ผมจะทำอย่างไรได้บ้างครับ?” ลีโอเนลกระพริบตา เขาจำไม่ได้ว่าก็อกเกิลส์มีความทะเยอทะยานขนาดนี้ แต่ก็นะ ย้อนกลับไปตอนอยู่ในโซนหัวใจผู้กล้า พวกเขาต่างคิดว่าจุดสูงสุดของพลังคือราชาอเล็กซานเดร แต่ในโลกใบนี้ จุดสูงสุดนั้นไกลเกินกว่าที่ก็อกเกิลส์จะจินตนาการถึง ในตอนนั้นก็อกเกิลส์อยู่ในมิติที่สี่เหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ แต่ราชาอเล็กซานเดรคือคนที่ทุกคนคิดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับกึ่งมิติที่ห้า แม้จะห่างกัน แต่ก็ยังถือว่าพอจะจัดการได้ อีกอย่าง ในตอนนั้นลีโอเนลยังอยู่ในมิติที่สาม มันคงจะดูแปลกหากก็อกเกิลส์ถามว่าจะทำอย่างไรให้เก่งเท่าเขาในตอนที่เขายัง "อ่อนแอกว่า" ในทางเทคนิค รอยยิ้มของลีโอเนลมีความหมายลึกซึ้งขึ้น “นายไม่รู้หรือไงว่าดัชนีความสามารถของนายทรงพลังแค่ไหน? ฉันควรจะเป็นฝ่ายขอคำแนะนำจากนายมากกว่านะ” ก็อกเกิลส์ดูจะขัดเขินเล็กน้อยที่ได้รับคำชมเช่นนี้ “ผมเข้าใจดัชนีความสามารถของตัวเองดีครับ แต่... มันเกือบจะเป็นตรรกะวงกลม ผมต้องการข้อมูลเพื่อทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ โดยสัญชาตญาณ แต่การจะได้ข้อมูลนั้นมา ผมต้องใช้ดัชนีความสามารถของตัวเอง ดังนั้นมันจึงง่ายกว่าสำหรับผมที่จะเข้าใจสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างลึกซึ้ง แต่ในทางกลับกัน มันกลับยากมากที่ผมจะเข้าใจตัวเองครับ” ลีโอเนลพยักหน้าหลังจากครุ่นคิด มันเป็นเรื่องจริง ไม่เหมือนกับไอน่า ที่ก็อกเกิลส์ไม่สามารถใช้ดัชนีความสามารถเป็นเหมือนการหยั่งรู้ได้ ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่การเลื่อนระดับของก็อกเกิลส์หยุดชะงักไปนาน โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่มีปัจจัยสายเลือดมาช่วยเสริมความสามารถ “ฉันคิดว่าสิ่งแรกที่นายต้องมีคือความเข้าใจในพลังความฝัน ฉันคิดว่าด้วยดัชนีความสามารถของนาย ความเข้ากันได้กับพลังความฝันโดยธรรมชาติของนายไม่น่าจะแย่ เพราะมันมีความเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง “เมื่อความเข้าใจในพลังความฝันของนายถึงระดับหนึ่ง ฉันจะให้นายเห็นศิลปะพลังที่ประกอบขึ้นเป็นดัชนีความสามารถของนายเอง “บอกตามตรงนะก็อกเกิลส์ ในอดีตแม้แต่ฉันก็ยังดูศิลปะพลังของดัชนีความสามารถนายได้ไม่นานโดยไม่ปวดหัวจนแทบระเบิด เพิ่งจะมีไม่นานนี้เองที่ฉันก้าวข้ามผ่านมันมาได้จนทำเช่นนั้นได้ ดังนั้นนายยังต้องเดินทางอีกไกล” แววตาของก็อกเกิลส์เป็นประกาย “ผมเข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้น ผมต้องทำอย่างไร?” ลีโอเนลจมลงสู่ห้วงความคิด เขาไม่เคยต้องสอนใครให้ใช้พลังความฝันมาก่อน แต่เขานึกถึงวันที่เขาเปลี่ยนพลังวิญญาณเป็นพลังความฝัน ‘ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...’ “นี่” ลีโอเนลยื่นสมุดเล่มคุ้นตาให้ก็อกเกิลส์ มันคือสมุดเล่มเดียวกันที่มีรากฐานของ [การชำระล้างมิติ] อยู่ข้างใน นี่คือสมุดเล่มเดียวกับที่ลีโอเนลแลกมาหลังจากพิชิตโซนแรกของเขาได้สำเร็จ เล่มเดียวกับที่เขาเปิดอ่านเป็นครั้งแรกในโซนโจนและเป็นเทคนิคที่ลุงของเขาแนะนำให้ เขาเก็บมันไว้กับตัวมาตลอดเพียงเพราะไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งมันไป อีกทั้งมันยังมีคุณค่าทางจิตใจ “ฉันว่าจุดเริ่มต้นคือการทำความเข้าใจเทคนิคนี้ ลองดูว่านายจะทำอย่างไรและสร้างดาวได้กี่ดวง พยายามสร้างดาวแห่งพลังวิญญาณออกมาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งดวง ถ้าทำได้ ฉันก็น่าจะคิดถูกเกี่ยวกับความเข้ากันได้กับพลังความฝันของนาย” ลีโอเนลไม่แน่ใจนักว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไรเมื่อใช้เทคนิคนี้ แต่ที่เขารู้คือเขายังไม่เคยพบใครที่สร้างดาวได้ถึงเก้าดวง นับประสาอะไรกับสิบดวงเหมือนที่เขาทำได้ อันที่จริง เขาไม่รู้จักใครเลยสักคนที่ประสบความสำเร็จในการสร้างดาวแม้แต่สามดวง เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ของโลกที่ไม่สมบูรณ์นั้นด้อยเกินไป หรือมีเหตุผลอื่น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็อกเกิลส์จะเป็นเกณฑ์มาตรฐานที่ดีเพื่อให้เขาวัดความคาดหวังที่มีต่อคนอื่นๆ “ขอบคุณครับ!” ก็อกเกิลส์กล่าวด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ลีโอเนลยิ้มและปล่อยให้ก็อกเกิลส์กลับเข้าไปในลูกบาศก์แบ่งส่วน ไม่นาน รอยยิ้มของเขาก็จางหายไป เขามุ่นคิ้วเมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกไม่สบายใจ ‘นั่นมันอะไรกัน?’ ลีโอเนลกระโดดขึ้นไปบนยอดตึกที่เต็มไปด้วยท่อต่างๆ แล้วออกไปทางช่องทางฉุกเฉิน ตอนนี้เมืองด้านล่างว่างเปล่าโดยสมบูรณ์และเป็นกับดักหนูที่สมบูรณ์แบบ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องรอให้ศัตรูติดกับดักนี้เสียแล้ว ถึงกระนั้น ความคิดของเขายังคงจดจ่ออยู่กับความรู้สึกเมื่อครู่นี้ ‘ฉันต้องไป... แต่ก่อนอื่น...’ ก่อนอื่นเขาต้องจัดการกับสถานการณ์นี้ให้จบสิ้นเสียก่อน