บทที่ 620 - ลานทำสมาธิส่วนกลาง ลีโอนลมองลงไปที่เธทริสซึ่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จนน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปไหลย้อยออกมาจากมุมปากเปรอะเปื้อนคางและชุ่มโชกไปทั่วเสื้อของเขา มือของลีโอนลเปรียบเสมือนแส้ที่เลื้อยผ่านอากาศ พุ่งออกไปรวดเร็วเสียจนเธทริสไม่มีโอกาสแม้แต่จะประมวลผลการเคลื่อนไหวของเขา นับประสาอะไรกับการตอบโต้ เธทริสตัวงอลงทันที เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกซี่โครงทุกซี่ในร่างกายกำลังแตกละเอียดพร้อมกัน ร่างกายของเขาดูเหมือนจะตอบสนองช้ากว่าความเจ็บปวดที่ได้รับ เวลาดูเหมือนจะยืดออก ร่างกายของเขากระตุกเกร็งจากความเจ็บปวด ก่อนที่วินาทีต่อมาจะกระเด็นถอยหลังไปราวกับจรวด เขากระแทกเข้ากับเสาต้นใหญ่จนกระดูกสันหลังบิดเบี้ยว พื้นที่พักอาศัยของนักศึกษาปีหนึ่งตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ตามจริงแล้ว ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขาจำต้องทนอยู่กับเสียงของเธทริส พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น หากไม่ยอมรับก็ต้องออกไปจากวาเลียนท์ฮาร์ทโดยสิ้นเชิง ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับคนที่ได้รับความคุ้มครองจากสายคาดขาว แล้วพวกเขาจะกล้าแตะต้องเธทริสได้อย่างไร? เสาที่เธทริสเพิ่งกระแทกเข้าให้นั้นเป็นเพียงหนึ่งในหลายต้นที่ล้อมรอบลานทำสมาธิส่วนกลาง มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ช่วยรวบรวมพลังงานฟอร์ซในบริเวณนี้ แม้ว่าจะด้อยกว่าห้องทำสมาธิส่วนตัวอยู่มาก แต่สำหรับนักศึกษาปีหนึ่งที่ไม่มีเงินทุน นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาจะหาได้ เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่มีผู้คนจำนวนไม่น้อยอยู่ที่นี่ หลายคนเรียนรู้ที่จะเมินเฉยต่อเธทริส ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้เห็นจังหวะการปะทะในตอนแรก แต่แน่นอนว่าพวกเขาได้ยินผลลัพธ์ที่ตามมาอย่างชัดเจน เมื่อพวกเขาหันไปมองทิศทางที่เธทริสกระเด็นมา ต่างก็รู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ ลีโอนลไร้ซึ่งสีหน้าโดยสิ้นเชิง ทว่าพลังงานรอบตัวเขากลับเดือดพล่านด้วยความโกรธแค้นแทนเขา สายลมรอบตัวนั้นนิ่งสนิท ราวกับว่าโลกใบนี้ปฏิเสธที่จะกลับคืนสู่สภาวะปกติ ร่างของลีโอนลเลือนรางหายไปและปรากฏขึ้นตรงหน้าเธทริสอีกครั้งในชั่วพริบตา "เฮ้ เฮ้ เฮ้" ลีโอนลพบว่าข้อมือของเขาถูกใครบางคนจับเอาไว้ในจังหวะที่เขากำลังจะคว้าหัวของเธทริส "แกกำลังจะทำอะไรกันแน่? จะฆ่าเขาเหรอ?" เกอร์ซานขมวดคิ้ว มองลีโอนลราวกับว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว "ถ้าจะระบายอารมณ์ ไม่คิดเหรอว่ามันน่าสมเพชไปหน่อยที่มารอจนตัวการใหญ่จากไปหมดแล้วค่อยมาลงกับเบี้ยตัวหนึ่ง? แกเป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย?" ความเหยียดหยามที่เกอร์ซานมีต่อลีโอนลพุ่งพล่าน เขาอดรู้สึกรังเกียจไม่ได้เมื่อมองดูชายหนุ่มผู้นี้ เขาไม่รู้ว่าเหตุใดซาเอลถึงสั่งให้เขาปกป้องลีโอนล แต่ถ้าให้เดา ก็น่าจะเป็นเพราะภูมิหลังครอบครัวของลีโอนลนั้นไม่ธรรมดา แต่การที่ลีโอนลมีภูมิหลังครอบครัวที่แข็งแกร่งพอจะทำให้ซาเอลต้องเกรงใจ แต่กลับลงเอยที่วาเลียนท์ฮาร์ท... ก็นั่นสินะ ผลลัพธ์มันไม่ชัดเจนหรือไง? เขาคงไร้น้ำยาเกินกว่าจะทำตัวโดดเด่นในตระกูลใหญ่ จึงต้องมาที่นี่เพื่อโชว์พาว แต่สุดท้ายก็เพิ่งรู้ตัวว่าวาเลียนท์ฮาร์ทนั้นมี 'แผ่นเหล็ก' ให้เตะเข้าให้โดยไม่ตั้งตัวอยู่เต็มไปหมด ผลลัพธ์คือการที่เขาต้องมุดหัวอยู่ในห้องพักมานานหลายสัปดาห์ ก่อนจะออกมาข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่าตนเอง ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าน่าสมเพช แล้วจะเรียกว่าอะไร? เห็นได้ชัดว่าหลายคนเห็นด้วยกับคำพูดของเกอร์ซาน นักศึกษาปีหนึ่งยังคงนิ่งเงียบอยู่ในจุดทำสมาธิของตน แต่ส่วนใหญ่ต่างพยักหน้าเห็นด้วย เพียงแค่สายตาดูแคลนของพวกเขาก็ทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นหลายเท่า ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ เกอร์ซานเพิ่งจะพูดจบประโยคได้ไม่ทันไร ก็พบกับเข่าที่พุ่งตรงมายังคางของเขา 'หือ...?' เกอร์ซานยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกได้ถึงกรามที่สั่นสะเทือน ราวกับมีกระบองเหล็กฟาดเข้าใส่ หากไม่ใช่เพราะเขาเพิ่งจะหุบปากไปเมื่อครู่ เขาคงได้กัดลิ้นขาดกระเด็นแน่ ลีโอนลกระชากข้อมือของเขาออกจากการจับกุมของเกอร์ซาน กำปั้นของเขาง้างไปด้านหลังแม้เท้าของเกอร์ซานจะลอยพ้นพื้นไปแล้ว เปลวเพลิงพลันปะทุขึ้นที่หมัดของเขา รวบรวมพลังจนกลายเป็นสีแดงชาดที่ดูราวกับมาจากขุมนรก ปัง! กำปั้นของลีโอนลปะทะเข้ากับหน้าอกของเกอร์ซาน อีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกับควันและเปลวเพลิงที่แตกกระจายตามวิถีการเคลื่อนที่ของเขา ดูเหมือนว่าในชั่วพริบตาเขายังอยู่ต่อหน้าลีโอนล แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ไปฟาดเข้ากับเสาอีกต้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกจากปาก เกอร์ซานทรุดลงไออย่างรุนแรง แต่ต่างจากเธทริส เขาไม่ได้หมดสติไปในทันที เขาตกลงบนพื้น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ประกายความโกรธเกรี้ยวในดวงตานั้นชัดเจน "ฮ่าๆ... บังอาจโจมตีสมาชิกของวาเลียนท์ฮอล... ดูท่าแกคงอยากตายจริงๆ" เกอร์ซานคำรามขณะพยุงตัวขึ้น ในจังหวะนั้นเอง ดวงตาสีฟ้าของเขาก็มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เขายืนขึ้นพร้อมกับพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ทว่าเขากลับคลาดสายตาจากลีโอนลในทันที และเมื่อเห็นอีกฝ่ายอีกครั้ง เขาก็พบกับฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาใกล้ใบหน้า ลีโอนลปรากฏตัวที่ด้านข้างของเกอร์ซาน ฝ่ามือของเขากระแทกจมูกของอีกฝ่ายจนแหลกละเอียด ในวินาทีเดียวกันนั้น นิ้วมือของเขาก็คว้าลงบนกะโหลกศีรษะของเกอร์ซาน แผ่นหลังของเขาเกร็งตัว ต้นขาปูดโปน ปัง! ท่วงท่าที่ด้านหลังศีรษะของเกอร์ซานถูกฟาดลงกับพื้น กระเบื้องหินของลานทำสมาธิส่วนกลางแตกกระจาย พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ดวงตาของเกอร์ซานเหลือกลับ เห็นเพียงตาขาวที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ลีโอนลยืนขึ้น เดินกลับไปหาเธทริสด้วยท่าทางปกติ ราวกับว่าเขาไม่เคยสู้กับเกอร์ซานมาก่อน ราวกับว่าเขาไม่เคยให้ค่าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เพียงเท่านี้ ในชั่วพริบตาเดียว เยาวชนผู้มีอนาคตไกลของวาเลียนท์ฮอล อัจฉริยะที่เพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นเป็นสายคาดขาว ก็ถูกจัดการจนพ่ายแพ้ ลีโอนลคุกเข่าลงข้างๆ เธทริส พลางจับผมของอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่อบังคับให้สบตา เธทริสโซเซและสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด สติของเขาเริ่มเลือนราง เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการทิ้งตัวลงนอนและลืมเลือนความเจ็บปวดในร่างกาย แต่ยิ่งลีโอนลขยับตัวเขามากเท่าไหร่ โอกาสที่เขาจะทำตามความปรารถนานั้นก็ยิ่งริบหรี่ลง "เริ่มพูดออกมาได้แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะตรึงร่างไร้หัวของแกไว้กับเสาต้นนี้ซะ"