บทที่ 467 เบื้องหลังหน้ากากแห่งความภาคภูมิใจ แคลร์ตั้งใจจะส่งเขาไปยังตระกูลอัลสตรีมเพื่อต่อสู้ชิงตำแหน่งนายน้อย นั่นหมายความว่า ‘ความภาคภูมิใจ’ ที่ว่านั้นจะต้องแต่งเข้าตระกูลผ่านทางแคลร์ เขาไม่รู้แน่ชัดว่า ‘ความภาคภูมิใจ’ ของนางคือใคร แต่จากที่ฟังดูแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นคนรักของแคลร์ เขาขยับเข้าไปหาเดวิสเล็กน้อยก่อนจะโค้งคำนับอีกครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณ "ข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วยพวกเราไว้ในตอนนั้น โปรดนำความขอบคุณของข้าไปบอกหญิงสาวสวมหน้ากากผู้นั้นด้วย" เขายืดตัวตรงและเอ่ยปากถามอีกครั้ง "ข้าสงสัยเหลือเกินว่าท่านเป็นอะไรกับหลานสาวของข้า?" ในตอนแรก ดานิอุสไม่กล้าที่จะล้วงความลับเรื่องตัวตนของอีกฝ่าย แต่เมื่อคนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็น ‘ความภาคภูมิใจ’ ของหลานสาว เขาจึงรู้สึกว่าจำเป็นต้องรู้ให้ได้! มิฉะนั้น หากหลานสาวของเขาถูกหลอกหรือหักหลังโดยสิ่งที่เรียกว่า ‘ความภาคภูมิใจ’ นี้ มันคงเป็นเหตุให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหม่! แคลร์เดินเข้าไปหาเดวิสและดึงมือเขามากอดไว้แนบอก ซึ่งยิ่งเป็นการตอกย้ำข้อสันนิษฐานของดานิอุสว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน "ลูกชายของฉันเอง!" "ใช่ ลูกชายของเจ้านั่นแหละ..." ดานิอุสพยักหน้ารับเมื่อได้ยินคำอุทานของนาง ก่อนจะชะงักไปในทันที "ลูกชาย!?" ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความไม่แน่ใจ คนที่ทรงพลังขนาดนี้เป็นลูกชายของนางงั้นหรือ? "..." ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับพูดไม่ออก ความไม่เชื่อที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเขานั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน เขาพยายามดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วและคิดไปในทิศทางอื่น โดยคิดว่าลูกชายของนางคงเป็นลูกบุญธรรม ทว่า ฉากถัดมาที่เขาเห็นกลับทำให้ความคิดของเขาแตกกระเจิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คนที่สวมหน้ากากสีทองรูปอีกาดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของเขาพร้อมรอยยิ้มที่สุขุม "ไม่ได้พบกันนานเลยนะ ‘ผู้นำ’ ดานิอุส..." เดวิสเน้นย้ำคำว่า ‘ผู้นำ’ พร้อมกับขยิบตาให้อย่างหยอกล้อ ดานิอุสสะดุ้งสุดตัวและถอยหลังไปหนึ่งก้าว! เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกภาพหลอนเล่นงาน! เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนทรงพลังผู้นี้จะเป็นคนเดียวกับเด็กหนุ่มที่เคยรับการโจมตีจากพลังบ่มเพาะขั้นหลอมวิญญาณของเขาได้ในการพบกันครั้งแรก! ในตอนนั้น พลังบ่มเพาะของเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ในขั้นวิญญาณผู้ใหญ่เท่านั้น! เวลาผ่านไปเกือบสิบปี แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับเติบโตกลายเป็นผู้บ่มเพาะพลังวิญญาณที่ทรงพลังไปเสียแล้วงั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหนุ่มคนนี้กลับเป็นลูกชายของหลานสาวเขาอย่างนั้นหรือ? ดานิอุสยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น ในตอนนั้น เด็กหนุ่มเคยบอกว่าเขาเพิ่งลงมาจากภูเขาหลังจากอาจารย์เสียชีวิตไป นั่นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเลยงั้นหรือ? ‘เขามาจากดินแดนฟีนิกซ์ที่ถูกทอดทิ้ง!’ ฉับพลัน ดานิอุสนึกย้อนกลับไปถึงปีนั้นและตระหนักได้ว่ามันเป็นปีเดียวกับที่มีการเปิดทางเข้าสู่ดินแดนนั้น! ถึงกระนั้น ดานิอุสก็ยังรู้สึกไม่สมจริงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "...เจ้า! ท-ทำได้อย่างไร?" เขาทำได้เพียงชี้ไปที่เดวิสแล้วพูดติดอ่าง "ขออนุญาตแนะนำตัวนะครับ..." ในจังหวะนั้น โลแกนก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้สาวๆ ต้องใจละลาย ความสนใจของดานิอุสถูกดึงดูดไปที่โลแกน "ผมชื่อโลแกน ลอเรต ผมเป็นสามีของแคลร์ และเขาก็คือเดวิส ลอเรต ลูกชายของเราครับ" โลแกนแนะนำตัวเองก่อนจะชี้ไปที่เดวิส เดวิสโบกมือพลางยิ้ม "ไม่เคยคิดเลยครับว่าคุณจะเป็นลุงของแม่ผม" ดานิอุสมีสีหน้าเหมือนเห็นผี เขาเคยเข้าใจมาตลอดว่าเดวิสเสียชีวิตไปแล้ว เพราะได้รับรายงานว่าเขาหายสาบสูญไปในหุบเขาเวสต์เอนด์ แม้แต่พันธมิตรไตรภาคีก็ยังเคยออกมาถามถึงที่อยู่ของเดวิส โดยอ้างว่าเขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายบางอย่างจนไม่ทราบว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร เขาไม่รู้เลยว่าที่แท้พันธมิตรไตรภาคีต้องการสืบหาการดำรงอยู่บางอย่างที่อยู่ในหุบเขาเวสต์เอนด์ หรือว่าเหตุการณ์นี้จะกลายเป็นโชคลาภแทนที่จะเป็นหายนะกันแน่? ในมุมมองของเขา ตอนนี้มีคนสองคนที่เดินกลับมาจากหลุมศพ! คนหนึ่งคือหลานสาวของเขา และอีกคนคือลูกชายของนาง! ดานิอุสกลืนน้ำลายและหัวเราะออกมาดังลั่น ราวกับภาระหนักอึ้งในใจได้มลายหายไป "ข้าขอเรียกเจ้าว่าโลแกนได้ไหม?" "แน่นอนครับ!" โลแกนตอบกลับพลางหัวเราะไปด้วย เขาประหลาดใจตั้งแต่แรกที่ได้พบกับญาติของแคลร์อย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่พวกเขาพบจะเป็นคนที่ถูกเนรเทศ ‘ดูเหมือนตระกูลอัลสตรีมจะวุ่นวายยิ่งกว่าตระกูลของผมเสียอีก...’ เขาอดไม่ได้ที่จะคิด ถึงอย่างไรเขาก็ดีใจแทนภรรยา เพราะดูเหมือนว่าดานิอุสจะเป็นสายเลือดเดียวกันกับพ่อของนาง "ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง!" "ครับ ผมเอง..." เดวิสเลียนแบบท่าทางของดานิอุสก่อนจะเปลี่ยนเป็น "ผมอยากได้เคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดเล่มนั้นครับ!" ท่าทางของเขาดูเหมือนกำลังเรียกร้องของขวัญวันปีใหม่จากคุณลุงทวด ดานิอุสถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็หยิบเคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดเล่มนั้นออกมาและส่งให้กับเดวิสอย่างว่าง่าย อย่างไรเสีย ในเมื่อเดวิสเป็นลูกชายของหลานสาว เขาจึงไม่เห็นว่าจะเสียเปรียบตรงไหนที่ต้องมอบมันให้! อย่าว่าแต่ของขวัญเลย! ตอนนี้ดานิอุสเป็นหนี้บุญคุณเดวิส แถมยังเคยสัญญากว่าจะให้อะไรก็ได้ในคลังสมบัติหากเดวิสสามารถรวบรวมคะแนนได้ครบก่อนสิ้นปี แม้จะไม่ต้องนึกถึงเรื่องนั้น เหตุผลก่อนหน้านี้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะมอบเคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดให้แก่เดวิสแล้ว เขายังมีความรู้สึกอยากจะมอบของระดับราชาให้เดวิสด้วยซ้ำ! ดวงตาของเดวิสฉายแววตื่นเต้นเล็กน้อยในขณะที่เขารับเคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดที่กำลังสั่นไหวมาไว้ในมือ ต่างจากเคียวสีเลือดมืดระดับฟ้าขั้นกลางที่เป็นสีแดงดำ เคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดเล่มนี้มีใบมีดที่เปล่งประกายและมีสัดส่วนรวมถึงดีไซน์เหมือนกับเล่มก่อนหน้า แต่ใบมีดเงินที่เปล่งประกายนั้นมีส่วนปลายและขอบที่เคลือบด้วยสีเขียวแวววาว ขอบใบมีดสีเขียวแวววาวดูเหมือนกำลังเรืองแสงและมีรอยหยักอยู่ตามส่วนต่างๆ อีกทั้งแสงสีเขียวยังปรากฏให้เห็นทั้งที่ส่วนล่างและส่วนบนของด้ามจับด้วย "ระดับของมันสามารถเลื่อนขึ้นเป็นระดับราชาได้ หากเจ้าพามันไปให้ช่างตีเหล็กระดับราชาปรับแต่งด้วยวัสดุที่เหมาะสมอีกครั้ง แต่ห้ามทำจนกว่าเจ้าจะบรรลุขั้นที่เจ็ด เพราะเจ้าจะควบคุมมันไม่ได้เมื่อเคียวระดับฟ้าขั้นสูงสุดเล่มนี้กลายเป็นระดับราชา" ดานิอุสเอ่ยเตือนด้วยคำแนะนำที่สมเหตุสมผล "เจ้าบรรลุขั้นที่เจ็ดในระบบบ่มเพาะใดๆ แล้วหรือยัง?" เขาถามด้วยความไม่แน่ใจ เขารู้เพียงว่าเดวิสมีพลังบ่มเพาะวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าขั้นวิญญาณผู้สูงวัยของเขาในปัจจุบัน แต่เขาก็เดาไม่ได้เพราะพลังวิญญาณของอีกฝ่ายดูเลือนลางอย่างยิ่ง จนทำให้เขาไม่สามารถประเมินระดับพลังบ่มเพาะวิญญาณของเดวิสได้ เดวิสส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธว่าเขายังไม่ได้เข้าสู่ขั้นที่เจ็ดในระบบบ่มเพาะใดเลย เขาเพิ่งจะเข้าสู่ขั้นเมล็ดพันธุ์กฎระดับต่ำ/ขั้นที่ห้าของการบ่มเพาะรวบรวมแก่นแท้, ขั้นบรรลุยุทธ์ระดับต่ำ/ขั้นที่หกของการบ่มเพาะร่างกาย และขั้นวิญญาณบรรลุระดับต่ำ/ขั้นที่หกของการบ่มเพาะวิญญาณ ซึ่งไม่มีส่วนใดที่อยู่ในขั้นที่เจ็ดเลย "ถ้าอย่างนั้นก็อย่าพยายามอัปเกรดระดับของมัน เพราะมันจะกลายเป็นของไร้ค่าสำหรับเจ้า" เดวิสเองก็รู้เรื่องนี้ดี แต่เขาก็พยักหน้ารับ ทว่าในใจเขากลับคิดถึงการใช้พลังของสวรรค์ร่วงหล่น (Fallen Heaven) กับอาวุธระดับราชาเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาอยากรู้นักว่าอาวุธเหล่านั้นจะยอมสยบให้เขาหรือยังคงดื้อรั้นที่จะปฏิเสธเขาอยู่ดี