บทที่ 2562 แตกสลาย ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นทหารรับจ้างผู้มีชื่อเสียง เป็นนามที่ถูกกล่าวขานด้วยความเคารพยำเกรงไปทั่วทุกดินแดน ตลอดระยะเวลากว่าพันปี เขาได้สร้างชื่อเสียงขึ้นมา ไม่ใช่ด้วยความบ้าบิ่นหรือการต่อสู้ที่มีเดิมพันสูงลิ่ว แต่เป็นเพราะความรอบคอบและหลักการปฏิบัติที่ชัดเจน ในขณะที่คนอื่นมุ่งหาเกียรติยศในสนามรบที่นองไปด้วยเลือด เขาเติบโตได้เพราะความปลอดภัยและความแน่นอน โดยเลือกรับเฉพาะภารกิจที่เขามั่นใจว่าจะทำสำเร็จเท่านั้น ปรัชญานี้ช่วยให้เขามีชีวิตรอดมาได้นานนับร้อยปี ทรัพย์สมบัติของเขาพอกพูนขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือครอบครัวของเขาปลอดภัย เขาซ่อนตัวอยู่ในเกาะห่างไกลจากอันตรายในสายอาชีพของเขา โดยมีสายเลือดถึงห้ารุ่นใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข เขาได้สร้างสถานที่หลบภัยให้พวกเขา พื้นที่ที่ปราศจากความรุนแรงของโลกภายนอก แต่ทั้งหมดนั้นพังทลายลงเพียงเพราะความผิดพลาดครั้งเดียว ชั่วขณะแห่งการคำนวณผิดพลาด ภารกิจเดียวที่เขาควรจะปฏิเสธ ภารกิจนั้นดูเหมือนจะเรียบง่าย เป็นเพียงลูกค้าที่จ่ายหนักรายหนึ่ง และงานที่อยู่ในความเชี่ยวชาญของเขา แต่มันกลับผิดพลาดอย่างร้ายแรง มีบุคคลสำคัญเสียชีวิต การตอบโต้กลับนั้นรวดเร็วและรุนแรง จนกลายเป็นการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมที่ทิ้งให้เขาบาดเจ็บสาหัส ซอลต์ซแทบเอาชีวิตไม่รอด แต่การรอดชีวิตนั้นต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง พวกเขาไม่ได้ฆ่าเขา ทว่าพวกเขากลับค้นพบความลับของเขาเข้า เมื่อเขาเดินทางไปถึงสถานที่หลบภัยที่ซ่อนอยู่ ก็สายเกินไปเสียแล้ว บ้านของเขาเหลือเพียงซากปรักหักพัง ชีวิตกว่าสามร้อยชีวิต สายเลือดทั้งหมดของเขาหายไปสิ้น ไม่มีร่างไร้วิญญาณ ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ มีเพียงความว่างเปล่าราวกับว่าพวกเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ ราวกับว่าจักรวาลได้ลบพวกเขาออกไปจริงๆ ซอลต์ซสูญเสียทุกอย่าง เขาที่บาดเจ็บและแตกสลายได้หายตัวไปจากโลกของทหารรับจ้าง เขาไม่สนใจทรัพย์สมบัติ อำนาจ หรือแม้แต่การมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว ไม่เหลืออะไรให้ปกป้อง ไม่เหลืออะไรให้ต่อสู้เพื่อมันอีก ร่างกายของเขาเสื่อมถอย บาดแผลจากการต่อสู้ครั้งนั้นไม่เคยหายสนิท จิตวิญญาณของเขาเหี่ยวเฉาไปพร้อมกัน หลายทศวรรษที่เขาใช้ชีวิตอย่างเร้นลับ รอคอยให้เวลาพรากชีวิตเขาไปในที่สุด จากนั้น เขาก็พบกับเอเมอรี่ ในตอนแรก เอเมอรี่เป็นเพียงโอกาสที่จะได้รอดชีวิต เป็นหนทางในการรักษาเรือนร่างที่ใกล้ดับสูญ เพื่อฟื้นตัวจากบาดแผลที่ไม่มีวันหาย แต่ในขณะที่เขามองดูเอเมอรี่ต่อสู้ มองดูเด็กหนุ่มดิ้นรนกับอุปสรรคที่เป็นไปไม่ได้ บางสิ่งในใจของซอลต์ซก็สั่นไหว บางที การได้ช่วยเอเมอรี่ให้กลับไปพบกับลูกสาว อาจทำให้ส่วนหนึ่งในใจของซอลต์ซหวังว่าจะได้พบกับความสงบในอดีตของตนเองบ้าง ความทรงจำเหล่านั้นถาโถมเข้ามาในจิตใจขณะที่จิตวิญญาณของเอเมอรี่เข้าสู่ร่างกายของมหาจอมเวทย์ผู้เฒ่า กระบวนการนี้ไม่เหมือนกับสิ่งที่เอเมอรี่เคยพบเจอมาก่อน นี่ไม่ใช่เพียงการเข้าสิงสู่ธรรมดา แต่นี่คือพลังแห่งคาออสที่หยั่งลึกลงไปในจิตวิญญาณของซอลต์ซ ขุดคุ้ยความเจ็บปวดที่ฝังกลบ เปิดเปลือยความเสียใจที่ลึกที่สุดของเขา เอเมอรี่รับรู้ถึงความรู้สึกเหล่านั้นราวกับเป็นของตนเอง ความทุกข์ระทมจากการสูญเสีย และน้ำหนักของความล้มเหลวที่แบกรับไม่ไหว "ช่วยข้าพาลูกสาวกลับมาที" เสียงของเอเมอรี่ก้องอยู่ในความมืด ช่วงเวลาหนึ่ง ซอลต์ซขัดขืน ความเจ็บปวดจากอดีตและความกลัวที่จะทำผิดพลาดซ้ำรอยรั้งเขาเอาไว้ ทว่าความต้านทานนั้นค่อยๆ เลือนหายไป จิตวิญญาณทั้งสองหลอมรวมภายใต้จุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นคือ ชินตะต้องได้รับความช่วยเหลือ <ข้าจะช่วยเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย> ฮา รอน และคิงริกมองดูด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่มหาจอมเวทย์ผู้เฒ่าที่ดูอ่อนแอตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ร่างที่ค่อมงอค่อยๆ ยืดตรง มือที่เหี่ยวย่นกำแน่นจนเห็นเป็นหมัดที่ทรงพลัง พลังงานจักรวาลพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เส้นเลือดเรืองแสงด้วยชีวิตชีวาครั้งใหม่ ผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับเฉียบคมด้วยความเข้มข้นดุจคนหนุ่ม เสียงที่ทุ้มลึกและกังวานดังก้องอยู่ในความคิดของพวกเขา [เสร็จสิ้นการรวมพลัง] [อาณาจักรจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ - สามจักรวาล ชั้นที่สอง] ซอลต์ซในวัยที่รุ่งโรจน์ที่สุด คือพลังที่น่าเกรงขาม นั่นคือผู้เชี่ยวชาญจักรวาลระดับ 8 พลังที่ไหลเวียนผ่านร่างของเอเมอรี่ในตอนนี้ล้นเหลือจนน่าตกใจ สัมผัสเทพของเขาแผ่ขยายออกไปไกลเกินกว่าขีดจำกัดเดิม ความเชี่ยวชาญด้านเวทมิติถูกขยายด้วยพลังจักรวาลอันมหาศาลของซอลต์ซ "ไปช่วยนางกันเถอะ" โดยไม่ลังเล เอเมอรี่ดึงตัวคิงริกและฮา รอน เข้าสู่มิติเก็บของของเขาและทดสอบความสามารถใหม่ พลังรวมกันของเวทดินและเวทมิติระดับสูงพุ่งผ่านร่างของเขา ด้วยความรู้ของซอลต์ซ เขาจึงร่ายเวทบทหนึ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาสองตาลง จดจ่ออยู่กับภูมิประเทศเบื้องล่าง เพียงแค่สะบัดมือ พลังงานสีน้ำตาลทองก็กระเพื่อมออกไป หลอมรวมตัวตนของเขากับผืนทรายโดยรอบ [ผสานปฐพี] มันเป็นเวทมนตร์ขั้นสูงที่ไม่เพียงแต่ปกปิดการปรากฏตัวของเขา แต่ยังทำให้เขาสามารถเคลื่อนที่ผ่านผืนดินได้ ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นอนุภาคดุจฝุ่นผง ถูกพัดพาไปกับสายลมราวกับเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของผืนดิน ความรู้สึกนั้นเหนือจริงมาก สัมผัสเทพของเขาขยายออกไป รับรู้ได้ถึงทรายทุกเม็ด ทุกการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนของการไหลเวียนในทะเลทราย เขาเคลื่อนที่ราวกับภูตผีผ่านเนินทราย ลัดเลาะผ่านจุดตรวจที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ทหารลาดตระเวนในรูปแบบที่แปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ บางคนขี่สัตว์ที่มีปีก บางคนถือสิ่งประดิษฐ์ตรวจจับที่เปล่งพลังงานออกมา แต่เอเมอรี่ที่ได้รับคำแนะนำจากสัญชาตญาณการต่อสู้อันโชกโชนของซอลต์ซ ต่างถักทอเส้นทางผ่านจุดอับสายตา ปรับเปลี่ยนการเคลื่อนไหวให้เข้ากับจังหวะธรรมชาติของทะเลทรายได้อย่างไร้ที่ติ หลายชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเขาก็มาถึงเขตแดนของป่าเฟย์ "นางต้องอยู่ที่นี่" ต้นไม้โบราณที่บิดเบี้ยวและดูน่าเกรงขามตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า การปรากฏตัวของพวกมันสั่นสะเทือนด้วยพลังธรรมชาติอันทรงพลัง ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในเขตป่า ผืนดินใต้ฝ่าเท้าก็เปลี่ยนไป ป่าเริ่มมีชีวิต เสียงครางต่ำในลำคอแว่วมาจากส่วนลึกของแมกไม้ พื้นดินสั่นสะเทือน และทันใดนั้น รากไม้หนาเตอะก็พุ่งออกมาดุจแขนขาของปีศาจผู้แก้แค้น พวกมันโจมตีเขาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ปลายรากแหลมคมดุจหอก เอเมอรี่กระโดดถอยหลัง หลบได้อย่างหวุดหวิดในขณะที่รากไม้อีกรากหนึ่งกระแทกลงบนพื้นตรงที่เขายืนอยู่จนแผ่นดินแยกออก เถาวัลย์อีกหลายเส้นเลื้อยเข้ามาหาเขา ไม่ใช่แค่โจมตีแต่พยายามที่จะพันธนาการเขาเอาไว้ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างมีสติปัญญา คาดการณ์การเคลื่อนไหวของเขา และค่อยๆ รัดวงล้อมให้แน่นขึ้น เขาตอบโต้ตามสัญชาตญาณ รวบรวมพลังจักรวาลไว้ที่ฝ่ามือ แล้วปล่อยพลังงานมืดระเบิดใส่เถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นออกไป แต่ป่าก็ไม่ยอมลดละ จากพุ่มไม้หนาทึบ ร่างหนึ่งปรากฏขึ้น พวกเขามีรูปร่างสูงโปร่งและดูเลื่อนลอย ร่างกายประดับไปด้วยอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเขียวมรกต การปรากฏตัวของพวกเขาแผ่ซ่านด้วยพลัง พลังที่สั่นสะเทือนสอดคล้องกับธรรมชาติอย่างแท้จริง พวกเขาคือเหล่านักรบเฟย์