Chapter 2565 การแยกตัว เอเมอรี่พบว่าตัวเองอยู่ในร่างวิญญาณ ล่องลอยอยู่อย่างไร้น้ำหนัก ไร้ซึ่งร่างกายและตัดขาดจากตัวตนทางกายภาพ ร่างของซอลทซ์เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ร่างของมหาจอมเวทเริ่มแก่ชราลงอย่างรวดเร็วขณะที่เขากลับคืนสู่ร่างที่แท้จริง ซอลทซ์ในยามนี้ไร้ทางสู้ เขาไม่สามารถขัดขืนได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่ที่ยืนอยู่เบื้องบน "ผมขอโทษนะตาแก่... พวกเราทำพลาดไป..." เอเมอรี่พึมพำกับตัวเอง ถ้อยคำของเขาไม่ได้เจาะจงถึงใครเป็นพิเศษ แต่เป็นการกล่าวถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผู้พิทักษ์จันทราดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของเอเมอรี่ "ไม่ต้องกังวลไป" นางกล่าวอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ "พวกเราจะไม่ทำร้ายเขา" นางหยุดไปชั่วครู่ก่อนที่ท่วงทำนองอันแผ่วเบาของนางจะดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง ถักทอจังหวะที่นุ่มนวลก่อนจะกล่าวเสริมว่า "แต่สิ่งนั้น จำเป็นต้องอยู่ที่นี่" หัวใจของเอเมอรี่จมดิ่งลงเมื่อเห็นควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของซอลทซ์ และหมุนวนกลายเป็นรูปร่างที่ดูคุกคาม วิญญาณดึกดำบรรพ์ สิ่งมีชีวิตที่เขาไม่ได้เห็นมาพักใหญ่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศตรงหน้ามันดูเหมือนจะติดกับดัก กำลังดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากเวทมนตร์ที่พันธนาการไว้ มันกะพริบหายไปและปรากฏตัวสลับกันไปมาในขณะที่พยายามหนีแต่ก็ล้มเหลว มันถูกพันธนาการไว้ด้วยอาคมแบบเดียวกับที่กักขังซอลทซ์เอาไว้ ภาพที่เห็นนั้นช่างน่าหวั่นใจ การเชื่อมต่อของเอเมอรี่กับประตูเคออสคือเส้นเลือดใหญ่ของเขา คือหนทางเดียวที่เขาจะกลับคืนสู่ร่างหลัก จิตใจของเขาตื่นตระหนกและพยายามเข้าถึงประตูมิตินั้นตามสัญชาตญาณ เขาควรจะกลับสู่ร่างหลักและหาวิธีอื่นเพื่อกลับไปช่วยลูกสาว ทว่าเขากลับไม่รู้สึกถึงอะไรเลย ไม่มีจุดเชื่อมต่อ ไม่มีประตูมิติ ไม่มีการเชื่อมต่อใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าแก่นแท้แห่งเคออสถูกตัดขาดจากเขาไปแล้ว คลื่นความกังวลอันเย็นเยียบซัดสาดเข้ามาในใจ ความคิดของเขาแล่นพล่าน น้ำเสียงของเขาสั่นเครือขณะหันไปหาผู้พิทักษ์ด้วยความกังวลใจอย่างยิ่ง "พวกคุณคิดจะทำอะไรกับมัน?" เขาคาดคั้น ใบหน้าของผู้พิทักษ์หญิงเรียบเฉยเมื่อสบตาเขา "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ" นางตอบเบาๆ "คุณควรเดินหน้าต่อไป พระแม่ธรณีต้องการที่จะพูดคุยกับคุณ" ถ้อยคำนั้นบาดลึก แต่เอเมอรี่ไม่มีทางเลือกมากนัก หนึ่งในสามนักรบเฟย์—ร่างสูงใหญ่ที่มีเขากวางประดับอยู่บนศีรษะ—ก้าวออกมาข้างหน้าและผายมือให้เอเมอรี่เดินตามไป ท่าทีของนักรบผู้นี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ได้ดูระแวดระวังหรือสงสัยอีกต่อไป แต่กลับปฏิบัติต่อเอเมอรี่ราวกับแขกผู้มีเกียรติ พวกเขาเคลื่อนผ่านป่าลึกลับอันกว้างใหญ่ ทุกย่างก้าวพาเขาดำดิ่งลึกเข้าไปในโลกที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันไม่เหมือนกับสิ่งที่เอเมอรี่เคยพบเจอมาก่อน อากาศดูหนาแน่นไปด้วยเวทมนตร์ และต้นไม้รอบตัวดูราวกับมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ดอกไม้เรืองแสงเต้นระบำอยู่ในความมืด สาดส่องแสงสีฟ้า สีม่วง และสีเงินลงบนหินที่ปกคลุมด้วยมอสใต้ฝ่าเท้า เถาวัลย์ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังที่มองไม่เห็นเลื้อยพันกันไปมาอย่างหยอกล้อในอากาศ มันเป็นสถานที่ที่ดำรงอยู่เหนือขอบเขตของโลกธรรมดา เป็นพื้นที่ที่อบอวลไปด้วยเวทมนตร์โบราณ ขณะที่พวกเขาเดินไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยว เอเมอรี่มองเห็นหมู่บ้านอยู่เบื้องหน้า ซ่อนตัวอยู่ใจกลางป่าเวทมนตร์ มันทำให้เขานึกถึงหมู่บ้านของเหล่าเฟย์ที่บ้านเกิด แต่ที่นี่ดูเก่าแก่กว่าและดูเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่า หมู่บ้านเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว แต่ร่างเหล่านั้นต่างหากที่ดึงดูดความสนใจของเขา ที่นั่นมีชายผู้หนึ่งยืนตระหง่านอย่างองอาจ เขามีผมสีทอง สายตาแน่วแน่และเต็มไปด้วยอำนาจที่เงียบงัน ข้างกายเขาคือเด็กสาวที่เอเมอรี่รู้สึกคุ้นเคย เคย์ลิน ซิลเวอร์ลีฟ สีหน้าของเคย์ลินอ่านไม่ออกขณะที่นางเดินเข้ามาหาเขา "ฉันหวังว่าคุณจะมาที่นี่ภายใต้สถานการณ์ที่ดีกว่านี้" นางกล่าวเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คล้ายกับความเสียดาย จากนั้นนางก็แนะนำชายข้างกายว่าคือ ผู้พิทักษ์สุริยา หนึ่งในสามตัวตนสูงสุดผู้ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์แห่งดาวเฟย์ การปรากฏตัวของเขาดูน่าเกรงขาม ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้ดูใจร้าย "แกอย่าได้คิดตุกติกอะไรเชียว" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงคุกคาม ทว่าความสนใจของเอเมอรี่ไม่ได้จดจ่ออยู่กับพวกเขา สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวังเพื่อค้นหาใครบางคน และในตอนนั้นเองที่เขาเห็นนาง—กำลังวิ่งตรงมาหาเขาผ่านหมู่บ้าน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ลูกสาวของเขา ชินตะ "ท่านพ่อ!!" นางวิ่งมาถึงตัวเขาอย่างรวดเร็ว และทันทีที่สายตาประสานกัน นางก็ปล่อยโฮออกมา การได้เห็นเขาในร่างวิญญาณนั้นดูจะเป็นเรื่องหนักหนาสำหรับนางเกินไป "ท่านพ่อ... พวกเขาทำอะไรท่าน? ทำไมท่านถึงเป็นแบบนี้? หนูขอโทษ ท่านพ่อ... พวกเขาไม่ยอมให้หนูพบท่าน..." เสียงของนางสั่นเครือด้วยความกลัวและความสับสน หัวใจของเอเมอรี่บีบคั้นเมื่อเห็นลูกสาว แต่เขาก็โล่งใจเช่นกัน นางยังมีชีวิตอยู่ และไม่ใช่แค่มีชีวิต แต่นางยังทะลวงเข้าสู่ระดับจอมเวทได้แล้ว ไม่มีร่องรอยของเคออสหลงเหลืออยู่ในตัวนางเลย แต่เขาไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว ตอนนี้นางปลอดภัย นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เคย์ลินพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "คุณก็เห็นแล้วว่าลูกสาวของคุณสบายดี พวกคุณค่อยคุยกันทีหลังเถอะ ตอนนี้พระแม่ธรณีต้องการพบคุณ" โดยไม่พูดอะไรอีก เคย์ลินและผู้พิทักษ์สุริยานำทางเอเมอรี่ลึกเข้าไปใจกลางหมู่บ้าน พวกเขาเดินไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ดูเหมือนจะมีพลังงานสั่นสะท้อน ดึงดูดเอเมอรี่ให้ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นในทุกย่างก้าว เมื่อเขาเข้าใกล้ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เขาก็รู้สึกถึงสัมผัสอันน่าอัศจรรย์ พลังแห่งธรรมชาติหลั่งไหลเข้ามาในประสาทสัมผัสของเขา ที่นั่น เบื้องหน้าของเขาคือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์—สิ่งมีชีวิตโบราณที่สูงตระหง่านซึ่งแก่นแท้ของมันหลอมรวมเข้ากับผืนดิน ร่างหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นจากลำต้น ร่างกายของนางถักทอเข้ากับต้นไม้ได้อย่างแนบเนียน เถาวัลย์พันเกี่ยวรอบแขนขาของนางราวกับเส้นเลือดที่ยังมีชีวิต และเส้นผมของนางผสมผสานเข้ากับใบไม้ การดำรงอยู่ของนางนั้นเป็นนิรันดร์ไม่ต่างจากพื้นโลก "พระแม่ธรณี นี่คือเขา... เขามาถึงแล้ว" เคย์ลินกล่าวเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ ดวงตาของพระแม่ธรณีลืมขึ้น และเมื่อสายตาของนางสบกับเอเมอรี่ มันราวกับว่านางมองทะลุผ่านเขาเข้าไปถึงจิตวิญญาณ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สงบนิ่งของนาง "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน..."