บทที่ 2647: ทันเวลา สนามรบสั่นสะเทือนกึกก้อง ดาวหางแห่งความพิโรธอันโชติช่วงพุ่งเข้าปะทะกับใบมีดโบราณที่กรีดผ่านมิติแห่งเวลา มอร์กาน่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยพายุเพลิงทมิฬพุ่งตัวเข้าไปอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเธอพร่าเลือนราวกับอุกกาบาตที่พุ่งผ่านความว่างเปล่า ทุกรอยกรงเล็บทิ้งร่องรอยหลอมละลายที่แผดเผาอาณาเขตสนามรบ เปลวไฟม้วนตัวอยู่รอบกายเธอ โดยได้รับแรงหนุนจากพลังแห่งคาออสที่ปะทุออกมาในทุกจังหวะการหายใจ โครนอสรับมือเธอได้อย่างสูสี เคียวในมือตวัดเป็นวงโค้งที่งดงาม การโจมตีแต่ละครั้งแม่นยำ และการปัดป้องแต่ละครั้งก็มีจังหวะที่สมบูรณ์แบบ รองเท้าของเขาไม่เคยแตะพื้นจริงๆ เลยสักครั้ง เขากำลังลอยตัวอยู่บนระลอกคลื่นแห่งการบิดเบือนของเวลา ราวกับมีเวลาที่ไหลเวียนอยู่รอบกายดั่งผ้าคลุม เขาใช้การเร่งความเร็วเป็นช่วงสั้นๆ สลับภาพไปมาระหว่างการมีตัวตนกับการหายไป แยกตัวและรวมร่างอีกครั้ง ต่อสู้อยู่ในกรอบเวลาหลายช่วงพร้อมกัน เสียงระเบิดดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหวในขณะที่ทั้งสองแลกเปลี่ยนการโจมตีอันรุนแรงเข้าใส่กัน ผู้ชมแทบจะมองตามไม่ทัน แม้แต่ผู้ชมระดับจอมเวทก็ยังต้องตกตะลึง ที่ข้างสนาม จูเลียน, คลีอา และเธรกซ์ ต่างเฝ้ามองด้วยความตื่นเต้นจนแทบลืมหายใจ ข้อมูลข่าวกรองของจินกานไม่ได้ระบุว่าโครนอสครอบครองโบราณวัตถุที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แต่สิ่งที่น่าตกใจไม่แพ้กันคือมอร์กาน่า ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเธอจะมีระดับพลังที่สูงส่งขนาดนี้ เปลวไฟพุ่งพล่านเมื่อมอร์กาน่าหมุนตัวกลางอากาศก่อนจะพุ่งหลาว กางกรงเล็บเข้าใส่โครนอส เขาปัดป้องการโจมตีนั้นด้วยการตวัดเคียวจนประกายไฟสาดกระจาย แล้วจึงโต้กลับ ตูม!! แรงปะทะอันมหาศาลผลักให้ทั้งคู่กระเด็นออกจากกัน ทั้งสองถูกเหวี่ยงไปคนละทิศทาง ทิ้งเศษซากและคราบเลือดเอาไว้เบื้องหลัง มอร์กาน่ากระแทกเข้ากับกำแพงสนามไกลออกไป พลางไอออกมาเป็นควันสีดำ โครนอสถลาถอยหลัง ออร่าเทพของเขาเริ่มสั่นไหว ทั้งมอร์กาน่าและโครนอสต่างกระอักเลือด ร่างกายของพวกเขาสั่นเทา แต่พวกเขาก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ โครนอสเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า "ฮ่าๆๆ... พวกเจ้าหลอกข้าได้แนบเนียนนัก... ถ้าเพียงแต่ข้ามีเวทฟื้นฟูอีกสักบท" เขายังคงยิ้มขณะเช็ดเลือดออกจากริมฝีปาก "แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก" เขาทอดสายตามองลงไปยังไอเทมในฝ่ามือ—นาฬิกาทราย "ข้านึกว่าเขาพูดเล่นเสียอีก" โครนอสพึมพำ "แต่ตอนนี้ข้ากลับมาอยู่ที่นี่ ถูกต้อนจนมุม... เหมือนที่เขาว่าไว้เป๊ะ" เขาระเบิดหัวเราะอีกครั้ง "ด้วยสิ่งนี้... ในที่สุดข้าก็สามารถร่ายเวทที่แท้จริงของข้าได้เสียที" เขายกนาฬิกาทรายขึ้นสู่ท้องฟ้า ทรายยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง และจากนั้น ด้วยการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เขาก็พลิกมันกลับ เขาพลิกนาฬิกาทราย คลื่นพลังอีกระลอกระเบิดออกมาจากร่างของเขา—มันยิ่งใหญ่กว่าเดิม กลั่นกรองมาดียิ่งกว่าเดิม และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่การพุ่งพล่านของพลังงาน... แต่ความเป็นจริงได้โค้งงอเข้าหาโครนอส สอดประสานตามเจตจำนงของเขา มอร์กาน่ากำลังเตรียมพุ่งตัวอีกครั้ง กรงเล็บของเธอปกคลุมด้วยเปลวเพลิงแห่งคาออสที่หมุนวน—แต่แล้วเธอก็โดนเข้าจังๆ ความเจ็บปวดอันแหลมคมที่ทำให้ตาพร่าพุ่งเข้าทิ่มแทงกะโหลกศีรษะของเธอ แขนขาของเธอแข็งทื่อ วิสัยทัศน์แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... เสียงนั่น... เสียงที่น่ารังเกียจ ดังยิ่งกว่าครั้งก่อน มันไม่ได้ดังก้องอยู่ในหูของเธอเท่านั้น แต่ยังดังก้องไปถึงจิตวิญญาณ และจากนั้น— ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เธอหอบหายใจและเซถอยหลัง ปัจจุบันเธอยืนอยู่ในมุมของฝ่ายโลกภายในสนาม เปลวไฟของเธอหายไปหมดสิ้น เธอหอบหายใจหนักหน่วงในร่างมนุษย์ เธอกะพริบตาด้วยความมึนงง "อะไรกัน... ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่?" คลื่นความเจ็บปวดพุ่งเข้าสู่กะโหลกศีรษะของเธออีกครั้ง ราวกับความทรงจำที่ชนกันเอง คลีอาคว้าตัวเธอไว้ก่อนจะล้มลง "มอร์กาน่า?! เกิดอะไรขึ้น?" "ข้า... แพ้แล้วเหรอ?... นี่มันภาพลวงตาใช่ไหม?!" มอร์กาน่าคำรามพลางกุมขมับ แต่ก่อนที่คลีอาจะตอบ เสียงดังกึกก้องของการต่อสู้ก็ระเบิดขึ้นจากกลางสนาม มอร์กาน่าหันไป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง โครนอสอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่ได้กำลังต่อสู้กับเธอ เขากำลังต่อสู้กับจูเลียน จูเลียนที่อาบไปด้วยแสงรัศมีโผบินด้วยปีกเพลิงทั้งหกข้าง ดาบของเขาโชติช่วงด้วยเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ "ดี! ทุกคนจงดู! ข้าคือจูเลียน! ข้าคือวีรบุรุษของเรื่องราวนี้!" เขาตะโกนก้องขณะพุ่งเข้าใส่โครนอสราวกับดวงอาทิตย์ที่ร่วงหล่น แต่ทว่า ในระหว่างการจู่โจม เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์กลับหรี่ลง "ไม่... ไม่ใช่ตอนนี้!" จูเลียนอุทานขณะที่ออร่าของเขาเริ่มเลือนหาย เขาปล่อยวิชาศักดิ์สิทธิ์ออกมา ปีกสีทองขนาดมหึมาทั้งหกห่อหุ้มเข้าหากัน ก่อตัวเป็นรังไหมแห่งแสงสว่างรอบตัวเขา ดวงตาของมอร์กาน่าเบิกกว้าง นี่คือเหตุการณ์เดียวกับที่เกิดขึ้นในการแลกเปลี่ยนครั้งก่อน ความจริงกระจ่างชัดขึ้นในใจราวกับน้ำแข็งกัดกิน เธอจ้องเขม็งไปที่โครนอส เขายังคงวางท่าทางหยิ่งผยองเหมือนเดิม แต่บัดนี้กลับมีรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความขบขัน จากนั้นเธอก็เห็นบางสิ่งที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นมาก่อน—นาฬิกาทรายที่เรืองแสงอยู่ในฝ่ามือของโครนอส เธอตระหนักได้ถึงความจริงนั้นพร้อมกับความรู้สึกมวนท้องอย่างรุนแรง "เขาหมุนเวลาย้อนกลับ!" น้ำหนักของความจริงที่จู่โจมเข้าใส่มอร์กาน่าราวกับคลื่นสึนามิ ลมหายใจของเธอติดขัด กรงเล็บของเธอสั่นเทา และหากสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้อง... โครนอสรู้เรื่องนี้ เขารู้ว่าจูเลียนกำลังแสร้งทำเป็นอ่อนแอ เธอหันขวับไปหาคลีอา ความตื่นตระหนกแฝงอยู่ในน้ำเสียง "เราต้องเตือนเขา!" แต่มันสายไปเสียแล้ว คราวนี้โครนอสไม่เสียเวลาใช้ร่างแยกของเขาอีกต่อไป แต่เขากลับเรียกใช้พลังอำนาจทั้งหมดจากพลังใหม่ที่เพิ่งค้นพบ ร่ายอาณาเขตสนามรบที่ขับเคลื่อนด้วยการทะลวงผ่านสู่ขอบเขตคอสมอสที่สอง เวลาบิดเบี้ยว ดวงดาวควบแน่น เขาเงื้อเคียวขึ้น และวงโค้งอันทรงพลังก็ฟาดฟันตรงเข้าใส่รังไหมสีทองของจูเลียนอย่างแม่นยำ มันฟาดลงมาราวกับคำพิพากษาจากสวรรค์ ตูม!! เสียงระเบิดดังกึกก้องเมื่อการโจมตีปะทะเข้ากับเกราะป้องกันของจูเลียนจนแตกละเอียดราวกับแก้ว ปีกฉีกขาด เปลวไฟกระจัดกระจาย ดวงตาของจูเลียนเบิกกว้าง เขายังรวบรวมพลังไม่เสร็จเสียด้วยซ้ำ "อะ—" เขายังไม่ทันได้คิดให้จบประโยค การโจมตีครั้งที่สองก็ฟาดเข้าที่หน้าอกของเขา ส่งร่างเขาร่วงลงสู่พื้น ตูม!!! เขากระแทกเข้ากับพื้นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกลั่น เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ขึ้นภายใต้ร่างของเขา ไม่มีการพลิกสถานการณ์อันรุ่งโรจน์ ไม่มีการโต้กลับจากเทพเจ้า มีเพียงความเงียบงันที่แสนโหดร้ายของแชมเปี้ยนผู้พ่ายแพ้ โครนอสลงสู่พื้น เงื้อเคียวขึ้น เตรียมปลิดชีพ "ไม่!" คลีอาหวีดร้อง ทั้งสนามหยุดหายใจ อย่างไรก็ตาม ในจังหวะที่คมเคียวของโครนอสจ่ออยู่เหนือคอของจูเลียนเพียงนิ้วเดียว เขาก็หยุดชะงัก เขามองดูร่างที่ฟกช้ำและพ่ายแพ้ของจูเลียน ก่อนจะลดอาวุธลงอย่างเชื่องช้า "ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า" เขากล่าวอย่างเย็นชา "จงขอบคุณพระเจ้าของเจ้าเสียเถอะ" ด้วยการสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ เขาก็หันหลังกลับ จูเลียนพ่ายแพ้ พ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่ไม่เหมือนครั้งก่อน ครั้งนี้โครนอสแทบจะไม่ได้รับรอยขีดข่วน เขาไม่ได้ใช้เวทฟื้นฟูบทที่สอง เขาไม่ได้ถูกต้อนจนมุม ในครั้งนี้ ไทม์ไลน์ถูกเขียนใหม่เพื่อประโยชน์ของเขา สายตาของเขาเลื่อนไปทั่วสนามกีฬาจนกระทั่งสบเข้ากับมอร์กาน่า "ตาของเจ้าแล้ว..."