บทที่ 2627: ความฝันที่ถูกลืม Magus Academy — หนึ่งพันปีก่อน "นายมีพรสวรรค์ระดับ S งั้นเหรอ?! ไม่ยุติธรรมเลย! พวกเราเกือบทุกคนเพิ่งจะแตะระดับ A เอง!" "ผมชื่ออดัม" เขาแนะนำตัว "อดัม?" หนึ่งในนั้นทวนคำพลางเลิกคิ้ว "ฟังดูเป็นชื่อกรีกเลย แต่หน้านายดูไม่เหมือนคนกรีกนะ..." นั่นคือความจริง เขาเป็นบุตรชายของกษัตริย์กรีกและเจ้าหญิงจากแดนตะวันออก เกิดจากสองโลกและไม่เป็นอันหนึ่งอันใดกับโลกไหนเลย ในบรรดานักรบแห่งโลกยุคที่สองทั้งห้าคน อดัมกลายเป็นพี่ใหญ่และผู้นำของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาฝึกฝนเคียงบ่าเคียงไหล่ ขัดเกลาความสามารถผ่านการดวลนับครั้งไม่ถ้วน และสร้างสายสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันแตกสลาย เมื่อสำเร็จการศึกษา พวกเขาไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตที่เงียบสงบ แต่กลับกลายเป็นแนวหน้าของยุคสมัยใหม่ พวกเขาเป็นวีรบุรุษภายใต้ธงของราชวงศ์เซี่ย ออกเดินทางเพื่อรวมโลกที่แตกแยกให้เป็นหนึ่งภายใต้ธงของโลก และพวกเขาก็ทำสำเร็จ ประเทศแล้วประเทศเล่าต่างเข้าร่วมหรือพ่ายแพ้ต่อพวกเขา พลังของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วทวีป จนในที่สุด พวกเขาก็ไปยืนอยู่ที่ชายแดนของนครรัฐกรีก ซึ่งเป็นปราการด่านสุดท้ายของเหล่าทวยเทพโบราณ ณ ที่แห่งนั้น หัวใจของอดัมเริ่มสั่นคลอน ในขณะที่พี่น้องของเขาเห็นเพียงชัยชนะ แต่อดัมกลับมองเห็นบ้านเกิดของบรรพบุรุษ เห็นวิหารที่ยังคงยืนหยัดอย่างองอาจท้าทายกาลเวลา เจตจำนงของบิดาผู้ล่วงลับก้องอยู่ในใจของเขา—จงปกป้องมรดกของเหล่าทวยเทพ เขาตกอยู่ระหว่างความจงรักภักดีต่อพี่น้องกับเสียงกระซิบจากสายเลือด เขาคุกเข่าอธิษฐานภายในวิหาร เพื่อแสวงหาแนวทาง และความกระจ่างแจ้ง แล้วคำตอบก็มาถึง ซุส—จอมเวทสายฟ้าหนุ่มผู้เรืองรอง—ปรากฏตัวต่อหน้าเขาโดยร่อนลงมาจากหมู่เมฆพร้อมเสียงฟ้าร้องในทุกย่างก้าว "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร อดัม จงสาบานตนเป็นข้ารับใช้แก่เหล่าทวยเทพ" ซุสกล่าว เสียงของเขาเปรียบเสมือนพายุที่ถูกกักขังอยู่ในร่างมนุษย์ อดัมยืนนิ่งด้วยความสับสน เขารู้แล้วว่า 'เทพ' เหล่านี้ไม่ใช่เทพศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน แต่เป็นเพียงจอมเวทผู้ทรงพลังที่แอบอ้างความเป็นเทพ—เป็นพวกจอมหยิ่งยโสที่มีชื่อโบราณ และมัวเมาในอำนาจควบคุม เขาพร้อมที่จะปฏิเสธ แต่ในวินาทีที่เขาหันหลังจะเดินจากไป วิญญาณจากอดีตก็ปรากฏกายขึ้น บิดาของเขา กษัตริย์ชราปรากฏตัวขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและอำนาจ เขาวิงวอนให้อดัมจงจดจำเชื้อสายของตน และปกป้องสิ่งที่ครอบครัวสร้างขึ้นมา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ "เจ้าคือลูกของข้า เป็นคนกรีก จงจำคำสาบานของเจ้าไว้" มันทำลายหัวใจของเขา ดังนั้น ด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและทัศนวิสัยที่มืดบอด อดัมจึงตัดสินใจเลือกเส้นทางแห่งโชคชะตา เขาหันคมดาบเข้าหาพี่น้องของตน การทรยศนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง จากที่เคยเป็นพี่น้องร่วมรบ กลับกลายเป็นศัตรูในชั่วข้ามคืน การต่อสู้ของพวกเขาฝากรอยแผลไว้บนโลก เปลวเพลิงที่เผาผลาญท้องนภา และความโศกเศร้าที่หลั่งไหลไปทั่วทวีป เมืองต่างๆ ล่มสลาย ป่ากลายเป็นเถ้าถ่าน มหาสมุทรเดือดพล่าน แต่ในที่สุด อดัมก็ตื่นรู้ ความทรงจำเกี่ยวกับบิดา—ถ้อยคำที่ตามหลอกหลอนเขา—ล้วนเป็นเรื่องโกหก มันเป็นภาพลวงตาทางวิญญาณ เป็นกลอุบายอันชั่วร้ายที่ไม่ได้ร่ายโดยบิดาของเขา แต่เป็นเฮร่า พี่สาวของซุส—จอมวิญญาณผู้เจ้าเล่ห์ที่บงการเขาอยู่เบื้องหลัง ความจริงที่กระจ่างชัดนั้นสายเกินไปเสียแล้ว ในตอนที่ความจริงปรากฏ สงครามก็ได้ทิ้งโลกให้กลายเป็นซากปรักหักพัง อารยธรรมล่มสลาย ผู้รอดชีวิตเรียกมันว่าจุดเริ่มต้นของยุคแห่งความมืดมน และราคาที่เหล่าผู้พิทักษ์แห่งโลกต้องจ่ายนั้นแสนสาหัส ผู้ดูแลโลกประณามนักรบทั้งห้านายถึงความบุ่มบ่ามของพวกเขา พวกเขาถูกตราหน้าว่าไร้ความรับผิดชอบและเป็นอันตราย ในฐานะบทลงโทษ พวกเขาถูกเนรเทศ—ถูกตัดขาดจากจักรวาลจอมเวท และถูกห้ามไม่ให้เข้าถึงระดับการฝึกตนที่สูงขึ้นไป ด้วยความรู้สึกผิดที่แบกรับไว้ อดัมทิ้งชื่อและดาบของเขา เขาสละตำแหน่งและหันมาสวมจีวรของนักบวช เขาร่อนเร่ไปทางทิศตะวันออกอีกครั้งเพื่อแสวงหาการไถ่บาป ในเวลาต่อมา เขาได้กลายเป็นอชาคา เหล่าพี่น้องของเขาติดตามมา พวกเขาหายไปในเงามืดของประวัติศาสตร์ พร้อมใจกันถอยกลับไปยังวัดโพธิ์ใต้ต้นไม้แห่งแสง ซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์โบราณ ณ ที่แห่งนั้น พวกเขาทำสมาธิ ชำระล้างจิตใจ และฝึกฝนอย่างเงียบเชียบตลอดหลายทศวรรษ แต่บทลงโทษนั้นยังคงอยู่ พวกเขาไม่สามารถทะลวงขีดจำกัด ไม่สามารถเลื่อนระดับไปสู่ดินแดนจอมเวทชั้นสูงได้ อชาคาเฝ้ามองพี่น้องของเขาแก่ชราลงไปทีละคน ร่างกายที่เคยทรงพลังเหี่ยวเฉา ความฝันของพวกเขาดับสูญ ไฟในดวงตาของพวกเขาหม่นแสงลงจนเหลือเพียงถ่านที่มอดไหม้ ### บัดนี้ ในสังเวียนที่รายล้อมไปด้วยเสียงสะท้อนของการต่อสู้และขนนกของเทพธิดาโบราณ อชาคา—ผู้ซึ่งเคยเป็นอดัม—ยืนอยู่ที่ขอบเหวแห่งอดีตของเขาอีกครั้ง ประจันหน้ากับเฮร่า และเหล่าวิญญาณที่นางเรียกออกมา ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อร่างคุ้นเคยทั้งสี่ปรากฏขึ้นจากขนนกปีศาจที่กำลังเรืองแสงด้วยพลังแห่งเทพ พวกเขาคือพี่น้องของเขา คนแรกคืออรชุน ผู้สง่างามและมีสมาธิมั่นคง เขากำลังถือธนูยาวลวดลายวิจิตรพร้อมลูกธนูเรืองแสงที่น้าวสายเตรียมพร้อมอยู่ ทางซ้ายมือคือภีมะ ยักษ์ใหญ่จอมพลัง กระบองหนักที่สลักด้วยมนต์ภาษาสันสกฤตห้อยอยู่ในกำมือของเขาอย่างสบายๆ จากนั้นคือฝาแฝด—นกุลและสหัสเดวะ—ใบหน้าเหมือนกันทุกประการ แต่ละคนถือมีดสั้นคู่ที่เรืองแสงด้วยพลังแห่งสุริยะและจันทรา มือของอชาคาเริ่มสั่นขณะที่เขาก้าวถอยหลัง เขาสัมผัสได้ นี่ไม่ใช่เพียงแค่ภาพหลอน แต่นี่คือร่างจำลองที่เกิดจากวิชาควบคุมวิญญาณของเฮร่า ซึ่งถูกดึงออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณเขาเอง พวกเขาไม่ได้มีแค่รูปลักษณ์ของพี่น้องเขาเท่านั้น แต่ยังมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของพวกเขาด้วย และเฮร่าก็รู้เรื่องนี้ดี นางหัวเราะเบาๆ จากตำแหน่งที่นางยืนอยู่ "พวกเขาดูยอดเยี่ยมใช่ไหมล่ะ?" นางกล่าวอย่างอ่อนหวาน "ถือว่านี่เป็น... ของขวัญจากเราให้เจ้าก็แล้วกัน เป็นการขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ สำหรับสิ่งที่เจ้าทำกับโลก... เพื่อพวกเรา" ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ ภีมะก็พุ่งเข้าใส่พร้อมคำรามราวกับสัตว์ป่าแห่งสงคราม สังเวียนสั่นสะเทือนเมื่อยักษ์ใหญ่ฟาดกระบองลงมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล อชาคากระโดดถอยหลังหลบได้ทันเวลา แต่ในขณะที่ยังอยู่กลางอากาศ อรชุนก็ปล่อยลูกธนูชุดใหญ่ที่เรืองแสงด้วยอักขระสีทองออกมา อชาคาบิดตัวหลบโดยใช้ปลอกแขนปัดลูกธนูสองดอกแรกออกไป แต่ลูกที่สามเฉี่ยวเข้าที่ไหล่ของเขา ลูกที่สี่เสียบเข้าที่ต้นขา ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง จากนั้นฝาแฝดก็พุ่งเข้ามา นกุลจากทางซ้าย สหัสเดวะจากทางขวา การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วราวกับเงา มีดเล่มหนึ่งกรีดผ่านหลังของเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว "อึกกก!!" เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นสังเวียน วิชาป้องกันตัวของเขาปะทุออกมา วิชาเทพกระดิ่งทองเปล่งประกายสว่างจ้า ปล่อยคลื่นกระแทกแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์ออกมา ร่างทั้งสี่ถูกซัดกระเด็นถอยหลังไป—แต่เพียงชั่วครู่ พวกเขาก็ตั้งท่าต่อสู้และล้อมเขาไว้อีกครั้ง พวกเขาเคลื่อนไหวด้วยกระบวนท่าที่สมบูรณ์แบบ เหมือนกับในอดีตที่เคยเป็นมา ลมหายใจของอชาคาติดขัด พระอธิการผู้สงบเยือกเย็นและเคร่งครัด—ผู้ที่ได้รับความเคารพในความกระจ่างแจ้งอันมั่นคง—กำลังพังทลายลง อดีตของเขาถูกนำมาเป็นอาวุธเล่นงานเขาเสียเอง