Chapter 1276 การแลกเปลี่ยน อเล็กซ์เดินทางมาถึงด้านนอกอาณาจักรแห่งอสูรพร้อมกับแม่และท่านอาของเขา เหล่าอสูรที่ทำหน้าที่เฝ้ายามปล่อยให้พวกเขาเข้าไปหลังจากมีอสูรตนหนึ่งออกมานำทาง เมื่อเข้าไปด้านใน พวกเขาถูกพาตัวไปพบกับไป๋จิงเซิน ซึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ในสวนเช่นเคย ข้างกายเขามีภรรยาและอนุภรรยาทั้ง 7 คนอยู่ด้วย ส่วนสการ์เล็ตก็อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นเช่นกัน "เจ้ากลับมาแล้ว" ไป๋จิงเซินกล่าวทันทีที่อเล็กซ์และคนอื่นๆ มาถึงในสวน "โอ้ แล้วคราวนี้เจ้ายังพาแม่ของเจ้ากลับมาด้วยสินะ" "คารวะผู้อาวุโส" เฮเลนโค้งคำนับให้แก่ผู้ปกครองทวีปตะวันตกและเหล่าภรรยาของเขา "เจ้าไม่ได้เก่งกาจขึ้นเลยตั้งแต่จากไป" ไป๋จิงเซินกล่าว "หากเป็นเช่นนั้น เจ้าไม่ควรจะจากไปตั้งแต่แรกแล้ว" "มัน... มันก็ดีค่ะ" เฮเลนกล่าว "ท่านแม่" อเล็กซ์เรียกและพาแม่ไปหาสการ์เล็ต "นี่คือสการ์เล็ต ฟีนิกซ์ที่ผมเคยเล่าให้ฟังครับ" "โอ้" เฮเลนตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอโค้งคำนับอีกครั้ง "สวัสดีค่ะผู้อาวุโส ดิฉันคือเฮเลน แม่ของอเล็กซ์ค่ะ" สการ์เล็ตมองไปยังเฮเลนแล้วลุกขึ้น "สวัสดี" เธอพูด "ท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าผู้อาวุโสหรอก ข้ามีพันธสัญญาอยู่กับลูกชายของท่าน ดังนั้นเราถือว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันได้" "ถ้าอย่างนั้น..." "เรียกข้าว่าสการ์เล็ตก็พอ" สการ์เล็ตกล่าว "สามีของท่านก็เรียกข้าเช่นนั้นอยู่แล้ว ว่าแต่ พ่อของเจ้าล่ะอเล็กซ์? แล้วลูกสาวของเจ้าไปไหน?" "พวกเขาอยู่ในเมืองกับร่างแยกของผมครับ จะไม่มาจนกว่าจะถึงเวลาปิดท้าย" อเล็กซ์อธิบาย จากนั้นเขาก็รีบหันไปหาไป๋จิงเซินและถามว่า "เพิร์ลเป็นอย่างไรบ้างครับ? มีข่าวคราวอะไรไหม?" พยัคฆ์ขาวส่ายหัว "เขายังไม่ออกมาเลย" เขากล่าว "พอจะทราบไหมครับว่าเขาจะออกมาเมื่อไหร่?" อเล็กซ์ถาม "บอกไม่ได้หรอก" ไป๋จิงเซินตอบ "ท่านไม่ทราบเลยหรือครับว่าเขาพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว?" อเล็กซ์ถามต่อ "นั่น... ไม่ใช่วิธีที่การวิวัฒนาการทำงานในกรณีนี้" ไป๋จิงเซินอธิบาย "หากเป็นการวิวัฒนาการปกติ เขาจะค่อยๆ พัฒนาไปตามขั้นตอน แต่เนื่องจากเขากำลังพยายามทำมันด้วยการฝืน ดังนั้นการวิวัฒนาการจึงเกือบจะเป็นไปในทันที ส่วนจะเป็นเมื่อไหร่นั้น เป็นสิ่งที่คงมีแต่ผู้หยั่งรู้เท่านั้นที่จะทำนายได้" "เข้าใจแล้วครับ" อเล็กซ์กล่าว "สรุปคือต้องพึ่งดวงสินะครับ?" เขาถอนหายใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หมดหวัง เขารู้จักเพิร์ลดีและรู้ว่าเพิร์ลเป็นคนขยันแค่ไหน เจ้าตัวคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และจะต้องออกมาไม่ช้าก็เร็วแน่นอน ไป๋จิงเซินเฝ้ามองใบหน้าของอเล็กซ์ที่ดูมุ่งมั่นขึ้นหลังจากได้ยินข่าวพลางยิ้มบางๆ "จริงสิ นี่ของที่เจ้าต้องการ" เขากล่าวพร้อมกับนำของบางอย่างออกมา อเล็กซ์มองดูสิ่งที่ถูกนำออกมาและเบิกตากว้างเล็กน้อย "ท่านหาเจอแล้วเหรอครับ?" เขาถามด้วยความตื่นเต้น "มันหายากสักหน่อย แต่สุดท้ายข้าก็หาจนเจอ" ไป๋จิงเซินกล่าว "ข้าต้องส่งอสูรของข้าออกไปค้นหาทั่วดินแดนเพื่อหาส่วนผสมชนิดนั้นมา" อเล็กซ์รับกองกล่องที่ไป๋จิงเซินมอบให้และตรวจสอบดูส่วนผสมทีละกล่อง ส่วนผสมทุกอย่างที่เขาต้องการอยู่ที่นั่นทั้งหมด รวมถึงสิ่งที่เขาไม่สามารถหาได้ในทวีปใต้เลยแม้แต่น้อย "ขอบคุณครับ" อเล็กซ์กล่าวอย่างจริงใจ ไป๋จิงเซินพยักหน้าและบุ้ยปากไปทางกองส่วนผสม "มันเอาไว้ทำอะไรกันแน่? ยาเม็ดประเภทหนึ่งงั้นหรือ?" เขาถาม "ยาเม็ด? เปล่าครับ ไม่ใช่ยาเม็ด" อเล็กซ์ตอบ "ผมกำลังจะทำมันให้เป็นแบบครีมทาครับ" ไป๋จิงเซินชะงักไปครู่หนึ่ง แม้แต่สการ์เล็ตก็หันมามอง ลิซและเฮเลนก็ดูสับสนเช่นกัน "ทำไมต้องทำเป็นครีมทา? ยาเม็ดเห็นได้ชัดว่าเหนือกว่านะ" ไป๋จิงเซินกล่าว "ใช่ครับ แต่สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่จำเป็นต้องใช้เป็นแบบครีมแทนยาเม็ด" อเล็กซ์อธิบาย "เจ้ากำลังทำอะไรกันแน่?" สการ์เล็ตถาม เธอเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากเช่นกัน อเล็กซ์ใช้เวลาครู่หนึ่งทบทวนในหัวว่าควรจะบอกสิ่งที่กำลังจะทำดีหรือไม่ ท้ายที่สุดเขาก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องปิดบัง "ผมกำลังจะช่วยครอบครัวฝึกวิชาดวงตาที่จะช่วยปรับปรุงดวงตาของพวกเขาให้ดีขึ้นอย่างมหาศาลครับ" อเล็กซ์กล่าว "อืม วิชาดวงตาสินะ? ไม่เลวเลย" ไป๋จิงเซินกล่าว "มันดีมากไหม?" "มากครับ" อเล็กซ์ตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้าฝึกด้วยได้ไหม?" ไป๋จิงเซินถาม อเล็กซ์ชะงักไปอีกครั้ง "ผมไม่แน่ใจว่าท่านจะฝึกได้ไหมครับ มันจำเป็นต้องทำลายดวงตาของตนเองด้วยครีมนี้แล้วรักษามันกลับมาให้ดีกว่าเดิมหลายเท่า วิชาที่ว่านี้ส่วนใหญ่ใช้ได้กับดวงตามนุษย์และปีศาจ ผมเลยไม่แน่ใจว่าพวกอสูรจะใช้ได้หรือเปล่า" เขากล่าว "ไม่ต้องห่วง" ไป๋จิงเซินกล่าว "ข้าแค่จะอยู่ในร่างมนุษย์ตอนที่ใช้ครีมนี้ก็พอ นั่นคือสมมติว่ามันใช้กับข้าได้น่ะนะ" "อืม ครีมตัวนี้อาจจะอ่อนเกินไปสำหรับท่านครับ" อเล็กซ์กล่าว "ทางที่ดีท่านควรรอก่อนจนกว่าผมจะพยายามหาวัตถุดิบระดับอมตะมาใช้เป็นตัวแทนเพื่อยกระดับความเข้มข้นของครีม แล้วท่านค่อยลองใช้ตอนนั้นจะดีกว่า" "อืม ถ้าข้าจำเป็นต้องใช้ครีมที่สอดคล้องกับระดับการบ่มเพาะของข้า ข้าก็คงต้องรออีกนานเลย" ไป๋จิงเซินกล่าว "หวังว่าผมจะสามารถไปที่แดนอมตะได้ในเร็วๆ นี้นะครับ เมื่อถึงเวลาที่ท่านกลับไปยังดินแดนแห่งตะวันอันรุ่งโรจน์ได้ ผมก็น่าจะทำทุกอย่างเสร็จสิ้นพอดี" อเล็กซ์กล่าว "ข้ายังคงสงสัยอยู่ แต่ข้าคิดว่ารอดูก่อนคงไม่เสียหายอะไรหากเจ้าทำได้อย่างที่พูด" ไป๋จิงเซินกล่าว "เอาล่ะ ในเมื่อข้าให้สิ่งที่เจ้าต้องการแล้ว ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้แล้ว" "ไม่ต้องห่วงครับพี่ชายเซิน ผมจะปรุงยาเม็ดทั้งหมดที่ท่านต้องการให้เอง อันที่จริง ผมจะปรุงยาที่มีคุณภาพดีจนท่านจะต้องอยากได้เพิ่มจากผมอีกในอนาคตแน่นอน" อเล็กซ์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ "อืม ดูเหมือนเจ้าจะภูมิใจในฝีมือการปรุงยาของเจ้ามากนะ ความภูมิใจของเจ้าจะมีเหตุผลหรือไม่ เดี๋ยวเราก็จะได้รู้กัน" ไป๋จิงเซินกล่าว "น่วนหัวบอกข้าว่าระดับการปรุงยาของเจ้าเพิ่มขึ้นมากตั้งแต่วันที่ข้าอยู่กับเจ้า ดังนั้นข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะปรุงยาแบบไหนออกมา" "ตกลงครับ" อเล็กซ์กล่าว "ผมจะเริ่มปรุงในเร็วๆ นี้ครับ" "ไม่ใช่แค่อย่างเดียว" ไป๋จิงเซินแย้ง "ข้าเตรียมส่วนผสมไว้ให้ทั้งหมดแล้ว ดังนั้นเจ้าควรปรุงออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" "โอ้" อเล็กซ์ประหลาดใจ "ท่านอยากให้ผมปรุงเลยตอนนี้หรือครับ?" "ทำเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี" ไป๋จิงเซินกล่าว "อันที่จริง ยิ่งเจ้าปรุงเสร็จเร็วเท่าไหร่..." ไป๋จิงเซินหยิบของบางอย่างออกมาจากอุปกรณ์เก็บของแล้ววางไว้ตรงหน้าเขา "...เจ้าก็จะได้รับสิ่งนี้เร็วขึ้นเท่านั้น" อเล็กซ์ไม่ต้องมองด้วยซ้ำ จมูกของเขาก็รับรู้ถึงกลิ่นของมันได้ กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วอากาศ ทำให้ทุกคนทราบได้ทันทีว่ามันคืออะไร "นี่มัน... ท่านรวบรวมเลือดมาได้ทั้งหมดจริงๆ หรือครับ?" อเล็กซ์ถาม "ข้าขอให้สัตว์อสูรระดับนักบุญทุกตนมอบเลือดให้ข้ามากที่สุดเท่าที่จะให้ได้ ในขณะเดียวกัน ข้าและภรรยาของข้าก็แบ่งเลือดของตัวเองออกมาด้วยเช่นกัน" ไป๋จิงเซินกล่าว "มันจะช่วยเจ้าได้มากแค่ไหนกัน?" อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อเห็นดังนั้น "มันสุดยอดมากครับ" อเล็กซ์กล่าว "เลือดที่ปราศจากแก่นโลหิตนั้นแย่กว่าเลือดที่มีแก่นโลหิตอยู่มากนัก แต่คุณภาพโดยรวมของสิ่งที่นี่น่าจะดีกว่าสิ่งที่ผมเคยใช้มาตลอด เพราะมันมีเลือดของผู้อมตะถึง 8 ตนรวมอยู่ในนี้ครับ"