บทที่ 1818 ใกล้เข้ามาแล้ว จักรพรรดิมังกรเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันขณะที่เหล่าอสูรจากทั่วทุกทิศในสนามรบต่างมุ่งเป้าการโจมตีมาที่เขาด้วยพลังที่รุนแรงเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ โชคยังดีที่พวกมันอยู่ไกลพอที่เขาจะหลบเลี่ยงการโจมตีได้ แทนที่จะต้องรับมือกับมันทั้งหมด แต่การจะหลบให้พ้นทุกอย่างนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ดังนั้น เขาจึงต้องคอยโต้กลับการโจมตีอื่น ๆ ไปพร้อมกับการต่อสู้กับเหยียนหย่าถิงในเวลาเดียวกัน เขาเริ่มกังวลเล็กน้อยว่าหากไม่จดจ่อกับการต่อสู้ให้มากพอ เขาอาจจะพลาดท่าโดนการโจมตีระดับอมตะที่หลงเข้ามาและตายในทันที โชคดีที่ด้วยความที่เป็นนักปรุงโอสถมานานหลายพันปี จักรพรรดิมังกรจึงได้เรียนรู้วิธีการแบ่งสมาธิไปทำหลายสิ่งหลายอย่างพร้อมกันมาตั้งนานแล้ว การจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งในเวลาเดียวกันนั้นยากลำบาก แต่ด้วยเหตุนั้น มันจึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ จักรพรรดิมังกรดึงยันต์ใบหนึ่งออกมาจากแหวนมิติและขว้างมันไปทางซ้าย พลังงานสว่างวาบพุ่งออกมาจากยันต์ สร้างโล่คุ้มกันขึ้นมาข้างตัวเขาในทันที ซึ่งสามารถป้องกันการโจมตีระดับอมตะได้ถึง 2 หรือ 3 ครั้ง ในอีกด้านหนึ่ง เขาใช้เต๋าแห่งการขยายมิติเพื่อขยายพื้นที่จนการโจมตีเหล่านั้นไม่สามารถพุ่งเข้าถึงตัวเขาได้ตามที่ควรจะเป็น จากนั้นเขาก็สร้างกรงสายฟ้าขึ้นรอบตัวทางด้านซ้าย เพื่อป้องกันการโจมตีที่มาจากทิศทางนั้นโดยเฉพาะ ในที่สุด เขาก็ปล่อยการโจมตีด้วยสายฟ้าที่แตกตัวออกเป็นเส้นสายเล็ก ๆ จำนวนมากเข้าปะทะกับการโจมตีเกือบทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาหาเขา รวมถึงการโจมตีที่เหยียนหย่าถิงใช้ใส่เขาด้วย การโจมตีสองครั้งพุ่งเข้าใส่โล่ที่สร้างจากยันต์จนมันแตกสลาย จักรพรรดิรีบแทนที่มันด้วยสิ่งอื่นเพื่อปกป้องตัวเองในทันที เขามีสมบัติสำหรับป้องกันการโจมตีระดับอมตะไม่มากนัก ชิ้นที่แข็งแกร่งที่สุดเขาก็ใช้ไปกับการป้องกันการโจมตีจากผู้เป็นอมตะในทวีปกลางไปแล้ว ตอนนี้ สิ่งเหล่านั้นกำลังจะหมดลง ‘หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าพ่ายแพ้แน่’ จักรพรรดิมังกรตระหนักได้ และความจริงเรื่องจุดจบที่ใกล้เข้ามาก็เริ่มเด่นชัดขึ้นในใจของเขาเป็นครั้งแรก ความเกลียดชังถาโถมเข้ามาในใจเขา ณ วินาทีนั้น ‘ไม่เป็นไร’ เขาคิด ‘ข้าแค่ต้องฆ่าพวกมันให้หมด’ * * * * * * เหล่าอสูรโลหิตจำนวนมากบินกลับมาหาอเล็กซ์ จากทั้งหมด 300 ตนที่เขาส่งไป มีเพียง 130 ตนเท่านั้นที่กลับมา ส่วนใหญ่นั้นตายไปในการต่อสู้เนื่องจากขาดความยืดหยุ่นในการรับมือ ตัวที่เขาโศกเศร้าที่สุดที่ได้เห็นมันตายคืออสูรโลหิตที่สร้างจากมังกรปีกหกแฉกตัวใหญ่ ซึ่งเขาได้สังหารมันในการเดินทางครั้งแรกไปยังทวีปตะวันออก เหยาหนิงเป็นคนทำให้มันอ่อนแอลงและเขาเป็นคนปลิดชีพมัน ในฐานะอสูรระดับอาณาจักรเปลี่ยนผ่านเซียนขั้นที่ 5 มันเป็นหนึ่งในอสูรโลหิตที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขามี และตอนนี้พวกมันก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป อสูรโลหิตบินกลับเข้าไปในตำราเทพโลหิตและหายวับไปต่อหน้าสายตาของทุกคนที่รายล้อมเขาอยู่ โจวหลินฟานมองดูด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น "ข้าหวังว่าสักวันเจ้าจะสอนข้าใช้วิชาเหล่านั้นบ้างนะ" เขากล่าว อเล็กซ์ยิ้ม "ข้าคงต้องดูก่อนว่ามันเป็นไปได้ไหม" เขากล่าว "ถ้าทำได้ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือเจ้าสักเล็กน้อย" โจวหลินฟานยิ้ม การสนทนานี้ช่วยดึงความคิดของเขาออกมาจากสิ่งที่เขากำลังจะตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เขาไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนั้น เพิร์ลยืนอยู่ข้างอเล็กซ์ ส่วนเสือดำตัวใหญ่นั้นยืนอยู่ห่างออกไปโดยไร้ซึ่งกลิ่นอายอมตะ พวกเขาจ้องมองการต่อสู้เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ รอบตัว "เขาอยู่ภายใต้ความกดดัน" ฮันนาห์กล่าวขณะจ้องมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่จักรพรรดิมังกรกำลังต่อสู้ "เขากำลังดิ้นรน" อเล็กซ์พยักหน้า "โอกาสของเราใกล้เข้ามาแล้ว" เขากล่าว "เราจะพลาดไม่ได้" "ปล่อยให้คนอื่นโจมตีเขาก่อนเถอะ" ฮันนาห์กล่าว "ให้เขาได้ใช้สมบัติทั้งหมดที่มี" คนอื่น ๆ ที่รายล้อมทั้งสามคนอยู่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรกันอยู่ พวกเขาไม่ได้บอกใครเรื่องโอสถนอกจากคนกลุ่มนี้ เกรแฮมบินตรงมาหาอเล็กซ์ "เรียบร้อยแล้ว" เขาบอก "สงครามจบลงแล้ว" อเล็กซ์หันกลับมาด้วยความประหลาดใจที่เห็นว่าเป็นความจริง "อย่างนั้นรึ" เขากล่าว "ได้โปรดให้ทุกคนที่บาดเจ็บได้รับการดูแลทันที ให้นักปรุงโอสถทุกคนเริ่มปรุงโอสถหากโอสถไม่เพียงพอ" เกรแฮมพยักหน้ารับและรีบส่งคำสั่งออกไป "แล้วนักโทษพวกนั้นล่ะ" เกรแฮมถามหลังจากทำตามคำสั่งของอเล็กซ์เรียบร้อยแล้ว วิสเกอร์กระโดดลงจากไหล่ของเกรแฮมมาอยู่บนไหล่ของอเล็กซ์ มันจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ "เรามีนักโทษด้วยหรือ" อเล็กซ์ถาม "ข้าเกรงว่าทุกคนที่ไม่ได้ยอมจำนนจะเป็นนักโทษ" เกรแฮมกล่าว "และพวกมันมีจำนวนมากทีเดียว" "ให้พวกที่ไม่ได้บาดเจ็บคอยเฝ้าพวกเขาไว้" อเล็กซ์สั่ง "อีกอย่าง ดูแลผู้บาดเจ็บจากฝ่ายอื่นด้วย ไม่ใช่แค่ฝ่ายเรา" "เรากำลังทำเช่นนั้นอยู่" เกรแฮมกล่าว "ข้าจะไปส่งคำสั่งที่เหลือของเจ้า จัดการเรื่องทางนี้ให้จบเสีย" ในเมื่อเหล่าผู้อาวุโสที่ยังออกศึกต่างยุ่งอยู่กับการโจมตีจักรพรรดิเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เกรแฮมจึงเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นหลังสงคราม ลิซปรากฏตัวขึ้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง ลองฮวนเดินตามเธอมาและจ้องมองไปยังพ่อของเขาเช่นกัน "เขายังไม่ตายอีกหรือ" ลองฮวนถาม "ฮวน!" ฮันนาห์รีบดึงเขาเข้ามากอดและกอดศีรษะเขาไว้อย่างแน่นหนา "ข้าได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ข้าเสียใจด้วยจริง ๆ" ลองฮวนรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่ไหลย้อนกลับมาอีกครั้งและกอดภรรยาของเขาไว้แน่น ลิซเดินเข้ามาหาอเล็กซ์ "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่ทั้งที่สงครามจบลงแล้ว" เธอถามด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจักรพรรดิมังกรควรจะตายไปแล้ว ณ จุดนี้ "เรากำลังพยายามอยู่" อเล็กซ์กล่าว "เราแค่ต้องรออีกสักนิด" พวกเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างอดทน หลังจากผ่านไปสักพัก มันก็ชัดเจนสำหรับพวกเขาว่าได้เวลาแล้ว * * * * * * จักรพรรดิมังกรหยิบแผ่นโลหะยักษ์ออกมา มันปรากฏขึ้นที่ข้างตัวจักรพรรดิและป้องกันการโจมตีหนึ่งครั้งไว้ได้ในทันที ส่วนการโจมตีอื่น ๆ เขาเป็นคนรับมือเอง ‘บัดซบ!’ จักรพรรดิมังกรคิด เขาใช้มาตรการป้องกันทุกอย่างจนหมดสิ้นและตอนนี้เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายแล้ว เขาไม่อยากใช้สิ่งสุดท้ายนั้นเพราะเขาอยากรอเวลาที่ต้องทำจริง ๆ หลังจากที่ใช้มันไปแล้ว แต่เขากำลังถูกบีบให้เข้าใกล้จุดนั้นมากขึ้นทุกที เขาปล่อยการโจมตีอีกชุดหนึ่ง ส่งเส้นสายสายฟ้าพุ่งออกไปรอบตัว ระเบิดการโจมตีทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาพร้อมกัน สิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจคือ จักรพรรดิมังกรไม่ได้แค่เปลี่ยนปราณบางส่วนให้เป็นพลังระดับอมตะผ่านโอสถอมตะเท่านั้น แต่เขาได้เปลี่ยนปราณทั้งหมดของเขาไปแล้ว ดังนั้นเขามีพลังให้ใช้มากกว่าที่ทุกคนคิดไว้มาก และเขาก็สังเกตได้ว่าพลังของเหยียนหย่าถิงใกล้จะหมดลงแล้ว เขาจดจ่ออยู่กับการโจมตี 7 ทางที่พุ่งเข้ามาและปล่อยการโจมตีสวนกลับไปอีกชุดหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็เล็งเป้าหมายไปที่เหยียนหย่าถิงไปด้วย ทันใดนั้น มิติรอบตัวจักรพรรดิมังกรก็สั่นไหวและโจวหลินฟานก็วาร์ปมาปรากฏตัวข้างเขาพร้อมกระบี่ที่เตรียมจะฟาดฟัน ในเงาสะท้อนบนคมกระบี่ จักรพรรดิมองเห็นจุดจบของตนเอง