ตอนที่ 3241
3043 / 3188
อ่าน 6 นาที
Chapter 3241: Cushy and Relaxing
เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 03:34
บทที่ 3241: ความสบายที่แสนผ่อนคลาย
วิสเกอร์กำลังอยู่ในทุ่งดอกไม้ที่ไหนสักแห่ง มันเป็นที่ที่สะดวกสบายและผ่อนคลายเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว แต่เขารู้สึกมีความสุข และนั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขาในตอนนั้น
เขาอยากจะหลับลงไป แต่สัมผัสของเขากลับตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขาเกิดอาการนอนไม่หลับ เขาพยายามเพิกเฉยต่อสัมผัสเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขากลับทำไม่ได้
สัมผัสปกติของเขาทั้งหมดหายไป ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี แต่ปัญหาคือหนวดของเขา ไอ้ของพวกนี้รับรู้ทุกอย่างอยู่ตลอดเวลาจนทำให้เขาไม่สามารถปิดการรับรู้ที่พรั่งพรูเข้ามาได้
เหตุการณ์นี้ดำเนินมานานหลายชั่วโมงแล้ว
มีบางอย่างสั่นไหวอยู่ภายในมิติวิญญาณ (Soul Space) ของเขา ทำให้เขารู้สึกรำคาญมากขึ้นไปอีก ทำไมโลกใบนี้ถึงจ้องแต่จะไม่ยอมให้เขาได้นอนหลับกันนะ? พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าเขาไม่อยากถูกรบกวน?
เขาหยิบยันต์ที่กำลังสั่นไหวออกมาแล้วอ่านข้อความที่ส่งมา แต่กลับไม่มีเนื้อหาอะไรเลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
เขาเปิดตาขึ้นมาเพื่อจ้องมองยันต์ในมือด้วยความโกรธแค้น
‘ถ้าจะมารบกวนกัน ก็ช่วยส่งข้อความให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยสิ!’ วิสเกอร์คิดพลางนึกอยากจะจัดการคนที่มารบกวนเขา หากเขาจำไม่ผิด... นี่มันยันต์ของสการ์เล็ตไม่ใช่หรือ?
‘ทำไมเธอถึงส่งข้อความมาหาฉัน?’ วิสเกอร์ครุ่นคิด ‘เธอยังฝึกฝนอยู่ในห้องนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอต้องการอะไรหรือเปล่า?’
วิสเกอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายังอยู่ในมิติวิญญาณอยู่หรือเปล่า? เขาไม่ควรจะออกไปจากที่นั่นแล้วหรอกหรือ?
‘พี่สการ์เล็ตไม่ได้อยู่ที่นั่น’ วิสเกอร์คิด ‘เธอ...’
เธออยู่ที่ไหนกันนะ?
ดวงตาของเขากวาดมองสภาพแวดล้อมรอบข้างในที่สุด ‘ว่าแต่ ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?’
เขาอยู่ในทุ่งดอกไม้ กลิ่นหอมอบอวลเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้ วิสเกอร์มองดูดอกไม้เหล่านั้นแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกเลื่อนลอยที่เข้าครอบงำ นี่เป็นภาพที่ผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในรอบหลายวัน
‘ฉันต้องดูแลพวกนี้หรือเปล่านะ?’ เขาตั้งคำถาม ในฐานะคนสวนของมิติวิญญาณของอเล็กซ์ นั่นคืองานของเขา ‘ฉันดูแลพวกมันยังไงนะ?’
เขาพยายามนึกย้อนดู หากเขาจำไม่ผิด ดอกไม้พวกนี้ต้องได้รับน้ำจากระยะไกล ห้ามเข้าใกล้จนเกินไป และยังต้องปลูกไว้ภายในค่ายกล เพราะไม่สามารถปล่อยให้ออร่าของพวกมันแพร่กระจายออกมาได้
เขาเป็นคนปลูกพวกมันงั้นเหรอ? เมื่อไหร่กัน?
เขาไปเจอ ‘ดอกไม้สนธยาแห่งความเมตตา’ (Mercy’s Twilight) เหล่านี้มาจากที่ไหนกัน? อเล็กซ์ไม่ควรปล่อยให้ของพวกนี้มาอยู่กับเขาตั้งแต่แรก เพราะอย่างไรเสีย ดอกไม้พวกนี้ก็มีพิษร้ายแรงมาก
พวกมันจะค่อยๆ คร่าชีวิตเหยื่ออย่างเชื่องช้า โดยปราศจากความเจ็บปวดหรือทรมาน เหยื่อจะไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความรู้สึกผ่อนคลายในขณะที่ค่อยๆ ตกสู่ภวังค์แห่งการหลับใหลที่ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก
ภวังค์ที่เขาเองก็อยากจะหลับใหลลงไป
ประกายความคิดหนึ่งวาบเข้ามาในหัวของวิสเกอร์
‘อ้อ... ฉันโดนพิษนี่นา’
วิสเกอร์ไม่แน่ใจว่าเขาใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะรู้ตัว เมื่อเขาตระหนักได้ในที่สุด เขาก็ค้นในมิติวิญญาณและพบเม็ดยา เขาหยิบมันออกมาแล้วกลืนลงไป
เมื่อยาไหลลงสู่ท้อง พลังสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง และเพียงไม่กี่วินาที พิษทั้งหมดก็ถูกชะล้างออกไปจากตัวเขา
วิสเกอร์ไม่รอช้า รีบถอยห่างออกมาจากแปลงดอกไม้ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจำเป็นต้องอยู่ห่างจากแปลงดอกไม้นั้นอย่างน้อย 20 เมตร กลิ่นของดอกสนธยาแห่งความเมตตาจึงจะไม่ส่งผลต่อเขาอีก
ต่อเมื่อวิสเกอร์ออกมาพ้นระยะแล้วเท่านั้น เขาถึงกล้าที่จะหายใจอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับได้กลิ่นพิษอีกชนิดลอยอยู่ในอากาศ เขาจึงปิดจมูกทันทีและไม่สูดอากาศในบริเวณนั้นเข้าไปอีก
เขาหันกลับไปมองยังจุดที่เขาเพิ่งมาถึงอย่างช้าๆ เพื่อสแกนหาที่มาของพิษอีกชนิด เมื่อทำเช่นนั้น เขาก็ถึงกับแข็งทื่อ
เบื้องหน้าของวิสเกอร์คือป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ เขาจ้องมองพุ่มไม้ใกล้ๆ ที่มีผลสีแดงสุกปลั่งพร้อมเก็บเกี่ยว
"เบอร์รี่เลือดแช่แข็ง" (Blood Freezing berry) วิสเกอร์เอ่ยเบาๆ มันเป็นเบอร์รี่มีพิษที่จะทำให้เลือดในร่างกายจับตัวเป็นก้อนและสังหารเหยื่อได้ภายในไม่กี่วินาที
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นจุดอื่น และพบดอกไม้สีชมพูสดที่มีจุดสีแดงแต้มอยู่
"กล้วยไม้ทำลายจิตวิญญาณอมตะ" (Immortal Mindbane orchid)
มันเป็นดอกไม้ที่ปล่อยละอองเรณูชนิดหนึ่งออกมา หากสูดดมเข้าไป จะทำให้เกิดพิษร้ายแรงต่อจิตใจ
วิสเกอร์มองไปที่ต้นไม้ข้างๆ เห็นยางสีเขียวไหลออกมาจากลำต้น
"นั่นมัน... ต้นกับดักวิญญาณมรกต (Emerald Soultrap tree) หรือเปล่า?" วิสเกอร์คิด นั่นเป็นต้นไม้มีพิษอีกชนิด ซึ่งยางของมันหากเผลอกินเข้าไปจะทำลายจิตใจและอาจทำลายทะเลวิญญาณของบุคคลนั้นได้เลยทีเดียว
วิสเกอร์มองไปทางขวา
"ดอกลิลลี่เขี้ยวอสรพิษ" (Snake Fang Lily)
เขาหันไปทางซ้าย
"หนามโลหิตสีชาด" (Carmine Blood thorns)
หลังพุ่มไม้อีกพุ่ม
"ดอกตูมโจมตีด้วยกรดอมตะ" (Immortal Acid Strike bud)
ทางด้านขวาของต้นไม้อีกต้น
"ใบไม้กระดูกเหล็ก" (Iron Bone leaves)
พืชมีพิษอยู่รายล้อมตัวเขาไปหมด ไม่ว่าจะหันไปทางซ้ายหรือขวา ก็ไม่มีที่ไหนที่เขาจะไม่พบกับพืชพิษอีกชนิดหนึ่ง
วิสเกอร์เริ่มตื่นตระหนกและพยายามบินหนีไปจากที่นั่น แต่กลับพบว่าไม่สามารถบินได้ แรงกดดันบางอย่างทำให้เขาบินสูงจากพื้นได้ไม่เกินหนึ่งเมตร
หากบินไม่ได้ เขาก็ต้องวิ่ง เขาจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวและสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า เขาหลบหลีกพืชมีพิษซ้ายทีขวาที โดยไม่สูดลมหายใจเข้าไปและไม่แม้แต่จะแตะต้องพวกมัน
ด้วยความระมัดระวังระดับนี้ เขาจึงไม่สามารถไปได้เร็ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็เดินออกจากป่าพิษมาได้ หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง วิสเกอร์ก็หลุดออกมาจากแนวป่าสู่เนินเขา
ไม่มีพืชมีพิษอีกต่อไปแล้ว ในที่สุดเขาก็พอจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เขาเดินขึ้นไปบนยอดเนินเขา พยายามทำความเข้าใจว่าเขามาโผล่ที่ไหนกันแน่
เมื่อถึงยอดเนินเขา พื้นดินก็สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน เมื่อนั้นเองวิสเกอร์ถึงได้ตระหนักว่าเนินเขานี้แท้จริงแล้วคือหน้าผามาโดยตลอด
และเบื้องหน้าของหน้าผานั้นคือภาพที่ทำให้เขาถึงกับตะลึง
สุดลูกหูลูกตาที่มองเห็น มีเพียงลาวาไปทั่วทุกทิศทาง
"ที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย?"
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.