บทที่ 3241: ความสบายที่แสนผ่อนคลาย วิสเกอร์กำลังอยู่ในทุ่งดอกไม้ที่ไหนสักแห่ง มันเป็นที่ที่สะดวกสบายและผ่อนคลายเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว แต่เขารู้สึกมีความสุข และนั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขาในตอนนั้น เขาอยากจะหลับลงไป แต่สัมผัสของเขากลับตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขาเกิดอาการนอนไม่หลับ เขาพยายามเพิกเฉยต่อสัมผัสเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขากลับทำไม่ได้ สัมผัสปกติของเขาทั้งหมดหายไป ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี แต่ปัญหาคือหนวดของเขา ไอ้ของพวกนี้รับรู้ทุกอย่างอยู่ตลอดเวลาจนทำให้เขาไม่สามารถปิดการรับรู้ที่พรั่งพรูเข้ามาได้ เหตุการณ์นี้ดำเนินมานานหลายชั่วโมงแล้ว มีบางอย่างสั่นไหวอยู่ภายในมิติวิญญาณ (Soul Space) ของเขา ทำให้เขารู้สึกรำคาญมากขึ้นไปอีก ทำไมโลกใบนี้ถึงจ้องแต่จะไม่ยอมให้เขาได้นอนหลับกันนะ? พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าเขาไม่อยากถูกรบกวน? เขาหยิบยันต์ที่กำลังสั่นไหวออกมาแล้วอ่านข้อความที่ส่งมา แต่กลับไม่มีเนื้อหาอะไรเลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เขาเปิดตาขึ้นมาเพื่อจ้องมองยันต์ในมือด้วยความโกรธแค้น ‘ถ้าจะมารบกวนกัน ก็ช่วยส่งข้อความให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยสิ!’ วิสเกอร์คิดพลางนึกอยากจะจัดการคนที่มารบกวนเขา หากเขาจำไม่ผิด... นี่มันยันต์ของสการ์เล็ตไม่ใช่หรือ? ‘ทำไมเธอถึงส่งข้อความมาหาฉัน?’ วิสเกอร์ครุ่นคิด ‘เธอยังฝึกฝนอยู่ในห้องนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอต้องการอะไรหรือเปล่า?’ วิสเกอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายังอยู่ในมิติวิญญาณอยู่หรือเปล่า? เขาไม่ควรจะออกไปจากที่นั่นแล้วหรอกหรือ? ‘พี่สการ์เล็ตไม่ได้อยู่ที่นั่น’ วิสเกอร์คิด ‘เธอ...’ เธออยู่ที่ไหนกันนะ? ดวงตาของเขากวาดมองสภาพแวดล้อมรอบข้างในที่สุด ‘ว่าแต่ ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?’ เขาอยู่ในทุ่งดอกไม้ กลิ่นหอมอบอวลเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้ วิสเกอร์มองดูดอกไม้เหล่านั้นแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกเลื่อนลอยที่เข้าครอบงำ นี่เป็นภาพที่ผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในรอบหลายวัน ‘ฉันต้องดูแลพวกนี้หรือเปล่านะ?’ เขาตั้งคำถาม ในฐานะคนสวนของมิติวิญญาณของอเล็กซ์ นั่นคืองานของเขา ‘ฉันดูแลพวกมันยังไงนะ?’ เขาพยายามนึกย้อนดู หากเขาจำไม่ผิด ดอกไม้พวกนี้ต้องได้รับน้ำจากระยะไกล ห้ามเข้าใกล้จนเกินไป และยังต้องปลูกไว้ภายในค่ายกล เพราะไม่สามารถปล่อยให้ออร่าของพวกมันแพร่กระจายออกมาได้ เขาเป็นคนปลูกพวกมันงั้นเหรอ? เมื่อไหร่กัน? เขาไปเจอ ‘ดอกไม้สนธยาแห่งความเมตตา’ (Mercy’s Twilight) เหล่านี้มาจากที่ไหนกัน? อเล็กซ์ไม่ควรปล่อยให้ของพวกนี้มาอยู่กับเขาตั้งแต่แรก เพราะอย่างไรเสีย ดอกไม้พวกนี้ก็มีพิษร้ายแรงมาก พวกมันจะค่อยๆ คร่าชีวิตเหยื่ออย่างเชื่องช้า โดยปราศจากความเจ็บปวดหรือทรมาน เหยื่อจะไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความรู้สึกผ่อนคลายในขณะที่ค่อยๆ ตกสู่ภวังค์แห่งการหลับใหลที่ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก ภวังค์ที่เขาเองก็อยากจะหลับใหลลงไป ประกายความคิดหนึ่งวาบเข้ามาในหัวของวิสเกอร์ ‘อ้อ... ฉันโดนพิษนี่นา’ วิสเกอร์ไม่แน่ใจว่าเขาใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะรู้ตัว เมื่อเขาตระหนักได้ในที่สุด เขาก็ค้นในมิติวิญญาณและพบเม็ดยา เขาหยิบมันออกมาแล้วกลืนลงไป เมื่อยาไหลลงสู่ท้อง พลังสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง และเพียงไม่กี่วินาที พิษทั้งหมดก็ถูกชะล้างออกไปจากตัวเขา วิสเกอร์ไม่รอช้า รีบถอยห่างออกมาจากแปลงดอกไม้ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจำเป็นต้องอยู่ห่างจากแปลงดอกไม้นั้นอย่างน้อย 20 เมตร กลิ่นของดอกสนธยาแห่งความเมตตาจึงจะไม่ส่งผลต่อเขาอีก ต่อเมื่อวิสเกอร์ออกมาพ้นระยะแล้วเท่านั้น เขาถึงกล้าที่จะหายใจอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับได้กลิ่นพิษอีกชนิดลอยอยู่ในอากาศ เขาจึงปิดจมูกทันทีและไม่สูดอากาศในบริเวณนั้นเข้าไปอีก เขาหันกลับไปมองยังจุดที่เขาเพิ่งมาถึงอย่างช้าๆ เพื่อสแกนหาที่มาของพิษอีกชนิด เมื่อทำเช่นนั้น เขาก็ถึงกับแข็งทื่อ เบื้องหน้าของวิสเกอร์คือป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ เขาจ้องมองพุ่มไม้ใกล้ๆ ที่มีผลสีแดงสุกปลั่งพร้อมเก็บเกี่ยว "เบอร์รี่เลือดแช่แข็ง" (Blood Freezing berry) วิสเกอร์เอ่ยเบาๆ มันเป็นเบอร์รี่มีพิษที่จะทำให้เลือดในร่างกายจับตัวเป็นก้อนและสังหารเหยื่อได้ภายในไม่กี่วินาที สายตาของเขาเหลือบไปเห็นจุดอื่น และพบดอกไม้สีชมพูสดที่มีจุดสีแดงแต้มอยู่ "กล้วยไม้ทำลายจิตวิญญาณอมตะ" (Immortal Mindbane orchid) มันเป็นดอกไม้ที่ปล่อยละอองเรณูชนิดหนึ่งออกมา หากสูดดมเข้าไป จะทำให้เกิดพิษร้ายแรงต่อจิตใจ วิสเกอร์มองไปที่ต้นไม้ข้างๆ เห็นยางสีเขียวไหลออกมาจากลำต้น "นั่นมัน... ต้นกับดักวิญญาณมรกต (Emerald Soultrap tree) หรือเปล่า?" วิสเกอร์คิด นั่นเป็นต้นไม้มีพิษอีกชนิด ซึ่งยางของมันหากเผลอกินเข้าไปจะทำลายจิตใจและอาจทำลายทะเลวิญญาณของบุคคลนั้นได้เลยทีเดียว วิสเกอร์มองไปทางขวา "ดอกลิลลี่เขี้ยวอสรพิษ" (Snake Fang Lily) เขาหันไปทางซ้าย "หนามโลหิตสีชาด" (Carmine Blood thorns) หลังพุ่มไม้อีกพุ่ม "ดอกตูมโจมตีด้วยกรดอมตะ" (Immortal Acid Strike bud) ทางด้านขวาของต้นไม้อีกต้น "ใบไม้กระดูกเหล็ก" (Iron Bone leaves) พืชมีพิษอยู่รายล้อมตัวเขาไปหมด ไม่ว่าจะหันไปทางซ้ายหรือขวา ก็ไม่มีที่ไหนที่เขาจะไม่พบกับพืชพิษอีกชนิดหนึ่ง วิสเกอร์เริ่มตื่นตระหนกและพยายามบินหนีไปจากที่นั่น แต่กลับพบว่าไม่สามารถบินได้ แรงกดดันบางอย่างทำให้เขาบินสูงจากพื้นได้ไม่เกินหนึ่งเมตร หากบินไม่ได้ เขาก็ต้องวิ่ง เขาจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวและสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า เขาหลบหลีกพืชมีพิษซ้ายทีขวาที โดยไม่สูดลมหายใจเข้าไปและไม่แม้แต่จะแตะต้องพวกมัน ด้วยความระมัดระวังระดับนี้ เขาจึงไม่สามารถไปได้เร็ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็เดินออกจากป่าพิษมาได้ หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง วิสเกอร์ก็หลุดออกมาจากแนวป่าสู่เนินเขา ไม่มีพืชมีพิษอีกต่อไปแล้ว ในที่สุดเขาก็พอจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เขาเดินขึ้นไปบนยอดเนินเขา พยายามทำความเข้าใจว่าเขามาโผล่ที่ไหนกันแน่ เมื่อถึงยอดเนินเขา พื้นดินก็สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน เมื่อนั้นเองวิสเกอร์ถึงได้ตระหนักว่าเนินเขานี้แท้จริงแล้วคือหน้าผามาโดยตลอด และเบื้องหน้าของหน้าผานั้นคือภาพที่ทำให้เขาถึงกับตะลึง สุดลูกหูลูกตาที่มองเห็น มีเพียงลาวาไปทั่วทุกทิศทาง "ที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย?"