Chapter 12: Weird Coincidence?

เผยแพร่เมื่อ 27 มี.ค. 2569 03:04

บทที่ 12: เรื่องบังเอิญพิลึก? เธอชำระล้างร่างกายของเขาอย่างทะนุถนอม โดยแทบไม่ได้สนใจจุดสงวนที่เปิดเผยอยู่ มืออันอ่อนนุ่มของเธอเลื่อนไล้ไปตามผิวหนัง ปลอบประโลมร่างกายที่เหนื่อยล้าของเขา เมื่อเธอทำความสะอาดร่างกายส่วนอื่นๆ เสร็จ ในที่สุดก็ถึงคราวของจุดสงวน หรือให้เจาะจงก็คือเจ้าจู๋ของเขา เธอเริ่มทำความสะอาดมันอย่างช้าๆ และแฝงไปด้วยความรู้สึก ขณะที่มืออันนุ่มนวลกอบกุมแกนกายที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง เขาก็เผลอถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ ไออุ่นจากน้ำและความอ่อนโยนจากสัมผัสของเธอเป็นตัวกระตุ้นให้น้ำรักหยดสุดท้ายไหลซึมออกมาจากองคชาตที่ถูกกระตุ้นจนเกินขีดจำกัด เธอปรนนิบัติด้วยความใส่ใจในทุกตารางนิ้ว นิ้วเรียวสวยของเธอเคลื่อนไหวไปตามส่วนอ่อนไหวใต้แกนกาย ลำตัวที่หนาแน่น และส่วนหัวอันละเอียดอ่อนด้วยความชำนาญ มันเป็นประสบการณ์ที่ใกล้ชิดและเร่าร้อน ราวกับกำลังช่วยทำภารกิจส่วนตัวให้เขาอยู่ไม่ปาน ราวกับว่าการนวดเบาๆ นี้กำลังยืดเวลาความสุขออกไป และสร้างแรงอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องถึงจุดสุดยอด แม้จะแฝงไปด้วยความวาบหวาม แต่การกระทำของเธอกลับบริสุทธิ์และปราศจากความเห็นแก่ตัว มุ่งเน้นเพียงความสบายและการฟื้นฟูของเขาเท่านั้น แม้ในใจเขาจะพร้อมสำหรับรอบต่อไป แต่ก็น่าเสียดายที่ร่างกายอันเหนื่อยล้าจากการผจญภัยก่อนหน้านี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงพอที่จะทำกิจกรรมเข้าจังหวะอีกครั้ง แม้จะรู้สึกผิดหวัง แต่เขาก็ยังดื่มด่ำไปกับการสัมผัสที่อ่อนโยน รู้สึกขอบคุณในความใส่ใจของเธอ และคำสัญญาที่ไม่ได้กล่าวออกมาเป็นคำพูดถึงความสุขในอนาคตเมื่อเขากลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ในวินาทีนั้น การชำระล้างร่างกายธรรมดาๆ กลับให้ความรู้สึกเหมือนการเต้นรำที่เร่าร้อน เป็นการแสดงออกถึงความรักที่อ่อนโยนซึ่งหล่อเลี้ยงทั้งกายและใจของเขา ด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ เธอเช็ดตัวให้เขาจนสะอาดหมดจด สัมผัสของเธอเปรียบเสมือนยาหม่องที่ช่วยบรรเทากล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อยและลมหายใจที่หอบถี่ของเขา เมื่อรู้สึกว่าเขาสะอาดแล้ว... หรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนภัยพิบัติทางชีวภาพน้อยลง... ไลร่าก็พยักหน้าสั้นๆ อย่างพึงพอใจ เป็นท่าทางที่ราวกับจะบอกว่า "เอาล่ะ ตอนนี้คุณกลับมาดูเป็นคนเหมือนเดิมแล้ว" หรือบางทีเขาอาจจะแค่คิดไปเอง เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เอื้อมมือไปด้านข้างหยิบขวดไม้เล็กๆ ที่วางอยู่บนหินแบนๆ ขึ้นมา ภาชนะดูเก่าแต่ขึ้นเงาจากการใช้งานมาหลายปี จุกขวดถูกปิดผนึกด้วยเชือกใยพืช เธอเปิดจุกออกด้วยเสียงดังเปาะเบาๆ กลิ่นหอมละมุนแบบธรรมชาติและอบอุ่นลอยอบอวลออกมาทันที เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ชะโงกดูด้านใน ของเหลวภายในมีสีน้ำตาลทอง ข้นเหนียว และไหลช้าๆ เกาะติดอยู่ที่ข้างขวดเมื่อกระทบกับแสง จมูกของเขาขยับฟุดฟิด "นั่นอะไรน่ะ?" เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นเขาทำหน้าสงสัย เธอจึงเหลือบมองเขาแล้วพ่นลมหายใจ "น้ำมัน" เธอตอบสั้นๆ "มันช่วยให้ผิวแข็งแรง ฉันไม่คิดว่าคุณจะเคยใช้มันด้วยตัวเองหรอก" เขายิ้มแห้งๆ เพราะเธอนั้นพูดถูก จากความทรงจำที่เขาพบ ตัวตนก่อนหน้านี้ของเขาไม่ค่อยนิยมใช้น้ำมันสักเท่าไหร่ โดยมักจะพูดว่า "ผู้ชายไม่จำเป็นต้องใช้น้ำมันหรูหราอะไรพวกนั้นหรอก" และ "นั่นมันเรื่องของผู้หญิง" เป็นกรณีคลาสสิกของความเขลาที่ห่อหุ้มด้วยความทะนงตน ไลร่าเทน้ำมันลงบนฝ่ามือเล็กน้อย แล้วถูมือเข้าหากันอย่างช้าๆ ของเหลวแผ่กระจายจนเป็นมันวาวบนนิ้วมือ สะท้อนกับแสงยามบ่าย มันหนืดแต่เนียนนุ่ม ทิ้งกลิ่นจางๆ ของสมุนไพร ยางไม้ และควันฟืนเอาไว้ "มันช่วยป้องกันไม่ให้ผิวแตกเมื่อโดนลม" เธอกล่าว น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม "แถมยังช่วยกันแมลงได้ด้วย" ขณะที่พูด เสียงของเธอก็เบาลงเล็กน้อย... เป็นจังหวะจะโคนอันนุ่มนวลแบบแม่คนในช่วงเวลาที่เธอไม่ได้กำลังบัญชาการใคร "ไอราทำสิ่งนี้จากรากไม้และยางไม้ เธอว่ามันช่วยรักษาความอบอุ่นในร่างกายเอาไว้" เธอยื่นมือออกมา "เอาล่ะ" เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า ฝ่ามือของเธอประทับลงบนไหล่เขาอย่างแผ่วเบาขณะที่เธอทาน้ำมันไปทั่วผิวหนัง... อบอุ่น มั่นคง และเป็นระบบ มันไม่ได้ดูเร่าร้อนเหมือนสื่อการสอนที่เขาเคยดูผ่านๆ ในโลกก่อน แต่มันคือการดูแลที่บริสุทธิ์และชำนาญ กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วอากาศ ผสมผสานกับสายลมแผ่วเบาและเสียงน้ำไหลริน ในชั่วขณะหนึ่ง ทุกสิ่งรอบตัวเขาก็เลือนรางไป... ทั้งความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความทรงจำ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือสัมผัสของเธอ จังหวะของมือ และความรู้สึกที่ได้รับการปรนนิบัติ ไลร่าไม่ได้พูดอะไรอีกจนกระทั่งเสร็จสิ้น จากนั้นขณะเช็ดฝ่ามือกับผ้าผืนเล็ก เธอก็เหลือบมองเขา แววตาของเธออ่อนแสงลง ความแข็งกร้าวบนใบหน้าละลายหายไป "เรียบร้อย" เธอกล่าวเบาๆ "แบบนี้ดีขึ้นเยอะเลย" เขาจ้องมองรอยยิ้มที่สว่างไสวและพึงพอใจของเธอ แล้วพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า "ใช่ มันดีขึ้นจริงๆ" ... เมื่อได้ยินดังนั้น ไลร่าก็ปิดจุกขวด ผูกเชือกให้เรียบร้อย แล้ววางมันไว้บนหินแบนๆ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากฝ่ามือ... เป็นท่าทางที่ฉับไวและเรียบร้อย พร้อมด้วยแววภูมิใจเล็กน้อยที่เกิดจากคำชมของเขาและการได้ช่วยเหลือเขา เขานั่งอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง มึนงงไปกับรอยยิ้มที่สดใสนั่น ผิวหนังยังคงรู้สึกซ่าเบาๆ ตรงจุดที่มือของเธอสัมผัส "นั่งพักสักครู่ ปล่อยให้น้ำมันซึมเข้าไปก่อนนะ

React

พูดคุย