Chapter 19: What The Fuck!

เผยแพร่เมื่อ 27 มี.ค. 2569 03:04

บทที่ 19: เชี่ยเอ๊ย! วันถัดมา เขาถูกปลุกด้วยแสงแดดจ้าที่ทิ่มแทงผ่านรอยแตกของหลังคาประหนึ่งนิ้วมือสอดรู้สอดเห็นนับสิบที่กำลังทิ่มหน้าเขาอยู่ เขาพยายามเมินเฉยและนอนต่อ แต่มันก็เหมือนเพื่อนบ้านจอมจุ้นที่ไม่รู้จักคำว่าความเป็นส่วนตัว เขาครางในลำคอ พลิกตัวตะแคงข้างโดยที่ตายังปิดสนิทครึ่งหนึ่ง เขาส่งเสียงครางอีกครั้ง ขยี้ตาแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เตียงที่ทำจากฟางและขนสัตว์ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่ใต้ร่าง ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าที่นี่เงียบผิดปกติ เงียบเกินไปหน่อย เขากวาดสายตามองรอบๆ และพบว่าอารีเลีย เวอร์ย่า และลิโอร่าไม่ได้อยู่ที่นี่ ส่วนไลร่านั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงประตู กำลังมัดมัดเถาวัลย์สานรอบเอวราวกับเตรียมจะออกไปข้างนอกเช่นกัน เมื่อเธอเห็นเขาตื่น เธอก็เงยหน้าขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เธอกล่าว เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เร่งรีบ "คนอื่นไปไหนล่ะ" เขาถาม อ้อ... พวกเขาสิ... พวกเขาออกไปหาของป่ากันหมดแล้ว "มีผลไม้อยู่ในชาม กินรองท้องไปก่อนที่มันจะเสียนะ ฉันต้องไปแล้ว... คนอื่นๆ กำลังรออยู่" เขาพยักหน้ารับ ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ก่อนที่เธอจะลับหายไปทางประตู เสียงฝีเท้าของเธอค่อยๆ จางหายไปในระยะไกล มีชามผลไม้วางอยู่ที่พื้นใกล้กับเตียงของเขา ทิ้งไว้ให้เขา เป็นลูกกลมๆ สีเหลืองนวล ผิวสัมผัสนุ่มและเหนียวเล็กน้อย บางลูกมีรอยกัดเล็กๆ "อาหารเช้าสินะ" เขาพึมพำพลางหยิบลูกหนึ่งขึ้นมา เขากัดเข้าไปแล้วรสหวานก็ระเบิดทั่วลิ้น... มันหวาน แต่ไม่ใช่รสชาติแบบอะไรก็ตามบนโลก สิ่งที่อยู่ภายใต้ความหวานนั้นคือกลิ่นเครื่องเทศจางๆ เกือบจะออกควันๆ และเนื้อสัมผัสก็แปลกประหลาด... นุ่มหยุ่นเหมือนมะม่วงแต่มีเส้นใยเหมือนอ้อย แต่มันอร่อย อร่อยจริงๆ "แม่งเอ๊ย" เขาพูดกับตัวเองขณะเคี้ยวช้าๆ "ธรรมชาติยังเจ๋งเหมือนเดิม" เขานั่งกินอยู่นานพลางเฝ้าดูฝุ่นละอองที่ลอยล่องในลำแสงอาทิตย์ ความเงียบนั้นดังพอที่จะทำให้หูของเขาอื้ออึง เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในโลกประหลาดแห่งนี้ที่เขารู้สึกถึงน้ำหนักของมัน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเสียงหึ่งของตู้เย็น ไม่มีเสียงรบกวนรอบข้าง ไม่มีอารยธรรม มีเพียง... ความเงียบ และความเงียบล้วนๆ ถ้าจะบอกว่าเขาไม่คิดถึงชีวิตสมัยใหม่ โทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต และอาหารอร่อยๆ ก็คงจะเป็นเรื่องโกหก แต่ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขาได้เกิดใหม่ในโลกใบใหม่ นี่คือการเริ่มต้นครั้งใหม่ เขาเอนหลังพิงผนัง เคี้ยวช้าๆ ปล่อยสายตาให้เลื่อนลอยไปทั่วห้อง ผนังถูกฉาบด้วยโคลนผสมหญ้า มีตะขอกระดูกยื่นออกมาไม่กี่อัน แขวนสมุนไพรแห้ง สร้อยคอ และมีดดินเผาไว้ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีสิ่งหรูหรา มีเพียงสิ่งที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดเท่านั้น เขาจัดการผลไม้จนหมดแล้วโยนเมล็ดทิ้งไป เสียงกระทบพื้นดังกึกก้องอย่างแปลกประหลาด เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองมันแล้วถอนหายใจ หลังจากกินลูกที่สามหมด เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน เพราะร่างกายเขารู้สึก... แปลกไป มันเบาหวิว เขาจึงอยากลองดู... และคราวนี้ขาของเขาก็ไม่สั่นแล้ว เขาสูดหายใจลึกๆ หมุนหัวไหล่ กล้ามเนื้อยืดตึงแต่ความเจ็บปวดเกือบจะหายไปหมดสิ้น "เชี่ยเอ๊ย" เขาพึมพำ "เมื่อวานกูยังเกือบตายอยู่เลยนะ" เขาสำรวจร่างกายตัวเอง ความอ่อนแอจางหายไปเร็วกว่าที่ควรจะเป็น เขาขมวดคิ้วพลางหมุนหัวไหล่ "แปลกชะมัด" เขาพึมพำ "ร่างกายคนเราไม่น่าฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่เร็วขนาดนี้" เหมือนกับว่าร่างกายได้ข้ามขั้นตอนการพักฟื้นไปสู่โหมด "พร้อมลุยกับหมีอีกรอบ" เสียอย่างนั้น อันที่จริง ร่างกายเขารู้สึก... เบาหวิว ไม่ถึงกับสมบูรณ์แบบหรอก แต่ก็นับว่าดีเกินไปเมื่อพิจารณาว่าเขาควรจะเกือบตายเมื่อสองสามวันก่อน ความตึงแข็งหายไป ความวิงเวียนก็เช่นกัน เขาหมุนหัวไหล่ ยืดแขน แม้แต่ลองย่อเข่าดู ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินสีข้างของเขาได้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นประหลาดใต้ผิวหนัง และนั่นก็นำไปสู่คำถามที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด... ตกลงอะไรที่ทำให้ร่างเดิมของเขาบาดเจ็บกันแน่? แบบว่า เกิดบ้าอะไรขึ้นในวันนั้นกันแน่ เพราะความทรงจำเกี่ยวกับวันนั้นของเขายังคงแตกกระจัดกระจาย เขาจำได้ว่าออกไปข้างนอกเพื่อล่าเหยื่อตัวเล็กๆ แต่หลังจากนั้นเขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาบาดเจ็บได้ยังไง หรือแม้กระทั่งตัวอะไรที่ทำร้ายเขา และไอ้แผลบ้าๆ นั่นน่ะ... เพราะเขาไม่มีรอยแผลเป็นหรืออะไรเทือกนั้นเลย มันไม่สมเหตุสมผลเลย เว้นแต่ว่าร่างกายนี้จะมีดีเอ็นเอของมนุษย์กลายพันธุ์ หรือมีอะไรบางอย่างกำลังช่วยเขาอยู่ เขาไม่ชอบทั้งสองทางเลือกนั่นแหละ แล้วโลกนี้มันคืออะไรกันแน่? แน่นอนว่ามันดูดิบเถื่อน... กระท่อม เสื้อผ้า เครื่องมือหิน... แต่มันดิบแค่ไหนกัน? มนุษย์ถ้ำ? ชนเผ่า? หรืออารยธรรมโบราณที่ลอกเลียนแบบมา? เขาบอกไม่ได้เลย และสัตว์ประหลาดจากในความทรงจำนั่น... ธอร์โนมอร์... สิ่งมีชีวิตที่มีฟันเหมือนกริชและร่างกายที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากฝันร้ายของนักบรรพชีวินวิทยา... ใช่ เขาไม่จำว่าโลกเคยมีอะไรแบบนั้น เว้นแต่ว่าเขาจะพลาดสารคดีช่องดิสคัฟเวอรีที่ชื่อว่า "เมื่อวิวัฒนาการยอมแพ้แล้วสร้างฝันร้ายขึ้นมา" ไม่โลกนี้ก็เป็นโลกอื่น หรือไม่ก็เป็นไทม์ไลน์ที่ย้อนกลับไปไกลมากจนกลายเป็นโหมดพรีฮิสตอริก DLC เต็มรูปแบบ เขาคลึงขมับ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขามีคำถามเยอะเกินไปแล้ว เขาอยู่ที่ไหน? ที่นี่คือยุคสมัยไหน? โลกนี้ใช้กฎเกณฑ์อะไร? และที่สำคัญที่สุด เขาจะเอาชีวิตรอดที่นี่โดยไม่กลายเป็นอาหารว่างของสัตว์ประหลาดได้ยังไง? อย่างไรก็ตาม การนั่งรอเฉยๆ คงไม่ได้คำตอบ เขาจึงตัดสินใจออกไปข้างนอก เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อม เผื่อว่าจะได้เบาะแสบ้างว่าเขาหลุดเข้ามาอยู่ในความวุ่นวายยุคดึกดำบรรพ์แบบไหนกันแน่ แต่ก่อนหน้านั้น เขาสังเกตเห็นไหใส่น้ำที่วางอยู่ข้างประตู ถูกต้อง ต้องหาน้ำก่อน น้ำสำคัญที่สุดเสมอ ก่อนที่จะบาดเจ็บ การตักน้ำเป็นหน้าที่ยามเช้าของเขา ทุกคนในเผ่ามีหน้าที่ของตัวเอง ผู้ชายออกล่า ผู้หญิงหาของป่า คนแก่ประดิษฐ์สิ่งของ ส่วนไอ้พวกโชคร้ายที่ทั้งไม่แข็งแกร่งและไม่มีประสบการณ์... อย่างเช่นเขา... ก็ต้องรับหน้าที่งานจิปาถะไป หลังจากที่เขาบาดเจ็บ ไลร่าก็รับหน้าที่นี้ไปแทน เธอต้องไปตักน้ำหลังค่ำหลังจากหาของป่าเสร็จแล้ว อันตรายชะมัด แต่เธอจะมีทางเลือกอื่นได้ยังไงล่ะ? พวกเขาจำเป็นต้องใช้น้ำนี่นา

React

พูดคุย