บทที่ 536: หนีไปไหนไม่ได้ วินาทีแรกที่แม็กซ์ตระหนักได้ว่าสถานที่จัดงานครั้งนี้คือเรือลำมหึมาที่ลอยโดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล ความรู้สึกหนักอึ้งก็จมลงในท้องทันที เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่ใช่แค่ที่ที่ปัญหาจะเกิดขึ้น แต่มันคือที่ที่ไม่มีทางหนีพ้น เดิมที แผนของพวกเขาง่ายและเฉียบคมมาก พวกเขาจะเข้าร่วมงาน หาเงินให้พอประคองกิจการให้มั่นคง แล้วทำเพียงเท่าที่จำเป็นเพื่อไม่ให้ไปยั่วยุพวกแบล็กฮาวด์ แม็กซ์หวังจะโชว์พลังแบบคำนวณมาแล้วอย่างดี สักระดับที่พอทำให้พวกฮาวด์ต้องชะงัก ก่อนจะคิดกลืนพวกเขาเข้าไปทั้งตัว ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้เป็นองค์กรที่เพิ่งเกิดใหม่ กลุ่มบิลเลียนบลัดไลน์ก็ถือว่าอยู่ในระดับเดียวกับแบล็กฮาวด์ในแง่ของขนาดองค์กร แต่ปัญหาก็คือ สถานที่แบบนี้เปิดโอกาสให้ผู้ล่าที่ทะเยอทะยานกำจัดคู่แข่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม็กซ์พาคนมาด้วยเพียงสามคนเท่านั้น เป็นตัวตนเล็กจิ๋วในดินแดนที่อิทธิพลถูกวัดด้วยเลือดและจำนวนคน สิ่งเดียวที่พอช่วยแม็กซ์ไว้ได้จนถึงตอนนี้ก็คือม่านบังตาของฝั่งบริษัทที่เขายังพยายามรักษาไว้ บริษัทบริการการลงทุนกับกลุ่มบลัดไลน์ยังถูกมองว่าเป็นคนละนิติบุคคลกันอยู่ แต่แม็กซ์ไม่ใช่คนโลกสวย เขารู้ว่ามันเป็นแค่เรื่องของเวลา ก่อนที่ใครสักคนจะต่อจิ๊กซอว์ทั้งหมดได้ หากยังไม่ต่อได้ไปแล้ว คำว่า “ถ้าเกิดว่า” กับความลังเลเชิงยุทธวิธีทั้งหลายถูกทิ้งไว้ข้างหลังไปแล้ว ความจริงตรงหน้าคือสายลมเย็นยะเยือกที่พัดมาจากด้านหลัง และกำแพงมนุษย์จากพวกแบล็กฮาวด์ที่ค่อยๆ ปิดล้อมเข้ามา พวกเขาถูกต้อนจนถึงขอบเรือ ราวเหล็กกดแนบหลังของพวกเขาเอาไว้ “คุณพาพวกเราเข้ามุมอับแล้ว บอส” ดาร์โนพูด เสียงของเขาตึงเครียดขณะขยับร่างของสตีเฟนที่ยังเกือบหมดสติให้แนบแน่นขึ้น “แล้วตอนนี้ล่ะ? เราจะยืนสู้จนตายกันตรงนี้เลย หรือว่าจะกระโดดลงไป อย่างน้อยก็ได้บอกว่าตายด้วยมือพวกเราเอง ดีกว่าปล่อยให้พวกมันจัดการ?” เสียงปรบมือที่ดังช้าๆ เป็นจังหวะตัดผ่านความตึงเครียดออกมา ฝูงอันธพาลแหวกออกเหมือนทะเลมืด เปิดทางให้ดาเรียสกับเจ็ตต์ก้าวออกมา “ต้องยอมรับเลยนะ ทุกอย่างที่พวกนายทำมาตลอดน่าสนุกทีเดียว” ดาเรียสพูด มุมปากยกขึ้นด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ฉันไม่ได้สนุกขนาดนี้มานานแล้ว ในโลกนี้ ด้วยชื่อเสียงของพวกเรา และเจ็ตต์ที่เป็นแชมป์ไร้ข้อกังขาของสังเวียนใต้ดินแห่งนี้ ไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกเรา” ดาเรียสก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาเป็นประกาย “แม้แต่พวกที่มีพลังพอจะท้าทายพวกเรา ก็ยังไม่กล้าเข้ามาเพราะกลัวว่าหนูเคลือบทองจะคอยหนุนหลังเราอยู่ ดังนั้น การได้เห็นพวกนายดิ้นรนแบบนี้น่ะเหรอ? ถือเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่สดชื่นดี ฉันเองก็หวังว่าเราสองคนจะได้สู้กันนานกว่านี้เหมือนกัน ไม่ได้ต่อสู้นานมากแล้ว” แม็กซ์หันกลับไปมองข้ามไหล่ แล้วเพ่งลงไปในเหวเบื้องล่าง ทะเลด้านล่างคือความว่างเปล่าที่ฟุ้งกระจายเป็นฟองขาวแตกกระเซ็น ปกติแล้ว ถ้าใครกระโดดลงจากเรือสำราญขนาดนี้ การแทนที่ของน้ำกับแรงปั่นจากเครื่องยนต์ขนาดมหึมาจะดูดพวกเขาจมลงไป หรือไม่ก็กระแทกให้ลอยออกสู่ทะเลเปิด น้ำจะเย็นเฉียบ กลายเป็นหลุมศพที่เป็นของเหลว ทิ้งคนรอดชีวิตให้ติดอยู่กลางความเวิ้งว้างอันไร้ขอบเขต ตอนกลางคืนยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เพราะพื้นที่ค้นหากว้างจนเกินไป และกระแสน้ำก็แรงมาก แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ทีมกู้ภัยจะหาใครสักคนเจอ โดยเฉพาะถ้าไม่มีใครตั้งใจจะตามหาเขาจริงๆ แม็กซ์หันกลับมาหาดาเรียส สีหน้าอ่านไม่ออก “ถ้าฉันคืนเงินให้ นายคิดว่ามันจะเปลี่ยนสถานการณ์ตอนนี้ได้ไหม?” แม็กซ์ถาม ดาร์โนหันขวับไปมองแม็กซ์อย่างตกใจ เขาเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในวงในของกลุ่มบลัดไลน์โดยสมบูรณ์ และการที่แม็กซ์ดูเหมือนจะยอมแพ้ทำให้เขางุนงง พวกเขาเพิ่งฝ่าฟันเลือด เหงื่อ และน้ำตา เพื่อรวบรวมเงินทุนก้อนนี้มาไม่ใช่หรือ? ถ้าจะยกให้ไปทันทีตั้งแต่เห็นหน้าผา งั้นความพยายามทั้งหมดนั่นมีไว้เพื่ออะไร “นายลองใช้ไม้ตายแบบนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง” เจ็ตต์แทรกขึ้น เสียงเย็นชา “ครั้งนี้พวกเราจะไม่ยอมให้นายใช้มุกเดิมอีก” “ถูกต้อง” ดาเรียสเสริม น้ำเสียงแข็งขึ้น “กลุ่มบิลเลียนบลัดไลน์ไม่ใช่องค์กรธรรมดา เห็นชัดเลยว่าฉันต้องไปสืบทุกอย่างเกี่ยวกับประวัติของพวกนาย ใครกันแน่ที่นายเป็น ตัวนายเองก็ชัดเจนว่าไม่ใช่ชายหนุ่มธรรมดา แต่ตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าพวกนายอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เดินจากไปได้ด้วยการจ่ายเงินก้อนเดียว แล้วอย่าเสียเวลาขู่ฉันด้วยพวกผู้สนับสนุนรายใหญ่ หรือเอาชื่อบางชื่อมาทำให้ฉันกลัว ในเมืองน็อตติงฮิลล์ ไม่มีองค์กรไหนใหญ่ไปกว่าหนูเคลือบทอง พวกนายไม่มีอิทธิพลที่นี่” แม็กซ์ถอยหลังไปจนราวเหล็กเป็นสิ่งเดียวที่กั้นเขากับความตกลงไปด้านล่าง “ดาร์โน... นายต้องเชื่อฉันเรื่องนี้” แม็กซ์กระซิบเบาเสียจนลมแทบจะพัดคำพูดของเขาหายไป “นายต้องเชื่อฉัน เข้าใจไหม? ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่” ก่อนที่ดาร์โนจะได้ถามต่อให้รู้เรื่อง แม็กซ์ก็ลงมือ เขาเอียงลำตัวเล็กน้อยแล้วออกคำสั่งสุดท้าย “จับสตีเฟนไว้ แล้วตั้งหลักให้ดี!” ด้วยแรงมหาศาลที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน แม็กซ์ผลักดาร์โนสุดแรงเท่าที่ทำได้ ดวงตาดาร์โนเบิกกว้างเมื่อเสียการทรงตัว ร่างของเขาและสตีเฟนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาพลิกหงายหลังข้ามราวเหล็ก ร่วงวูบลงสู่ผืนน้ำมืดด้านล่าง แม็กซ์ไม่รอดูว่าพวกเขากระแทกน้ำเมื่อไร เขาหันหน้ากลับไปมองดาเรียสกับพวกแบล็กฮาวด์ที่รวมตัวกันเป็นครั้งสุดท้าย แววตาเขาแผดเผาด้วยคำสัญญาแห่งการล้างแค้น “พวกแกจะต้องเสียใจที่วันนี้ไม่จัดการฉันให้สิ้นซาก” แม็กซ์ประกาศ จากนั้น เขาก็ก้าวออกจากขอบเรือ ดิ่งหายไปในอ้อมกอดเย็นเฉียบของทะเล **** **** 𝚏𝐫𝚎𝗲𝕨𝐞𝐛𝕟𝚘𝐯𝚎𝗹.𝕔𝐨𝗺 สำหรับอัปเดตเกี่ยวกับ MWS และผลงานในอนาคต ติดตามผมได้ตามโซเชียลมีเดียด้านล่าง Instagram: jksmanga P.a.t.r.e.o.n: jksmanga ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับ My Vampire System, My Werewolf System หรือซีรีส์อื่นๆ คุณจะได้ยินที่นั่นเป็นที่แรก ทักมาได้ตามสบาย ถ้าผมไม่ยุ่งมาก ผมมักจะตอบกลับอยู่แล้ว