บทที่ 521: Wolf ปะทะ Vivian (ภาค 2) มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ยังเป็นแต้มต่อให้กับทั้งสามคน แม้พวกเขาจะถูกกดดันจากทุกทิศจนแทบหายใจไม่ออก นั่นคือความเหนือชั้น มันไม่ใช่สิ่งที่วัดได้ง่าย ๆ และก็ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากพลังดิบเพียงอย่างเดียว แต่มันคือแรงกดดัน คือวิธีที่พวกเขาเคลื่อนไหว วิธีที่พวกเขาโจมตี วิธีที่พวกเขายืนหยัดอย่างมั่นใจแม้จะถูกล้อมเอาไว้ แม้จะมีคนหลั่งไหลเข้ามาในหลุมประลองอย่างไม่ขาดสาย ความจริงก็เรียบง่าย คนพวกนี้ส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับ Joe หรือ Wolf พวกเขาอาจเป็นนักสู้ บางคนเป็นบอดี้การ์ด บางคนเป็นทหารรับจ้าง และบางคนก็เป็นอาชญากรที่ผ่านศึกมาโชกโชน แต่ถ้าพวกเขาแข็งแกร่งพอจะอยู่ในกลุ่มที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ พวกเขาก็คงทะลุเข้าไปถึงรอบชิงของทัวร์นาเมนต์ประลองด้วยตัวเองไปแล้ว พวกเขาคงถูก Vivian เลือกให้เป็นภัยคุกคามรายบุคคล ไม่ใช่ถูกโยนลงมาปะทะกันมั่ว ๆ ในฐานะหมากที่พร้อมถูกทิ้ง แม้แต่ Vivian เองก็รู้เรื่องนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอไม่ได้ลงมาสู้ด้วยตัวเอง สายตาของเธอที่มองลงมาจากด้านบนหรี่แคบลง ขณะเฝ้ามอง Joe กับ Wolf ยังยืนหยัดฝืนต้านได้อยู่ ทั้งที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วนตลอดทั้งคืน การเคลื่อนไหวของพวกเขาช้าลงกว่าเดิม เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ รอยฟกช้ำปกคลุมไปทั่วร่าง แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังคงกดทับพื้นที่รอบตัวเอาไว้ได้ เพียงแค่ความเหนือชั้นนั้นอย่างเดียวก็ทำให้คนเริ่มลังเลแล้ว นักสู้ที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งในตอนแรก ตอนนี้นอนเกลื่อนอยู่บนพื้น บ้างก็คราง บ้างก็หมดสติ หรือไม่ก็เอามือกุมซี่โครงที่หัก คนที่ยังยืนอยู่เริ่มชะลอฝีเท้า เปลี่ยนจากการพุ่งเข้าใส่เป็นการวนล้อม ไม่มีใครอยากเป็นคนต่อไปที่ถูกโค่นลงอย่างหมดจดต่อหน้าคนอื่น Wolf สังเกตเห็นทันที เพราะคำมั่นของเขา ทำให้สมองของเขาทำงานในระดับแทบจะเป็นสัญชาตญาณ การรับรู้ของเขาไม่ได้แค่เฉียบคมขึ้น แต่มันโหดเหี้ยมด้วย แค่เหลือบมองครั้งเดียว เขาก็แยกออกแล้วว่าใครเหนื่อย ใครแกล้งทำเป็นไหว ใครมีแผลที่ซ่อนไว้ใต้ท่าทางก้าวร้าวปลอม ๆ ดวงตาของเขาจะเลื่อนไปหาจุดอ่อนโดยธรรมชาติ คนที่เสียการทรงตัว คนที่ลมหายใจฟ้องว่าไม่ไหวแล้ว มันทำให้พลังของเขาดูยิ่งใหญ่กว่าความเป็นจริง เมื่อคนเราเห็นใครสักคนถูกซัดล้มลงทีละคนด้วยประสิทธิภาพที่น่ากลัว พวกเขาไม่ได้คิดถึงตัวเลขหรือความอึด พวกเขาคิดแค่ว่า ฉันอาจเป็นคนต่อไป ความกลัวมันติดต่อกันได้ และเมื่อ Chad ตะโกนข้อเสนอที่เหมือนคนกำลังแตกตื่นออกมากลางความโกลาหล Wolf ก็รู้สึกเหมือนชิ้นส่วนสุดท้ายเข้าที่พอดี “จะเสนอเงินให้มากกว่าที่หล่อนยื่นให้ไม่ได้หรือไงวะ!” Chad ตะโกนขณะถอยกรูดกลับไปหาคนอื่น ๆ อย่างทุลักทุเล หลบหมัดที่หวดเฉียดศีรษะไปได้อย่างหวุดหวิด ดวงตาของ Wolf เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “เดี๋ยวนะ” เขาพูด ในเสี้ยววินาทีนั้น Wolf หยุดคิดแบบนักสู้ แล้วเริ่มคิดแบบนักวางกลยุทธ์ เขาบิดร่างแล้วกระแทกหมัดใส่ขากรรไกรของชายคนหนึ่ง แรงปะทะทำให้ศีรษะของอีกฝ่ายสะบัดไปด้านข้างก่อนจะทันได้ตอบสนอง ก่อนที่นักสู้คนนั้นจะทรุดลงไปจนสุด Wolf ก็คว้าผมยาวหยักศกของเขาไว้แล้วกระชากให้ลุกขึ้น บังคับให้ร่างนั้นหันออกไปด้านนอกเพื่อให้ทุกคนมองเห็น เลือดไหลจากปากของชายคนนั้น ขณะที่เขาดิ้นอย่างอ่อนแรงอยู่ในกำมือของ Wolf “พวกแกคิดเรื่องนี้กันบ้างรึเปล่าก่อนจะกระโดดเข้ามา?” Wolf ตะโกน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหลุมประลอง “แล้วพวกแกจะได้ค่าจ้างกันยังไงวะ?” นักสู้ทุกคนชะงัก บางคนที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดกึก คนอื่น ๆ ลดหมัดลงเล็กน้อย ความสับสนวาบผ่านใบหน้า Wolf พูดต่อ เสียงคมกริบและจงใจชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าพวกแกร่วมมือกันรุมพวกฉันให้หมดแรง แล้วสุดท้ายใครสักคนเป็นคนลงหมัดสุดท้ายล่ะ?” เขาถาม “คนนั้นจะได้ทั้งหมดสิบล้านเลยเหรอ? หรือพวกแกคิดจริง ๆ ว่าพวกหล่อนจะใจดีแบ่งกันให้ทุกคน?” เสียงฮือฮาดังแผ่วเป็นระลอกไปทั่วฝูงชน พวกนักสู้ที่แข็งแกร่งกว่าด้านหลังก็เริ่มคิดเรื่องเดียวกันอยู่แล้ว พวกเขาไม่ได้พุ่งเข้ามาทันที แต่รอ สังเกต ประหยัดแรง และวางแผนจะจู่โจมเมื่อถึงจังหวะเหมาะ Wolf กดดันต่อ “แล้วคนที่นอนอยู่บนพื้นพวกนั้นล่ะ?” เขาตะโกน พร้อมชี้ไปยังร่างที่ครวญครางกระจัดกระจายอยู่ทั่วหลุมประลอง “พวกนั้นสู้แล้ว พวกนั้นเจ็บแล้ว แล้วได้อะไรกลับไป? ไม่ได้แม้แต่เหรียญแดงเดียว” เขาเหวี่ยงชายที่อยู่ในมือกระแทกลงพื้น แล้วพุ่งตัวไปหา Chad ซึ่งกำลังถูกนักสู้สองคนเล็งใส่เพราะสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอ Wolf พุ่งเตะรวดเร็วใส่ขมับของชายคนหนึ่งจนร่างนั้นไถลครูดไปกับพื้น ก่อนจะซัดหมัดใส่ลำคอของอีกคนจนล้มลงทันที “ตอนนี้” Wolf พูดต่อ “พวกแกกำลังเชื่อว่า Black Hounds จะจ่ายเงินให้พวกแก แต่บอกหน่อยสิ พวกแกไว้ใจพวกมันได้ยังไงกันแน่?” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น เร็วขึ้น และเดือดขึ้น “คนที่ตั้งค่าหัวพวกฉันก็พวกมันนี่แหละ แค่เพราะพวกฉันชนะการต่อสู้ของตัวเอง! แล้วพวกแกจะไปเชื่อใจว่าพวกมันแฟร์งั้นเหรอ?” นั่นแหละคือจังหวะที่ Chad เข้าใจสิ่งที่ Wolf กำลังทำอยู่เสียที และเขาก็ร่วมวงด้วย “แล้วถึงพวกแกจะชนะพวกฉันได้จริง ๆ” Chad ตะโกน พร้อมชี้นิ้วขึ้นไปทาง Vivian “แล้วตอนถึงเวลาจ่ายเงินล่ะ? หล่อนก็แค่ส่งคนของตัวเองมาจัดการพวกแกอยู่ดี!” ฝูงชนเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรงในทันที “หล่อนโยนฉัน ที่เป็นลูกค้าจ่ายเงินแล้ว ลงมาในหลุมประลองนี่!” Chad ตะโกนต่อ “แค่นี้ก็บอกพวกแกได้หมดแล้วว่าต้องรู้อะไรบ้าง! ความไว้ใจก็พังไปแล้ว!” Wolf รู้สึกพึงพอใจพลุ่งขึ้นมา Chad ไม่ได้แข็งแกร่ง แต่ตอนนี้ เขาเป็นประโยชน์ กระแสเริ่มเปลี่ยน นักสู้หลายคนเริ่มลังเลอย่างเปิดเผยแล้ว กำหมัดที่ลดต่ำลง สายตาเหลือบมองกันไปมา ความระแวงเข้ามาแทนที่ความโลภ ไม่มีใครอยากเป็นคนลงแรงอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่คนอื่นจะคว้ารางวัลไป ชายคนหนึ่งพุ่งเข้าหาอีกคนจากด้านหลัง แล้วใช้แขนรัดคอไว้ในท่าล็อกคอ อีกมุมหนึ่ง หมัดหนึ่งซัดเข้าใส่ซี่โครงของคนที่เคยเป็นพวกเดียวกัน ความโกลาหลเริ่มหันกลับเข้าหาตัวเอง ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ Wolf, Joe และ Chad เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป Joe ถอยออกมาอย่างรวดเร็ว ก้าวกลับไปยืนข้าง Wolf “เราเหลือเวลาไม่มาก” Wolf พูดเบา ๆ “มันเอาไว้ไม่อยู่หรอก” Joe พยักหน้า แล้วทั้งสองก็ขยับ ตอนนี้เมื่อความลังเลได้หยั่งรากลงแล้ว Wolf กับ Joe ก็ระเบิดพลังโจมตีเต็มที่ พวกเขาเลือกเล่นงานคนที่ชะงัก คนที่ไม่แน่ใจ หรือคนที่กำลังวอกแวกเพราะหันไปตีกันเอง ทุกหมัดเด็ดขาด ทุกการเคลื่อนไหวโหดเหี้ยม หมัดกระแทกใส่ขากรรไกร เข่าซัดเข้าท้อง เท้าถีบจนชายคนหนึ่งล้มครืนไปทับอีกสองคน ร่างหลายร่างล้มกระแทกพื้นอย่างรวดเร็ว “พวกโง่เอ๊ย!” Vivian ตะโกนลงมาจากด้านบน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “พวกมันโกหกพวกแก!” เสียงของเธอแหวกผ่านความโกลาหลได้ “ฉันจะจ่ายให้พวกแกทุกคนคนละหนึ่งแสน แค่เข้าต่อสู้!” เธอประกาศ “แล้วใครก็ตามที่จัดการพวกมันได้ จะได้สิบล้านไปเต็ม ๆ!” นักสู้บางคนชะงัก แต่ Vivian ยังไม่หยุด “และถ้าพวกแกคิดว่าจะเดินหนีไปเฉย ๆ ได้” เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็จำไว้ให้ดีว่าพวกแกกำลังเล่นกับใคร Black Hounds จำหน้าได้” ความกลัวพุ่งกลับเข้ามาในหลุมประลองอีกครั้ง ตอนนี้พวกที่เป็นฝ่ายโจมตีถูกผลักด้วยแรงขับสองอย่าง ทั้งความโลภและความหวาดกลัว พวกเขาพุ่งเข้ามาอีกครั้ง แต่ก็สายเกินไปแล้ว คนล้มไปมากเกินไป บาดเจ็บไปมากเกินไป หรือไม่ก็เสียขวัญไปหมดแล้ว แรงกดดันแบบประสานงานที่พวกเขาต้องมีหายไปแล้ว แตกกระจายเพราะความสงสัยและความขัดแย้งภายใน Wolf ทุบชายคนหนึ่งล้มลงกับพื้นอีกครั้ง แล้วหอบลมหายใจหนัก “เอาล่ะ” เขาพูด พลางใช้หลังมือเช็ดเลือดออกจากข้อนิ้ว “ถึงเวลาที่ต้องออกจากที่นี่แล้ว” Joe ยืนอยู่ข้างเขา หอบแรงแต่ยังทรงตัวได้มั่นคง “แต่ก่อนจะไป” Wolf พูดต่อ พลางเงยหน้ามองไปทาง Vivian “มีคนต้องชดใช้”