บทที่ 450 ลักพาตัว? เบรีทิ้งตัวลงกับพื้นในท่าฉีกขา แล้วจู่โจมโดนเส้นประสาทไซอาติกของมิสเตอร์เบลดทันที... ซึ่งจริง ๆ แล้วอยู่แทบจะกึ่งกลางต้นขาด้านในของเขา “อ๊า!” มิสเตอร์เบลดถึงกับช็อกว่าทำไมหลังโดนโจมตีแล้วตรงนั้นถึงขยับไม่ได้เล็กน้อย แต่แน่นอน เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเส้นประสาทเส้นนี้คือจุดกดป้องกันตัวอันทรงพลัง ที่หากถูกโจมตีแรง ๆ แล้วจะทำให้เจ็บปวดสาหัส เวียนหัว ช็อก และทำให้เท้าขยับไม่ได้ชั่วคราว? เขารู้สึกว่าขาซ้ายของตัวเองอ่อนปวกเปียก... ถึงขั้นยกขึ้นมาไม่ได้เลยตอนนี้ บัดซบ! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ตอนนี้... ระหว่างสู้ เขาแทบไม่ต่างจากคนขาเดียว ส่วนเบรี ด้วยแรงที่เขาใช้กดเข้าไป... เขารู้ว่าตัวเองมีเวลาอย่างมากไม่เกิน 3 นาทีในการปิดฉากการต่อสู้ ก่อนที่ศัตรูจะกลับมาใช้ขาทั้งข้างได้เต็มที่โดยไม่มีอาการรบกวน พอมิสเตอร์เบลดเห็นว่าตัวเองจนมุม เขาก็รีบซัดหมัดใส่ศีรษะของเบรีทันที แต่แน่นอนว่าเบรีซึ่งตอนนั้นยังอยู่ในท่าฉีกขาอยู่ กลับทรุดนอนราบกับพื้น แล้วกลิ้งหลบไปด้านข้างก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พอลุกขึ้นมา เขาก็หวดเท้าเตะไปทางมิสเตอร์เบลดทันที “ปั่ก!” มิสเตอร์เบลดใช้สองมือรับการโจมตีของเบรีไว้ แต่เบรีจะหยุดแค่นั้นได้ยังไง? เขารีบใช้ขาอีกข้างเตะซ้ำอีกครั้ง “ปั่ก!” คราวนี้มิสเตอร์เบลดไม่ทันคาดคิด จึงถูกซัดปลิวไปในพริบตา เลือดซึมออกมาตามมุมปาก ขณะที่เขาจ้องเบรีอย่างดุร้าย “ไอ้หนู!... ฝีมือไม่เลว ตอนแรก ข้าอยากถลกหนังเจ้าเป็น ๆ จริง ๆ แต่ตอนนี้ ข้านึกวิธีที่ดีกว่านั้นออกแล้ว ปกติข้าจะเก็บสะสมงานศิลป์ที่เป็นผู้หญิงเท่านั้น.... แต่สำหรับเจ้า ข้าจะยกเว้น เจ้าจะดูดีแน่ตอนข้าหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วเอาไปทำเป็นงานศิลป์ เจ้า.... เจ้าเป็นแรงบันดาลใจใหม่ของข้า!” มิสเตอร์เบลดพูด ก่อนจะหมดสติไปในที่สุด เบรีไม่ได้เก็บคำพูดพวกนั้นมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เพราะในหัวเขามีแต่เรื่องประเมินบุคลิกของมิสเตอร์เบลด เบรีหันไปบอกเหล่าทหารแห่งเบย์มาร์ดทันทีถึงสิ่งที่เขาสังเกตได้เกี่ยวกับมิสเตอร์เบลด.... และพวกเขาก็เล่าถึงสิ่งที่ค้นพบของตัวเองเช่นกัน ระหว่างที่เบรีพูด เขาก็ลากมิสเตอร์เบลดกลับเข้าห้องขังอย่างใจเย็น นักโทษก็ต้องอยู่ในห้องขังของตัวเอง เท่านั้น เฮย์เดนมองเบรีกับเหล่าทหารแห่งเบย์มาร์ดแล้วอึ้งจนพูดไม่ออก ตอนที่เบรีกำลังสู้ เขายังประเมินว่านักโทษอันตรายแค่ไหนไปด้วยงั้นเหรอ? ยิ่งเขาฟังสิ่งที่ทหารพวกนี้ค้นพบจากการต่อสู้หรือจากการสังเกตนักโทษ... เขาก็ยิ่งมองพวกเขาด้วยความทึ่งและยกย่อง พูดสั้น ๆ คือ พวกเขาไม่ให้คำขู่ของมิสเตอร์เบลดมารบกวนใจเลยแม้แต่น้อย เฮย์เดนมองพวกเขาแล้วแทบอยากปรบมือดัง ๆ สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด! เพเนโลปี คาร์เมโล และเอเดรียนก็ยิ้มตามเช่นกัน สมกับเป็นหน่วยแห่งเบย์มาร์ดจริง ๆ พวกเขารวดเร็ว มีประสิทธิภาพ ใส่ใจรายละเอียด และไม่เคยละทิ้งหน้าที่ของตน แล้วเบรีกับคนอื่น ๆ ก็เดินหน้าตรวจเยี่ยมเรือนจำต่อไป.... เพราะพวกเขายังต้องไปดูนักโทษระดับ S คนอื่น ๆ ด้วย . วันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการไล่เช็กรายการสิ่งที่ต้องใช้สำหรับการขนย้ายนักโทษ และอีก 2 วันต่อมา เบรีกับทีมก็เตรียมพร้อมจะขนย้ายนักโทษได้ในที่สุด ตามรายชื่อเดิมที่จัดทำไว้ในเดือนสิงหาคม เดิมทีพวกเขาต้องขนย้ายนักโทษระดับ A 93 คน และระดับ S 4 คน แต่พอถึงเวลาจะออกปฏิบัติการ ก็มีรายชื่อใหม่ถูกเพิ่มเข้ามาในลิสต์ ดังนั้นตอนนี้ พวกเขาจึงต้องขนย้ายนักโทษระดับ A 112 คน และระดับ S 10 คน ด้วยความช่วยเหลือของเหล่าทหารแห่งคาโรเนีย พวกเขาเริ่มจากตรวจค้นนักโทษระดับ A ทุกคนในรายชื่อก่อน พวกเขาตรวจหาอาวุธหรือวัตถุมีคมใด ๆ ทั้งในปากและตามร่างกาย ก่อนจะพาไปขึ้นรถม้าขนนักโทษ แน่นอนว่า นักโทษแต่ละคนมีโซ่ล่ามขา... และถูกใส่กุญแจมือก่อนจะถูกพาขึ้นรถม้าขนนักโทษ นอกจากนี้ นักโทษทุกคนยังต้องสวมชุดนักโทษสีส้มสดอีกด้วย เมื่อจัดการพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว เบรีกับทีมก็หันไปจัดการนักโทษระดับ S ทันที นักโทษพวกนี้ถูกยิงยาสลบก่อน แล้วประตูห้องขังก็ถูกเปิดออก จากนั้นเหล่าทหารก็ตรวจค้นพวกเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง.... ก่อนเปลี่ยนให้สวมชุดนักโทษ แล้วมัดและรัดพวกเขาไว้ราวกับเป็นผู้ป่วยจิตเวช ขณะเดียวกัน บางคนรับหน้าที่จัดนักโทษขึ้นรถม้าขนนักโทษ..... ส่วนคนอื่น ๆ ก็หันไปเตรียมอาหารกับน้ำให้พอสำหรับการเดินทางแทน เพียงเท่านั้น ทุกอย่างก็พร้อมและออกเดินทางได้แล้ว . “ราชินีเพเนโลปี... กษัตริย์เอเดรียน... กษัตริย์คาร์เมโล.... และเซอร์เบนจามิน... ขอบคุณสำหรับการต้อนรับอันอบอุ่น พวกเราพร้อมจะเดินทางกลับแล้ว” “ดี!... ดี!... ดี!” แต่ก่อนที่พวกเจ้าจะไป เอา 3 คนนี้ไปด้วย.... แล้วนำจดหมายฉบับนี้ส่งให้ฝ่าบาทแลนดอน เขาจะเข้าใจเอง” เอเดรียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนริมฝีปาก ในทันที เหล่าทหารหลายคนก็ลากชาย 3 คนที่ถูกมัดพันแน่นและกำลังดิ้นรนจะหลุดจากพันธนาการของตนเข้ามา เบรีมองชายดื้อด้านทั้งสามตรงหน้าแล้วถึงกับชะงัก เขาหันไปมองคาร์เมโลกับเอเดรียนที่ทำท่ามองฟ้าอย่างหน้าด้าน ๆ..... ก่อนจะหันไปมองเพเนโลปีที่ดูราวกับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับนางเลยแม้แต่น้อย สุดท้าย เขามองซานต้าที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างเจื่อน ๆ.... ก่อนจะถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ใครกันที่จะบอกเขาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่? เฮ้อ... แค่มองสถานการณ์ตรงหน้า เขาก็เริ่มรู้สึกปวดหัวแทนฝ่าบาทจากเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว ช่างมันเถอะ! ช่างมันเถอะ! เขาจะพาพวกนั้นพร้อมจดหมายไปยังนครงุมที่แลนดอนอยู่ และจะปล่อยให้แลนดอนเป็นคนตัดสินใจเอง คิดดังนั้น เขาก็อุ้มชายที่ถูกมัดพันเหล่านั้น แล้วรีบพาไปจัดให้นั่งลงในรถม้าคันหนึ่งของพวกเขา ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? นี่มันไม่ใช่การลักพาตัวหรอกหรือ?