บทที่ 644 ราชินีโรคจิต เซรามองตัวการตรงหน้าอย่างตกตะลึง ทำไมต้องเป็นเธอ? มีผู้ชายมากกว่าสิบห้าคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับยัยโรคจิตนั่น และเมื่อมองจากจำนวนชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่เต็มทางเดินด้านนอก เซราก็รู้ทันทีว่าเธอถูกล้อมไว้แล้ว เธออดหงุดหงิดไม่ได้ที่ปีนี้ใคร ๆ ก็มองว่าเธอเป็นเป้าหมายที่เล่นงานได้ง่ายกันไปหมด หลายปีมานี้เธออ่อนลงไปจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? หรือทั้งหมดนี่เป็นเพราะท่าทีที่ดูยุ่งตลอดเวลาของอเล็ก? เธอไม่ใช่คนโง่! ถ้าอเล็กยังเอาใจใส่เธอมากเหมือนที่ทำเป็นประจำ บางทีวันนี้ยัยโรคจิตนี่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะต้องเดินทางแทบทุกนาทีแทนล่ะ? แม้ตอนอยู่ในเมืองหลวง เขาก็ยังใช้เวลากับบรรดาช่างตีเหล็กประจำราชสำนัก นักเล่นแร่แปรธาตุ และอัศวินหลวงมากกว่า ดังนั้นความสนใจทั้งหมดของเขาจึงจดจ่ออยู่กับอุบายใหญ่บางอย่าง เพราะงั้นตอนที่เขาไม่อยู่ เขาเลยไม่ได้ทิ้งองครักษ์ไว้คุ้มกันเธอมากนัก ตามปกติแล้ว... ในฐานะแม่ของอีไล อเล็กมักจะวางมาตรการคุ้มกันให้เธออย่างรอบคอบเสมอ เพราะนี่คือสิทธิพิเศษที่เธอพึงได้รับในฐานะพระราชมารดาในอนาคต น่าเสียดายที่ครั้งนี้ไอ้สารเลวนั่นกลับอนุญาตให้เธอใช้ได้แค่คนของตัวเองในการคุ้มกันเท่านั้น แต่ปัญหาคือเธอส่งพวกเขาไปเกือบครึ่งเพื่อคุ้มกันแครี ลูกสาวของเธอ ถึงแครีจะมีอัศวินของตัวเอง แต่อเล็กก็เรียกตัวคนส่วนใหญ่ของพวกนั้นกลับไปเพื่อแผนการอันยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง เอาตามที่เขาว่า เธอดูไม่จำเป็นต้องใช้พวกเขามากนัก เพราะทั้งวันก็เอาแต่นั่งอยู่บ้าน... (ราวกับว่าเธอมีทางเลือกอย่างนั้นแหละ) เซรารู้สึกว่าปีนี้เป็นปีที่แย่ที่สุดในชีวิตเธอ แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือ เธอไม่เห็นเลยว่าการโจมตีในคืนนี้จะเกิดขึ้น เธอมองยัยโรคจิตตรงหน้าด้วยความสับสน โกรธแค้น และอยากรู้ แล้วราชินีโรคจิตตรงหน้าเธอคือใครกัน? ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากราชินีองค์ที่สาม... ราชินีอาร์เจเนีย ผู้สูญเสียลูกทั้งสองคนอย่างแจเนตต์และเจมส์ไปแล้ว ... ต้องรู้เอาไว้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี อาร์เจเนียแทบจะเสียสติไปหมดแล้ว เพราะเธอเอาแต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย เซรายังส่งคนไปเพิ่มเพื่อยืนยันด้วยซ้ำว่านี่เป็นแค่การแสร้งทำหรือไม่ แต่ผ่านไปเกือบสองปี ผู้หญิงคนนั้นก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ตามรายงาน อาร์เจเนียไม่เคยสั่งการองครักษ์ของตัวเองเลย หรือแม้แต่พยายามก้าวออกจากลานตำหนักของตนอีกครั้ง จริง ๆ แล้ว ครั้งเดียวที่เธอออกมาก็มีแค่ตอนที่อเล็กลากเธอออกมาเหมือนหมาคลั่งเท่านั้น เธอยังเคยได้ยินอีกว่าคนที่อเล็กส่งไปตามตัวเธอกลับมา มักจบลงด้วยแผลจากมีดและบาดเจ็บอื่น ๆ และก็ด้วยเหตุนี้เองที่ปกติแล้วอเล็กจึงเป็นคนเดียวที่ลากตัวเธอออกมาได้ แน่นอน จะไปโทษเธอได้ยังไง? เซรามั่นใจว่าถ้าลูกของเธอทั้งสองคนถูกฆ่า เธอเองก็คงจะเสียสติไปเหมือนกัน แค่การที่แครีพิการ และการที่อีไลหายตัวไป ก็แทบทำให้เธอคลุ้มคลั่งมาตลอดหลายเดือนนี้แล้ว แล้วถ้าพวกเขาตายล่ะ? เธอรู้ดีว่าในชาตินี้ ต่อให้ทำยังไงเธอก็ไม่มีทางกลับมาเป็นปกติได้อีกแน่ แต่ตอนนี้ พอเห็นอาร์เจเนียยิ้มและเดินเข้ามาหาเธออย่างใจเย็น เซราก็รู้ทันทีว่ายัยนั่นวางแผนทุกอย่างไว้ตั้งแต่แรก! บ้าเอ๊ย! ยัยนั่นรู้หรือเปล่าว่าเธอกับลูกสาวเป็นคนลงมือฆ่าแจเนตต์? หรือว่าเธอมาที่นี่ด้วยเหตุผลอื่นไปเลย? เดี๋ยวก่อน! ยัยนั่นเป็นต้นเหตุที่ทำให้อีไลหายตัวไปงั้นหรือ? ทันใดนั้น เซราก็รู้สึกได้ถึงเปลวโทสะที่ลุกวาบขึ้นมาในอกเมื่อคิดถึงเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามสงบสติอารมณ์ และตัดสินใจไม่ด่วนสรุปอะไรจนกว่าจะรู้เหตุผลที่แท้จริงของการโจมตีในวันนี้ อาร์เจเนียรู้มากแค่ไหนกันแน่? ... ชุดสีแดงของอาร์เจเนียพลิ้วไหวอย่างยั่วยวนแนบสะโพกยามเธอเดิน และทุกย่างก้าวของเธอก็เปี่ยมด้วยความสง่างามและไร้ที่ติ คืนนี้ความงามของเธอยิ่งโดดเด่นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกับใบหน้าซูบเซียวตามปกติ แม้แต่ศัตรูของเธอก็ยังอดยอมรับไม่ได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหลือร้ายคนหนึ่ง เพราะในบรรดาภรรยาทั้งหมด เธอเป็นคนเดียวที่ยังรักษารูปร่างเพรียวโค้งเว้าเอาไว้ได้หลังแต่งงานมาหลายปี อาร์เจเนียเดินตรงเข้าหาเซราอย่างมั่นใจ และทันทีที่เธอขยับเข้ามา คนของเธอก็เข้าควบคุมคนของเซราที่กำลังปกป้องเธออยู่ในพริบตา แน่นอนว่าบางคนก็รีบพุ่งเข้าหาเซราเพื่อจับตัวเธอด้วยเหมือนกัน “ปล่อยฉันนะ! พวกเจ้ากล้าดียังไงมาแตะต้องภรรยาของกษัตริย์พวกเจ้า? ถ้าพวกเจ้ามีสมองกันสักนิด ฉันแนะนำให้ปล่อยฉันทันที เพราะถ้าพวกเจ้าทำ ฉันรับประกันว่าจะไม่เอาเรื่องตอนที่ฝ่าบาทเสด็จกลับมา ได้ยินฉันไหม? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!” เซราพูด พลางดิ้นรนจะหลุดจากการจับกุมของพวกเขา มันเจ็บ แรงบีบของพวกมันเหมือนกำลังบดกระดูกเธอเสียมากกว่า เธอจ้องชายพวกนั้นราวกับจะสลักใบหน้าพวกเขาไว้ในความทรงจำ เพราะถ้าวันนี้เธอหนีรอดไปได้ เธอจะไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่! เธอแยกเขี้ยวใส่พวกมัน และพยายามกัดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ปล่อยฉันนะ ไอ้พวกเถื่อน! ปล่อยฉัน!!!” เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเซรา อาร์เจเนียก็ยิ่งรู้สึกเพลิดเพลินมากกว่าเดิม “เซรา น้องสาวที่รักของฉัน ข้ามาเยี่ยมเจ้า แต่เจ้าต้อนรับข้าแบบนี้หรือ? ดูสิ เจ้ายังไม่พูดกับน้องสาวคนนี้สักคำเลย แบบนี้เจ้าไม่เสียมารยาทในฐานะเจ้าบ้านไปหน่อยหรือ?” เซราจ้องอาร์เจเนียด้วยความเดือดดาลเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางน่าสงสารของอีกฝ่าย เสียมารยาท? เธอดูเหมือนอยู่ในอารมณ์จะต้อนรับแขกที่ไหนกัน? ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้น และร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เธอก้มหน้าลงชั่วครู่ และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง... สีหน้าคลุ้มคลั่งบนใบหน้าของเธอก็หายไป เหลือเพียงความสงบเย็นเยียบอย่างสิ้นเชิง เธอจะแสดงความอ่อนแอในตอนนี้ไม่ได้ จนกว่าจะได้คำตอบ เซรามองอาร์เจเนียอย่างเย็นชา ‘เข้ามาสิ อีบ้า!’ ... อาร์เจเนียและคนของเธอมองเซราแล้วอดทึ่งไม่ได้ “สมกับที่เป็นราชินีองค์แรกแห่งอาร์คาดินา ความสามารถของท่านในการตั้งสติในสถานการณ์แบบนี้น่าทึ่งจริง ๆ!” อาร์เจเนียกล่าวอย่างปลาบปลื้ม พลางประสานมือเข้าด้วยกัน “ขอบใจสำหรับคำชมนะ น้องสาวคนเล็ก แต่ในเมื่อเรากำลังพูดกันเรื่องใครกันแน่ที่เสียมารยาท เจ้าไม่คิดหรือว่าเจ้าก็เสียมารยาทเหมือนกัน?” “อ้อ? หมายความว่ายังไง?” “ก็ง่าย ๆ นี่เอง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้ายังไม่บอกด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ทำไม งั้นไม่ใช่ว่าเจ้าก็เสียมารยาทเหมือนกันหรอกหรือ?” “เจ้าพูดถูก ข้าต้องขออภัยที่ละเลยเรื่องนี้ไป งั้นเราเลิกอ้อมค้อม แล้วเข้าเรื่องกันเลยดีไหม?” “เห็นด้วย! ข้าเองก็ต้องการเช่นนั้น” เซรากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ตายไม่ได้ก่อนจะรู้ว่าใครเป็นคนลักพาตัวลูกชายของเธอ และทำร้ายลูกสาวของเธอ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจสงบสติอารมณ์ และหลอกให้อาร์เจเนียจับเธอไว้เป็นตัวประกันไปก่อน อย่างไรเสีย เธอกับเซราก็เป็นพี่น้องกันเพราะแต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกัน นอกจากนี้ พวกเธอยังอยู่ร่วมกันมาหลายสิบปีแล้ว ดังนั้นเธอจึงรู้จุดอ่อนของอาร์เจเนียทุกอย่าง เพราะฉะนั้น เธอจำเป็นต้องหาทางเอาชีวิตรอดเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ความตายยังไม่ใช่ทางเลือก!