บทที่ 563 ตัวการที่แท้จริง วันนั้นทั้งหนาวเย็นและงดงามยิ่งนัก! ธรรมชาติพยายามอย่างที่สุดเพื่อแต่งแต้มภาพอันสมบูรณ์แบบให้ทุกคนได้เห็น แม้หิมะจะไม่ได้โปรยลงมาสักพักแล้ว แต่สถานที่แห่งนี้ก็ยังถูกปกคลุมด้วยชั้นหิมะหนา ต้นไม้ไร้ใบถูกหิมะเกาะเต็มไปหมด และพื้นดินก็ราวกับผ้าห่มสีขาวที่คลุมโลกแห่งเฮิร์ทฟิเลียนทั้งใบเอาไว้ แต่แน่นอนว่า แม้จะงดงามเพียงใด... คนเราก็ย่อมตระหนักได้เช่นกันว่ายิ่งงดงามมากเท่าไร ก็ยิ่งอาจแฝงพิษร้ายได้มากเท่านั้น สายลมหนาวเหน็บพัดกระแทกต้นไม้โล้น ทำให้พวกมันราวกับมีชีวิตขึ้นมาทันที เมื่อกิ่งก้านสั่นระริกอย่างบ้าคลั่งอยู่ไม่หยุด และทุกครั้งที่พวกมันไหวเอน เกล็ดหิมะก็จะร่วงจากกิ่งลงสู่ผืนหิมะหนาทึบเบื้องล่าง ทั้งบริเวณดูราวกับดินแดนมหัศจรรย์แห่งฤดูหนาว! ตอนนี้เป็นสัปดาห์แรกของเดือนมีนาคมแล้ว ซึ่งหมายความว่าอีกเพียงสองสัปดาห์... ฤดูหนาวก็จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ และฤดูใบไม้ผลิจะเข้ามารับช่วงต่อ สรุปแล้ว ที่แห่งนี้ก็เหมือนภาพวาดของจิตรกรที่มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ! และบนเส้นทางป่าร้างสายหนึ่งในเขตตะวันตกของอาร์คาดินา มีชายหลายร้อยคนควบม้าอย่างเร่งรีบและเงียบเชียบผ่านป่าลึกอันหนาวเหน็บ กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ! ม้าของพวกเขาควบเข้าสู่ป่าอย่างองอาจ ราวกับกำลังเลียนแบบรัศมีอันทรงพลังของผู้ขี่ หัวหน้าขบวนอยู่ตรงกลางของกองกำลังทั้งหมด เขาเป็นชายเลือดเหล็กที่แผ่ออร่าความสูงส่งออกมาอย่างชัดเจน แน่นอนว่าเขาก็คือ อเล็ก บาร์น ก่อนหน้านี้ ตอนที่ออกจากเบย์มาร์ด... เขาเคยถูกโจมตีและซุ่มเล่นงานในเขตตะวันตกของอาร์คาดินา ดังนั้น นับตั้งแต่วินาทีที่เขาผ่านเมืองใหญ่แห่งแรกในดินแดนนี้ ความระแวดระวังของเขาก็ยิ่งสูงขึ้นกว่าเดิมอีก พวกเขาควบม้าไปได้พักหนึ่ง ก่อนจะไปพบกับอีกกลุ่มที่พวกเขาส่งออกมาก่อนหน้านี้ในที่สุด “กระหม่อมถวายบังคมแด่ฝ่าบาท!” “อืม... แล้วได้มาแล้วหรือ?” “ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท... กระหม่อมได้มาแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้อเล็ก อเล็กเปิดมันออก แล้วอ่านเงียบ ๆ อยู่อีกนาทีครึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาทันที “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะของเขาทำให้พวกลูกน้องสะดุ้งสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ เพราะไม่มีใครรู้ดีกว่าพวกเขาอีกแล้วว่า เมื่อกษัตริย์ของพวกเขาหัวเราะแบบนี้ หมายความว่าจะต้องมีคนเคราะห์ร้ายสักคนได้ลิ้มรสนรกในไม่ช้า อเล็กหัวเราะลั่น ทั้งยังกำจดหมายในมือแน่นด้วยความโกรธ ทั้งร่างของเขาสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจากความเดือดดาล ลมหายใจก็ถี่เร็วขึ้นเช่นกัน และแม้เขาจะหัวเราะอยู่ สีหน้าของเขาก็ยังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว... เส้นเลือดเขียว ๆ หลายเส้นปูดขึ้นบนใบหน้า ทำให้เขาดูน่ากลัวยิ่งกว่าที่เป็นอยู่เสียอีก ไอ้สารเลว! มดตัวจ้อยนั่นกล้าดียังไงถึงลงมือกับเขา? หรือว่าเขาอ่อนแอลงจนพวกปลวกพวกนี้กล้าต่อกรกับเขากลางวันแสก ๆ แบบนี้? เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยื่นจดหมายนั้นให้คนสนิทที่ไว้ใจที่สุด ‘ดี! ดี! ดี! เคน! ในเมื่อเจ้ากล้าคิดคดกับข้า ก็อย่ามาโทษว่าข้าลืมมิตรภาพเก่า ๆ ของเราแล้วกัน สำหรับเจ้า จะมีได้เพียงจุดจบเดียว และนั่นคือความตาย!’ เขาคิด ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนที่พยายามลอบสังหารเขาก็คือบารอนเคน สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ ก็คือ ไอ้สวะไร้ค่าที่คอยประจบสอพลอคนนั้นกลับกล้าพอจะวางแผนเล่นงานเขา ตะวันขึ้นทางตะวันตกแล้วตกทางตะวันออกหรือไง? ใครกันแน่ที่ให้ความมั่นใจกับไอ้โง่นั่นมากขนาดนี้ ถึงกับกล้าวางแผนเล่นงานเขา? เขารู้ว่าไอ้โง่นั่นอิจฉาเขามาตลอด แต่ก็ไม่เคยลงมืออะไรสักที เขาจึงแค่ปฏิบัติต่อมันเหมือนสุนัขที่เอาแต่เห่าแต่กัดไม่ได้ แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าสุนัขที่ดูไร้ประโยชน์ตัวนั้นจะหัดเล่นลูกไม้ได้บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหัวไว เขาคงตายไปจริง ๆ ตั้งแต่การลอบสังหารครั้งก่อนแล้ว ทีละคน คนสนิทของเขาก็อ่านจดหมายนั้น แล้วแต่ละคนก็แทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธเช่นกัน ไอ้เวรเอ๊ย!! ครั้งก่อน แม้ชื่อของเคนจะถูกโยงเป็นผู้ต้องสงสัย พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก แต่ดังสุภาษิตโบราณว่าไว้ เราไม่ควรตัดสินหนังสือจากปก มิฉะนั้นสุดท้ายก็อาจถูกเนื้อหาในหนังสือนั้นกลืนกินเสียเอง จากนั้นพวกคนสนิทก็หันไปบอกคนที่เหลือในกองกำลังถึงเรื่องคร่าว ๆ โดยไม่ได้เอ่ยตรง ๆ ว่าใครคือคนร้าย และเมื่อรู้ว่าพบตัวคนร้ายแล้ว อัศวินจำนวนมากก็รู้สึกเลือดในกายเดือดพล่านตามไปด้วยเช่นกัน ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! พวกเขาอยากผ่าท้องไอ้เวรนั่น แล้วเอาหัวมันเสียบประจานเป็นถ้วยรางวัล พวกคนสนิทของอเล็กต่างกรูกันเข้ามารอบตัวเขาด้วยความเดือดดาลเช่นกัน “ฝ่าบาท! เราจะจัดการไอ้เวรนั่นตอนนี้เลยไหม?” “ฝ่าบาท... ตอนนี้เราอยู่ใกล้เมืองของมันแล้ว ไม่ฆ่ามันให้จบ ๆ ไปเลยล่ะ?” “ฝ่าบาท คืนนี้ต้องตัดหัวมันให้ได้!” อเล็กจ้องพวกเขาเงียบ ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ ตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองของบารอนเคน ต้องรู้ไว้ว่า เป้าหมายหลักของพวกเขาคือการบุกโจมตีเบย์มาร์ดในช่วงฤดูใบไม้ผลินี้ ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาจึงควบม้าแวะตามเมืองต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อเกณฑ์คนเพิ่มสำหรับศึกครั้งนี้ การเดินทางพร้อมกองกำลังมหึมาขนาดนั้นย่อมก่อปัญหามากเกินไปแน่ เพราะฉะนั้น อเล็กจึงจัดให้พวกเขาเดินทางแยกเป็นหลายกองด้วย ตอนที่เขายังอยู่ในเมืองหลวง เขาได้ส่งกองกำลังชุดละ 900 คนออกจากเมืองหลวงทุกวัน โดยจะส่ง 300 คนในตอนเช้า 300 คนในตอนบ่าย และอีก 300 คนในตอนเย็น และเขาทำแบบนี้ติดต่อกันเกือบสามสัปดาห์เต็ม ส่งคนออกไปทั้งหมด 18,900 คน เขาได้บอกจุดนัดพบที่จะใช้รวมตัวกันไว้แล้ว... ซึ่งอยู่ห่างจากเบย์มาร์ดออกไปสามเมือง หนึ่งเมืองเล็ก และเจ็ดหมู่บ้าน ต้องรู้ด้วยว่า หลังจากเมืองริเวอร์เดลแล้ว ยังต้องผ่านหมู่บ้านอีกอย่างน้อยสามแห่งกับเมืองเล็กอีกหนึ่งแห่ง ก่อนจะถึงเมืองใหญ่อีกเมืองหนึ่ง และหลังจากนั้นก็ยังต้องผ่านหมู่บ้านอื่น ๆ อีกหลายแห่งกว่าจะถึงเมืองถัดไป และก็เป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ สรุปแล้ว จุดนัดพบอยู่ห่างจากเบย์มาร์ดเพียงสามเมืองเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ก่อนออกจากเมืองหลวง เขาได้ส่งคนออกไป 18,900 คนแล้ว และตอนที่เขาออกเดินทาง เขายังพาคนติดตามไปอีก 400 คนด้วย ตามคาด เมื่อพวกเขาเดินทางผ่านเมืองใหญ่หลายแห่ง ก็แวะรับอัศวินจากเจ้าเมืองแต่ละแห่งเพิ่มอย่างน้อยสองพันคน และจากเหล่าขุนนางอื่น ๆ ในเมืองเหล่านั้นอีกหลายร้อยคนด้วย แน่นอนว่าคนพวกนั้นก็ถูกส่งออกไปเป็นชุด ๆ เช่นกัน และอเล็กก็จัดให้คนของตนบางส่วนเป็นผู้นำแต่ละกลุ่มไปยังจุดนัดพบ เพราะคนเหล่านั้นไม่รู้ทางเลยสักนิด อย่างไรก็ตาม พวกเขาเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อเกณฑ์คนของเคนเท่านั้น แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ... สายสืบและผู้แจ้งข่าวกลับนำข่าวฉาวเรื่องการหักหลังของเคนมาให้ แน่นอนว่าอเล็กเดือดดาลแทบระเบิด แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะลงมือใด ๆ ทั้งนั้น เคนยังมีความลับบางอย่างที่เขาสนใจอยู่ ดังนั้นถ้าฆ่ามันทิ้งไปแบบนั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ และเพราะตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาให้เสียกับการทรมานมัน ก็ทำได้เพียงแสร้งโง่ไปก่อน จนกว่าจะกลับมาหลังชนะศึกกับเบย์มาร์ด “ฝ่าบาท! นี่ท่านใจดีเกินไปแล้วหรือเปล่า? มันพยายามจะฆ่าท่านนะ! เราจะปล่อยมันลอยนวลแบบนี้จริง ๆ หรือ?” “ตอนนี้ใช่ แต่ใครบอกว่ามันจะไม่ถูกลงโทษ? ไป ไปดูไอ้โง่นั่นกันเถอะ”