ทว่า... เหตุใดเหล่านักเรียนถึงได้พากันหอบหิ้วพ่อบ้านมาเดินตามหลังเป็นพรวนเช่นนี้? หากมองในมุมที่พวกเขาถูกส่งมาเพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยตนเอง การกระทำเช่นนี้ดูจะเข้าข่ายประคบประหงมจนเกินงามไปเสียหน่อย ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้านเช่นนี้ ความวิตกกังวลของผู้เป็นพ่อแม่ย่อมเป็นสิ่งที่พอจะทำความเข้าใจได้ แม้จะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ถึงความไม่เหมาะสมหนาหู แต่ท้ายที่สุดทางสถาบันก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งและยอมรับมันเป็นกรณีพิเศษ ช่างเถิด เรื่องนั้นพักเอาไว้ก่อน... แต่เจ้าเด็กพวกนี้... เมื่อครู่เพิ่งจะพ่นคำพูดว่า ‘จัดเตรียมเรือที่เลิศเลอกว่านี้ไม่ได้หรืออย่างไร’ ออกมางั้นรึ?! หนำซ้ำยังบังอาจเหยียดหยามสถาบัน—ช่างเป็นเด็กที่โอหังบังอาจจนน่าหมั่นไส้เสียจริง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า ‘เทมเพสต์’ นั้นให้การสนับสนุนสถาบันทั้งสามแห่งด้วยเงินภาษีจำนวนมหาศาลแท้ๆ โทสะกรุ่นจางๆ เริ่มผลิบานในอก ข้าปรายสายตาเย็นเยียบไปทางกลุ่มนักเรียนเหล่านั้น และสังเกตเห็นได้ทันทีว่านักเรียนคนอื่นๆ ก็เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน มันก็แน่อยู่แล้ว... นี่คือพฤติกรรมที่ยอดแย่ที่สุด—การมานั่งบ่นกระปอดกระแปดทั้งที่ได้เข้าเรียนฟรีๆ ต่อให้เจ้าเด็กพวกนี้จะเป็นลูกหลานขุนนางผู้สูงส่งมาจากไหน แต่ยามที่ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วสถาบัน กฎเหล็กที่สำคัญที่สุดคือ ‘ความเท่าเทียม’ แม้เราจะผ่อนปรนให้พวกเขาพาผู้ติดตามหรือพ่อบ้านมาด้วยได้ แต่เราจะไม่มีวันยอมให้เกิดการเลือกปฏิบัติหรืออภิสิทธิ์เหนือใครเป็นอันขาด... ดูเหมือนว่าสันดานที่คิดว่าตนเองเป็นผู้ถูกเลือกจะยังไม่จางหายไปง่ายๆ สินะ... “เฮ้ย พวกเจ้าน่ะ พอได้แล้ว! ‘ความยากดีมีจนมันขึ้นอยู่กับตระกูล แต่มันไม่ได้การันตีฝีมือของนักเรียน’—นั่นคืออุดมการณ์ร่วมกันของทุกสถาบันไม่ใช่หรือไง?!” เด็กหนุ่มผมแดงคนหนึ่งไม่อาจอดรั้นต่อความโอหังได้อีกต่อไป เขาแผดเสียงก้องด้วยโทสะ ทว่าจูเลียส—เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกขาน กลับทำเพียงเหยียดยิ้มหยัน ปรายตาสมองข้ามไหล่มาอย่างเย็นชา “เหอะ... ไม่นึกเลยว่าพวกครึ่งมนุษย์ชั้นต่ำส่งกลิ่นสาบอย่างพวกเจ้า จะกล้าเสนอหน้ามาพูดกับข้าโดยตรง ช่างเป็นบาปมหันต์ที่น่าสมเพชเสียจริง” “ว่าไงนะ?!” สิ้นคำของจูเลียส นักเรียนอีกหลายคนก็ลุกพรวดขึ้นทันที ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นนักเรียนจากเทมเพสต์ เพราะแต่ละคนล้วนมีลักษณะเด่นของมอนสเตอร์หรือกึ่งมนุษย์อย่างชัดเจน มันเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะโกรธจนตัวสั่น... อืม แล้วข้าควรจะทำอย่างไรดีนะ? น่าเศร้าใจนักที่เห็นว่าคนประเภทนี้ยังคงมีตัวตนอยู่ แม้เวลาจะล่วงเลยมาถึง 8 ปีนับตั้งแต่สถาบันก่อตั้งขึ้น เรื่องพรรค์นี้ไม่เคยถูกรายงานมาถึงหูข้าเลย เห็นทีคงต้องมีการ ‘ตรวจสอบภายใน’ กันยกใหญเสียแล้ว “พวกเจ้า! ทำอะไรกันน่ะ?! นั่งลงเดี๋ยวนี้!” ในขณะที่ข้ากำลังครุ่นคิดถึงวิธีจัดการสถานการณ์ ชายหัวล้านคนหนึ่งก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับแผดคำรามลั่น ดูเหมือนเขาจะเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่ไม่อาจปล่อยให้ความวุ่นวายนี้ลุกลาม ข้าแอบหวังใจว่าอย่างน้อยคนเป็นอาจารย์คงจะไม่เลือกปฏิบัติ ทว่า... “ท่านจูเลียส ได้โปรดระงับโทสะเถิดครับ ข้าจะลงโทษนักเรียนพวกนี้เอง ส่วนเรื่องห้องพัก ข้าได้เจรจากับลูกเรือให้ย้ายท่านไปยังโซนที่พักระดับสูงแล้วพอดีมีคนยกเลิกที่นั่งพอดี เชิญท่านย้ายไปที่นั่นเถิดครับ” ภาพที่เห็นคืออาจารย์คนนั้นกำลังทำตัวประจ๋อประแจ๋ ประจบสอพลอจูเลียสอย่างน่าไม่อาย และทันทีที่อาจารย์คนนั้นปรากฏตัว นักเรียนจากเทมเพสต์ต่างพากันก้มหน้าลงด้วยความขมขื่น ราวกับพวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าไม่มีวันเอาชนะอำนาจของครูบาอาจารย์ที่ลำเอียงเช่นนี้ได้ “เจ้าหมอนั่นมันอะไรกัน...” ข้าเผลอพึมพำออกมาเบาๆ “โอ้... ช่างรู้ความยิ่งนัก แต่ข้าก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากหรอกนะ กับห้องที่คนอื่นเขาเขี่ยทิ้งมาน่ะ” “เป็นเช่นนั้นครับ แต่มันย่อมดีกว่าที่นี่อย่างแน่นอน” “ฮ่าๆๆๆ ในเมื่อคุณ ‘จูจิลาส’ ออกปากมาขนาดนี้ ข้าจะยอมให้เกียรติไปดูเสียหน่อยก็ได้ เอ้าพวกเรา ไปกันเถอะ” พูดจบ กลุ่มของจูเลียสก็เดินจากไปอย่างโอ้อวด ห้องที่ถูกยกเลิกนั่น... คงจะเป็นห้องที่ข้าควรจะได้ใช้สินะ สงสัยพวกเขาคงตีความว่าข้ายกเลิกไปเองเพราะมาไม่ทันเวลา... ในสถานการณ์เช่นนี้มันคือความรับผิดชอบของผู้โดยสาร และแน่นอนว่าพวกเขาไม่มีวันคืนเงิน 10 เหรียญทองให้ข้าแน่ ‘หรือข้าควรจะเดินไปไล่พวกมันออกมาดีนะ?’ ความคิดด้านมืดแวบขึ้นมาในหัวครู่หนึ่ง แต่ถ้าทำแบบนั้น เรื่องราวคงลุกลามใหญ่โต และมีโอกาสสูงที่ตัวตนของข้าจะถูกเปิดเผย เพราะงั้นไม่ทำจะดีกว่า ทว่า... เจ้าหมอนั่นชื่ออะไรนะ? จูจิลาสรึ? ไอ้หมอนี่โดนไล่ออกแน่ แม้การบริหารงานของสถาบันอิงกราเซียจะไม่อยู่ในอำนาจสั่งการของข้าโดยตรง แต่เทมเพสต์คือผู้สนับสนุนเงินทุนรายใหญ่ ด้วยอำนาจที่ข้ามี การเขี่ยอาจารย์พรรค์นี้ให้พ้นทางถือว่าเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก “นี่เธอ ที่นั่งตรงนี้ว่างอยู่หรือเปล่า?” ใครบางคนเอ่ยถามในขณะที่ข้ากำลังเดือดดาลอยู่ในใจ “เอ๊ะ? อ้อ... ว่างครับ” ข้าตอบพลางขยับตัวไปด้านข้าง เขานั่งลงข้างข้าด้วยท่าทีแจ่มใส “เฮ้อ... ต้องมาเห็นเรื่องแย่ๆ แบบนั้นเข้าจนได้นะ ไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย สงสัยคงจะเป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้าสถาบันปีนี้ใช่ไหม? อย่าเก็บไปใส่ใจเลย ในสถาบันไม่ได้เป็นแบบนั้นไปเสียหมดหรอก แค่ยังมีพวกหัวโบราณหลงเหลืออยู่บ้างน่ะ พวกเราเองก็ลำบากใจเหมือนกัน แต่คนประเภทนั้นมีแค่หยิบมือเดียวเท่านั้นแหละ ฉันรับรองเลยว่ายังมีเรื่องสนุกๆ รอเธออยู่อีกเพียบ! เพราะงั้นอย่าเพิ่งอคติกับสถาบันไปก่อนล่ะ” ทันทีที่หย่อนก้นลง เขาก็รัวคำพูดใส่ข้าไม่หยุด พ่อหนุ่มคนนี้สวมเครื่องแบบของ NNU คงมาจากคนละสถาบันกับจูเลียสเมื่อครู่ แต่ดูเหมือนเขาจะรู้จักมักจี้เป็นอย่างดี และคงสังเกตเห็นท่าทางของข้า จึงได้เข้ามาปลอบใจตามมารยาทสินะ “งั้นหรือครับ? แล้ว... คุณมีความสุขดีไหมล่ะ?” ข้าคิดจะแนะนำตัว แต่การบอกชื่อจริงออกไปคงไม่ส่งผลดีนัก ดังนั้นตราบใดที่เขาไม่เอ่ยปากถาม ข้าก็กะจะปล่อยให้มันเลยตามเลยไปก่อน ข้าถามคำถามนั้นออกไปเพราะอยากรู้ความเห็นที่แท้จริงเพื่อเก็บข้อมูล มันคงจะเป็นประโยชน์ในภายหลัง และการคุยกันในฐานะนักเรียนด้วยกันย่อมทำให้เขาเปิดใจได้ง่ายกว่า แต่ดูเหมือนเขาจะคาดไม่ถึงว่าจะถูกถามเช่นนี้ จึงมีสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่ง “อา... ฮ่าๆๆ! เธอนี่น่าสนใจดีนะ ฉันชื่อ ‘แม็กนัส’ เห็นแบบนี้แต่ฉันเป็นนักเรียนชั้นปีที่ 4 ของสถาบันสืบสวนวิทยาการและเวทมนตร์ NNU เชียวนะ” ข้าไม่รู้ว่าเขารู้สึกขำอะไรนักหนา แต่เขาก็หัวเราะร่าออกมาเสียอย่างนั้น ในเมื่อเขาแนะนำตัวมาแล้ว หากข้าไม่บอกชื่อกลับไปมันคงจะดูเสียมารยาท “อ้อ... ผมชื่อ ‘ซาโตรุ’ ครับ กำลังเดินทางไปอิงกราเซียเพื่อทำธุระบางอย่าง” “อืม... ซาโตรุคุงงั้นเหรอ? หรือจะเป็นซาโตรุจังดีล่ะ?” “เอ่อ... ผมขอเป็น ‘คุง’ จะดีกว่าครับ” “รับทราบ~! งั้นเธอก็เป็นนักเรียนในสถาบันเหมือนกัน—” พ่อหนุ่มที่ชื่อแม็กนัสเริ่มชวนคุยด้วยท่าทีตีสนิทจนเกินพอดี แม้เขาจะดูสดใสและเป็นมิตร แต่ความกระตือรือร้นที่มากเกินไปนั้นกลับทำให้ข้าเริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงใจ ที่สำคัญคือท่าทีวางโตที่แผ่ออกมาและการก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างไม่เกรงใจนั้นชวนให้รู้สึกไม่สบายนัก แม้ข้าจะไม่ต้องกังวลเรื่องการถูกสัมผัสโดยตรงเพราะมี ‘บาเรียมิติพหุภพ’ ทำงานอยู่ตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัวก็เถิด... จะอธิบายอย่างไรดีนะ... เจ้านี่มีท่าทีเหมือนพวกที่ชอบคิดว่าตนเองสำคัญอย่างนั้นแหละ?