บทที่ 1497 ฉู่หวู่หยาง ‘บัดซบ! บัดซบ! บัดซบที่สุด! เหตุใดเรื่องราวมันถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?! ความผิดพลาดมันเกิดขึ้นที่ตรงไหนกัน?! ข้าลงมือทุกอย่างอย่างไร้ที่ติแล้วแท้ๆ!’ ฉู่หวู่หยางแผดร้องลั่นอยู่ภายในใจ เมื่อความจริงที่ว่าแผนลอบสังหารฉู่สื่อเจี้ยนพังทลายลงปรากฏเด่นชัดตรงหน้า เขาสะบัดสายตาจากฉู่สื่อเจี้ยนไปยังฉู่หลิวเซียง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของหยวน ‘ต้องเป็นฝีมือของไอ้สารเลวนี่แน่! นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่แกเข้ามาขัดขวางแผนการของข้า ไอ้สุนับรับใช้!’ หยวนสังเกตเห็นสายตาที่จ้องเขม็งมาอย่างเคียดแค้น เขาจึงประสานสายตากลับไปตรงๆ พร้อมกับแสยะยิ้มเยาะเย้ยอย่างจงใจ ‘ไอ้ระยำเอ๊ย!!!’ ร่างกายของฉู่หวู่หยางสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นจนแทบระเบิด “ท่านพี่ทราบหรือไม่ว่าใครเป็นคนวางยาพิษท่าน?” ฉู่สื่อเฟินโพล่งถามขึ้นมาทันควัน ฉู่สื่อเจี้ยนไม่ได้ตอบในทันที เขาจมอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง ส่งผลให้ทั้งห้องตกอยู่ในความสงัดเชียบจนน่าอึดอัด “ข้ารู้” “?!?!” ฉู่หวู่หยางพยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความหวาดหวั่นบนใบหน้า แต่มันกลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิง “ใครกัน?! ไอ้คนใจกล้าหน้าด้านคนไหนที่มันบังอาจคิดลอบสังหารท่านพี่?!” ฉู่สื่อเจี้ยนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะกล่าวว่า “คนผู้นั้น... ในยามนี้ก็อยู่ในห้องเดียวกับพวกเรานี่แหละ” “อะ-อะไรนะ?!” เหล่าภรรยาต่างเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความเลิ่กลั่ก ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความเคลือบแคลงสงสัย ฉู่สื่อเฟิงส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากในเวลาต่อมา “ท่านพี่... มันต้องมีความผิดพลาดบางอย่างแน่ๆ ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าใครบางคนในที่นี้เป็นคนวางยาพิษท่าน?” “หลังจากที่จุดตันเถียนของข้าถูกทำลายจนพิการและกลายเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ข้าแทบจะไม่เคยย่างกรายออกไปจากที่นี่เลย ข้ามีสุขภาพแข็งแรงดีมาโดยตลอด แม้จะอ่อนแอไปบ้างก็ตาม จนกระทั่งระบบของคัลทิเวชันออนไลน์มีการอัปเดตเกิดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานข้าก็เริ่มล้มป่วยลง และในช่วงหนึ่งเดือนก่อนการอัปเดตระบบ ข้าไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลยแม้แต่วินาทีเดียว ดังนั้น คนที่จะวางยาข้าได้ มีเพียงคนในครอบครัวของเราเท่านั้น” “พิษ ‘หยาดน้ำตาบาซิลิสก์’ (Basilisk's Tear) นั้นต้องรับประทานเข้าไป ไม่ว่าจะผ่านของเหลวหรืออาหารก็ตาม อีกทั้งรสชาติที่ขมจัดของมันยังสามารถกลบได้ด้วยความหวานเท่านั้น” “เซบาสเตียนเป็นผู้รับผิดชอบอาหารทุกมื้อของข้า แต่ไม่มีทางที่เขาจะวางยาข้าได้แน่ เขาอยู่รับใช้ตระกูลเรามาตั้งแต่เกิด ไม่ต้องพูดถึงบรรพบุรุษของเขาด้วยซ้ำ ข้าเชื่อใจเขามากพอที่จะฝากชีวิตไว้ในมือเขาได้ และที่สำคัญ เนื่องจากข้าต้องควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด เขาจะไม่มีวันทำของหวานมาให้ข้าทานโดยเด็ดขาด หากข้าไม่ได้เอ่ยปากขอด้วยตัวเอง” “นับตั้งแต่วินาทีที่ระบบอัปเดตจนถึงบัดนี้ มีเพียงคนเดียวในห้องนี้ที่เอาของหวานมาให้ข้ากิน... แถมยังเป็นของที่หวานหยดย้อยเกินความจำเป็นเสียด้วย” สายตาคมกริบของฉู่สื่อเจี้ยนเลื่อนไปหยุดนิ่งอยู่ที่ฉู่หวู่หยาง ซึ่งในยามนี้ร่างกายกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ผิวพรรณซีดเผือดราวกับคนใกล้ตายที่ถูกแช่แข็งท่ามกลางพายุหิมะ คนอื่นๆ ต่างเลื่อนสายตาตามไปยังฉู่หวู่หยาง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด “มะ-ไม่มีทาง! มันต้องมีความเข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่ๆ! ลูกชายของฉันไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นั้นเด็ดขาด!” มารดาของเขาพุ่งตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้ร่างกายของตนเองกำบังฉู่หวู่หยางเอาไว้ “ใ-ใช่แล้ว!” ฉู่หวู่หยางตะโกนก้อง “จริงอยู่ที่ลูกส่งเค้กชิ้นนั้นให้ท่านพ่อทาน แต่ลูกก็ทานเค้กชิ้นเดียวกันนั้นต่อจากท่านทันที แล้วเหตุใดลูกถึงไม่เป็นอะไรเลยเล่า?!” ฉู่หวู่หยางแผดเสียงตะโกนหวังปกป้องตนเองอย่างลนลาน “อย่าบอกนะว่าท่านจะหาว่าลูกเตรียมยาแก้พิษไว้ให้ตัวเองก่อนแล้ว เพราะนั่นมันก็แค่การคาดเดาเลื่อนลอย ไม่ใช่หลักฐานที่มัดตัวลูกได้เลยสักนิด!” ฉู่สื่อเจี้ยนพยักหน้าช้าๆ “เจ้าพูดถูก และข้าก็ไม่ได้โง่พอที่จะกล่าวหาเจ้าโดยไม่มีหลักฐานอันแน่นหนา ดังนั้น ข้าจึงให้เซบาสเตียนไปรื้อค้นข้าวของทั้งหมดของเจ้า” “เซบาสเตียน!” เขาขานเรียกเสียงดัง วินาทีต่อมา เซบาสเตียนก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ “คุณชายหวู่หยาง ท่านดูจะไม่สันทัดเรื่องการปกปิดความลับเสียเท่าไหร่นัก ข้าใช้เวลาสืบสวนเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็รับรู้เรื่องราวของท่านมากมายเหลือเกิน ไม่ใช่แค่เรื่องที่ท่านแอบติดต่อกับ ‘ฉินโป๋จิง’ ลูกชายคนโตของตระกูลฉินอย่างลับๆ มาโดยตลอด แต่ท่านยังรับเงินจำนวนมหาศาลจากพวกมันมาตลอดสี่ปีที่ผ่านมาอีกด้วย” “อะไรนะ?! นี่แกแอบคบคิดกับตระกูลฉินลับหลังพวกเราอย่างนั้นหรือ?!” คนอื่นๆ ต่างพากันอุทานออกมาด้วยความช็อกเมื่อได้ยินความลับที่ถูกเปิดโปง “เหลวไหลทั้งเพ!” ฉู่หวู่หยางแผดร้องอย่างเสียสติ จู่ๆ เสียงหัวเราะของหยวนก็ระเบิดดังขึ้น ตามมาด้วยคำพูดที่เสียดแทง “ฉู่หวู่หยาง นายคงเป็นที่รักของครอบครัวมากสินะ ถึงได้ก้าวขึ้นมาเป็นยอดยุทธ์วิญญาณ (Spirit Lord) ได้ในวัยขนาดนี้ ฉันแทบจินตนาการไม่ถูกเลยว่าพวกเขาต้องทุ่มเททรัพย์สินและทรัพยากรให้นายมากมายขนาดไหน” “ว่าไงนะ? ยอดยุทธ์วิญญาณอย่างนั้นหรือ?” ฉู่สื่อเจี้ยนและคนในตระกูลฉินต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เพราะพวกเขาไม่เคยรับรู้ถึงระดับบ่มเพาะของหวู่หยางเลย เนื่องจากระดับพลังที่ต่ำต้อยของตนเอง ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลของพวกเขาเป็นเพียงแค่ระดับมาสเตอร์วิญญาณ (Spirit Master) เท่านั้น และด้วยการขัดขวางของตระกูลฉิน พวกเขาจึงไม่มีปัญญาที่จะทุ่มเททรัพยากรจำนวนมหาศาลเพื่อบ่มเพาะพลังได้เลยหลังจากการอัปเดตระบบ “นี่คือเหตุผลที่เจ้าทรยศตระกูลของตัวเองอย่างนั้นหรือ ฉู่หวู่หยาง?! เพียงเพื่อทรัพยากรบ่มเพาะพลังพรรค์นั้นน่ะหรือ?! เจ้ามันช่างน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี!” ฉู่สื่อเจี้ยนคำรามลั่น ใบหน้าแดงก่ำจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธจัด “ฉันจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าคนเราจะถึงขั้นลอบสังหารพ่อแท้ๆ ของตัวเองเพียงเพื่อให้ได้เป็นยอดยุทธ์วิญญาณ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายมันน่าเวทนาเสมอมา แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้” ฉู่หลิวเซียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง จ้องมองฉู่หวู่หยางราวกับเขามันก็แค่แมลงชั้นต่ำ ทว่าเธอยังไม่จบเพียงเท่านั้น “หรือว่าอะไร? โดนหยวนซัดจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง? แต่จริงๆ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นนานก่อนที่นายจะเริ่มสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลฉินเสียอีก เพราะฉะนั้นคงไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอกมั้ง” “หวู่หยาง... บอกแม่ทีว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องโกหก... บอกสิว่ามันเป็นแค่ความเข้าใจผิด!” มารดาของเขาขยำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น พลางพร่ำบอกทั้งน้ำตา จู่ๆ ฉู่หวู่หยางก็หยุดอาการสั่นเทาและยืนนิ่งงันราวกับรูปปั้นหิน หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา “พวกท่านคิดว่าข้าอยากทำเรื่องพรรค์นี้อย่างนั้นหรือ?!” เขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่าน เขาชี้หน้าไปยังฉู่หลิวเซียงแล้วตะโกนลั่น “ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะนังนี่คนเดียว! เจ้าไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับพวกเราด้วยซ้ำ! เป็นแค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง! แต่เจ้ากลับได้รับการปฏิบัติและสิทธิพิเศษเหนือกว่าข้าที่เป็นลูกในไส้เสียอีก!” “นับตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ตกไปเป็นของเจ้าหมด! ทั้งทรัพยากร! โอกาส! แม้แต่ความรักของท่านพ่อ! ทุกอย่างมันเป็นของเจ้าคนเดียว!” ฉู่หวู่หยางหันไปจ้องหน้าพี่ชายคนโตแล้วกล่าวต่อ “ถ้าจะมีใครเข้าใจข้า คนคนนั้นต้องเป็นท่าน พี่ใหญ่หยวนจุน! ในฐานะที่ท่านเป็นลูกคนโตของตระกูล ท่านต้องเกลียดนังนี่มากกว่าข้าเสียอีก!” ฉู่หยวนจุนที่ถูกลากเข้ามาพัวพันในความขัดแย้งนี้โดยไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ก้มหน้าลงนิ่งเงียบ “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าวางยาพ่อแท้ๆ ของตัวเองงั้นหรือ? สมกับที่เป็นคนอ่อนแอและเปราะบางอย่างเจ้าจริงๆ มันช่างคู่ควรกับเจ้าอย่างหาที่ติมิได้เลยเชียวละ” น้ำเสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งเอ่ยเยาะขึ้นมา ฉู่หวู่หยางสะบัดหน้ากลับไปแยกเขี้ยวใส่หยวนที่เพิ่งพูดจบ สายตาของเขาเอ่อล้นไปด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรงและความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกจนเกินจะเยียวยา