**บทที่ 4686 – ได้ยินว่าเจ้ากับศิษย์ข้า...มีวาสนาต่อกัน** **ผู้แปล:** Silavin & Jon **ตรวจทานการแปล:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys “เจ้าคงต้องขยันให้มากขึ้นอีกหน่อย เพราะระดับการบ่มเพาะของอาจารย์เจ้าน่ะ...สูงส่งกว่าสวรรค์ชั้นฟ้าเสียอีก!” หยางไค่ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมรอยยิ้ม เสิ่นซิงเม้มริมฝีปากด้วยความดูแคลน ในใจคิดว่าหยางไค่คงทำได้แค่หลอกเด็กสาวไร้เดียงสาเช่นนางเท่านั้น ทันใดนั้น หยางไค่ก็หันมามองเขา “ได้ยินมาว่าเจ้ากับศิษย์ข้า...มีวาสนาต่อกัน” ใบหน้าของเสิ่นซิงพลันแดงก่ำ เขารีบกล่าวซ้ำๆ ว่าไม่กล้า ไม่กล้า ทว่าในใจกลับคิดว่า บรรพชนจากนิกายเจ็ดดารานี้ช่างใจแคบนัก การตอบโต้มาเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงปรมาจารย์ขอบเขตจักรพรรดิจากวังดาวทักษิณ และจำต้องรักษาชื่อเสียงของตนเองไว้ หากถูกหยามเกียรติต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้? ขณะที่เขากำลังเดือดดาลอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของหยางไค่ดังขึ้น “แม่หนู ไปถามผู้อาวุโสท่านนั้นสิว่าเหตุใดถึงสนใจรับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าต้องการรายละเอียดทั้งหมด มิเช่นนั้นผู้คนที่ไม่รู้เรื่องราวก็จะพากันคิดว่าวันนี้ข้าไปกดขี่ข่มเหงเขา” แม้ว่าจ้าวหย่าจะมุ่งมั่นตั้งใจบ่มเพาะพลังเพื่อทำให้อาจารย์ของนางได้ลิ้มรสการเป็นคนงาน แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงเชื่อฟังเป็นอย่างดี นางจึงลุกขึ้นและเดินตรงไปยังอัฒจันทร์ เมื่อไปถึงเบื้องหน้าเสิ่นซิง นางประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง “คารวะผู้อาวุโส ท่านอาจารย์ของข้าให้ข้ามา...” เสิ่นซิงรีบยกมือขึ้นห้าม “มิต้องกล่าวแล้ว ท่านอาจารย์ของเจ้าอาจได้ยินผิดไป ข้ามิได้กล่าวว่าต้องการรับเจ้าเป็นศิษย์ เพียงแต่คิดว่ามีสมบัติชิ้นหนึ่งในของสะสมของข้าที่น่าจะเหมาะกับเจ้าอย่างยิ่ง” กล่าวจบ เขาก็ล้วงหยิบบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายกำไลข้อมือออกมา ก่อนจะยื่นให้เด็กสาวพร้อมรอยยิ้ม “เอ้านี่ นี่คือสิ่งที่อาจารย์ผู้นี้ได้รับมาเมื่อนานมาแล้ว และทะนุถนอมมันมาโดยตลอด ในเมื่อมันเหมาะกับเจ้า ข้าขอมอบให้ ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่เจ้าได้พบอาจารย์ที่ดี” เหล่าผู้อาวุโสแห่งนิกายเจ็ดดาราและตัวแทนจากขุมกำลังใหญ่บนอัฒจันทร์ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ จ้องมองไปยังกำไลข้อมือที่ดูเก่าแก่โบราณนั้นเป็นตาเดียว กำไลข้อมือวงนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์จักรพรรดิประเภทป้องกันตัว แม้จะไม่รู้ว่ามันทรงพลังเพียงใด แต่ในเมื่อเป็นถึงสิ่งประดิษฐ์จักรพรรดิ ย่อมต้องมีราคาสูงลิบลิ่ว พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตาว่าเสิ่นซิงจะยอมมอบมันให้กับเด็กสาวตัวน้อยๆ เช่นนี้ง่ายดายถึงเพียงนี้ ทว่าแทนที่จะรับมาโดยตรง จ้าวหย่ากลับหันไปมองหยางไค่ด้วยแววตาสงสัย ซึ่งหยางไค่เพียงแต่ประสานมือไว้ด้านหลังแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้าราวกับมีบางสิ่งที่น่าสนใจอยู่บนนั้น เมื่อเข้าใจความหมายจากท่าทางของเขา จ้าวหย่าจึงประสานมือคารวะอย่างงดงาม “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมากเจ้าค่ะ” จากนั้นนางจึงรับกำไลมาด้วยสองมือแล้วสวมลงบนข้อมือ กำไลที่เคยใหญ่กว่าข้อมือของนางมากนัก พลันส่องประกายแสงนวลตาก่อนจะหดขนาดลงจนพอดีกับข้อมือของนางอย่างน่าอัศจรรย์ ภาพที่เห็นทำให้จ้าวหย่าทึ่งเป็นอย่างยิ่ง เสิ่นซิงลูบเคราของตนเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม “มันเหมาะกับเจ้าจริงๆ” ทว่าแผ่นหลังของเขากลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ในใจคิดว่าตนเองนั้นไหวพริบดีนัก มิเช่นนั้นคงต้องขายหน้าเป็นแน่ จ้าวหย่ามองกำไลวงใหม่จากมุมต่างๆ ด้วยความยินดี นางเป็นเพียงเด็กน้อยจากครอบครัวยากจน จึงไม่รู้จักเครื่องประดับใดๆ แต่ถึงกระนั้น เด็กสาววัยนี้ย่อมชื่นชอบของสวยงามเช่นนี้เป็นธรรมดา ในยามนี้ นางรู้สึกว่าเสิ่นซิงช่างเป็นมิตรและใจกว้างยิ่งนัก จึงส่งยิ้มหวานให้เขา ประมุขนิกายวสันต์ทองคำพลันเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ในเมื่อผู้อาวุโสเสิ่นได้มอบของขวัญให้เจ้าแล้ว หากข้าจะไม่ทำเช่นนั้นก็คงจะเป็นการเสียมารยาท นี่เป็นของเล็กๆ น้อยๆ อาจไม่มีค่าเท่าของขวัญของผู้อาวุโสเสิ่น แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะชอบมัน” กล่าวจบ เขาก็หยิบปิ่นปักผมอันเล็กกระทัดรัดออกมา บนปิ่นนั้นมีแมลงปอสีแดงสดที่ทำจากหยกสลักเสลาได้ราวกับมีชีวิตจริง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งศาสตราป้องกันตัว แม้จะด้อยกว่ากำไลข้อมือเพราะเป็นเพียงระดับต้นกำเนิดเต๋า แต่มันกลับเป็นของล้ำค่าที่สุดที่ประมุขนิกายวสันต์ทองคำครอบครองอยู่ “ให้ข้าหรือเจ้าคะ?” จ้าวหย่าประหลาดใจ ประมุขนิกายวสันต์ทองคำพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “มิต้องจริงๆ เจ้าค่ะ...” จ้าวหย่าแสดงท่าทีเขินอายและลังเล แต่ถึงจะพูดเช่นนั้น นางก็รีบรับปิ่นปักผมมาประดับไว้บนศีรษะอย่างรวดเร็ว ในเมื่อประมุขนิกายวสันต์ทองคำได้มอบของขวัญให้แล้ว ตัวแทนจากนิกายอื่นๆ ก็ย่อมไม่กล้านิ่งเฉย ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะสร้างความสัมพันธ์กับบรรพชนแห่งนิกายเจ็ดดารา ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงล้วงหยิบของล้ำค่าที่สุดในคลังสมบัติของตนออกมามอบให้แก่เด็กสาวตัวน้อย นอกเหนือจากตัวแทนของนิกายอื่นแล้ว เหล่าผู้อาวุโสของนิกายเจ็ดดาราก็ทำเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียนางก็เป็นศิษย์ของนิกายตนเอง ในเมื่อคนนอกยังใจกว้างถึงเพียงนี้ พวกเขาจะยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร ดังนั้น ซ่างกวนจี้จึงเป็นผู้ริเริ่มมอบของขวัญให้นางก่อน จากนั้นผู้อาวุโสและผู้พิทักษ์คนอื่นๆ ก็ทำตาม เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของจ้าวหย่าก็ประดับประดาไปด้วยของขวัญล้ำค่า ทั้งบนศีรษะ ร่างกาย และมือของนาง ล้วนแล้วแต่เป็นของหายากและมีราคา เมื่อเห็นเช่นนั้น ซ่างกวนจี้จึงรีบมอบแหวนมิติวงหนึ่งให้นางเพื่อเก็บของขวัญเหล่านั้น ในขณะเดียวกัน ผู้คนที่เฝ้ามองอยู่ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในใจคิดว่าเด็กสาวที่ชื่อจ้าวหย่าผู้นี้ จะกลายเป็นดาวรุ่งดวงใหม่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางเพิ่งจะได้รับการยอมรับเป็นศิษย์ ก็ได้รับของขวัญมากมายถึงเพียงนี้แล้ว ในวันที่นางเติบใหญ่และทรงพลังขึ้น นางจะประสบความสำเร็จมากมายเพียงใดกัน? “เห็นความแตกต่างระหว่างเจ้าทั้งสองหรือไม่?” หยางไค่กระซิบเสียงเบา จ้าวเย่ไป๋ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ มองไปยังจ้าวหย่าด้วยรอยยิ้มแล้วพยักหน้า “เจ้ากับนางอยู่คนละโลก หากนางเปรียบดั่งหงส์ฟ้า เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับไส้เดือนในโคลนตม ตอนนี้นางยังเยาว์วัย แต่เมื่อนางเติบใหญ่ขึ้น โลกทัศน์ของนางก็จะกว้างขึ้น แล้วนางจะลืมเลือนว่าเจ้าเป็นใคร อย่างมากที่สุด...ศตวรรษละครั้งนางอาจจะระลึกได้ว่าเคยมีเพื่อนเล่นชื่อจ้าวเย่ไป๋ในอดีต” หยางไค่ยังคงบั่นทอนความมั่นใจของเขาต่อไป จ้าวเย่ไป๋เกาศีรษะครู่หนึ่งก่อนจะแย้ง “ขอเพียงเสี่ยวหย่าสบายดี ข้าก็ดีใจแล้ว อีกอย่าง...นางไม่มีวันลืมข้าหรอก” หยางไค่จ้องมองเขาเขม็ง แล้วกล่าวว่า “ข้าหวังว่าเจ้าจะยังคิดเช่นนี้เมื่อเติบใหญ่ขึ้น” การรับศิษย์ของนิกายเจ็ดดาราสิ้นสุดลงด้วยดี ข่าวที่ว่ามีศิษย์สองคนที่มีคุณสมบัติระดับ A ปรากฏขึ้นในการคัดเลือกครั้งนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นถูกเปิดเผยว่ามีคุณสมบัติระดับ A- ในขณะที่อีกคนหนึ่งได้ผลลัพธ์ถึงระดับ A+ นับเป็นอัจฉริยะโดยแท้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข่าวลือว่ามีบรรพชนผู้หนึ่งซึ่งมีระดับการบ่มเพาะที่หยั่งไม่ถึงได้ปรากฏตัวขึ้นในนิกายเจ็ดดารา และได้รับเด็กสาวที่มีคุณสมบัติระดับ A+ เป็นศิษย์ ข่าวลือยังกล่าวอีกว่า เสิ่นซิงซึ่งอยู่ที่นั่นเพื่อชมการคัดเลือก ถึงกับไม่กล้าแสดงท่าทีหยาบคายต่อหน้าบรรพชนผู้นี้ และยังเพลี่ยงพล้ำให้เขาเล็กน้อยอีกด้วย เสิ่นซิงคือปรมาจารย์ขอบเขตจักรพรรดิขั้นที่สองจากวังดาวทักษิณ และในเมื่อเขาถึงกับเพลี่ยงพล้ำ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าบรรพชนผู้นั้นแข็งแกร่งเพียงใด นี่คือเหตุผลที่ทำให้นิกายเจ็ดดารากลายเป็นที่รู้จักไปทั่วในชั่วข้ามคืน ... บนบันไดที่ทอดสู่ยอดเขาหยกครามมีขั้นบันไดถึง 1,008 ขั้น เด็กน้อยสองคนช่วยเหลือซึ่งกันและกันและเอ่ยคำให้กำลังใจขณะที่ค่อยๆ ก้าวขึ้นไปอย่างยากลำบาก ในตอนนั้นเอง สายลมกรรโชกแรงพัดผ่านร่างของพวกเขาทั้งสองจนโซซัดโซเซเกือบจะตกจากหน้าผา พวกเขารีบย่อตัวลงและกอดกันตัวสั่นราวกับลูกนกในฤดูหนาว เมื่อพวกเขาไปถึงยอดเขาหยกครามในที่สุด ทั้งสองก็เหนื่อยหอบจนหมดแรง ล้มตัวลงนอนบนพื้นและหอบหายใจอย่างหนัก ในชั่วพริบตาต่อมา หยางไค่ก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาทั้งสอง เขาก้มลงมองแล้วส่ายหน้า “ชักช้าเกินไป” จ้าวหย่าชายตามองเขาอย่างอ่อนแรง ในตอนแรก ความเกลียดชังที่นางมีต่อท่านอาจารย์ได้เลือนหายไปหลังจากที่ได้รับของขวัญมากมาย แน่นอนว่านางรู้ดีว่าเป็นเพราะท่านอาจารย์ของนาง ผู้คนเหล่านั้นจึงยอมมอบสมบัติล้ำค่ามากมายให้ ทว่าในยามนี้ ความไม่พอใจได้ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เพราะนางตระหนักได้ว่าท่านอาจารย์ของนางนั้น...เลือดเย็นอย่างแท้จริง ในตอนนั้นเอง หยางไค่ยื่นมือออกไป พลันแหวน ปิ่นปักผม และกำไลข้อมือทั้งหมดก็ลอยออกจากร่างของเด็กสาวและตกลงสู่มือของเขา จ้าวหย่าชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกระโจนพรวดราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง เด็กสาวพุ่งเข้าหาหยางไค่ ใช้เล็บข่วนเขาพร้อมกับตวาดลั่น “นั่นมันของข้า! คืนมานะ!” หยางไค่อธิบาย “การพึ่งพาวัตถุภายนอกในการบ่มเพาะ มีแต่จะส่งผลเสียมากกว่าผลดีต่อเจ้า ของเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับภาระบนบ่าของเจ้า ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าก่อน เมื่อใดที่เจ้าสามารถใช้งานพวกมันได้แล้ว เจ้าค่อยมารับคืนไป!” จ้าวหย่าใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบแขนของหยางไค่และเกาะติดแน่นด้วยสีหน้าเจ็บใจ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ รู้สึกว่าชายผู้นี้เหมือนโจรชั่วมากกว่าจะเป็นอาจารย์ของนาง จ้าวเย่ไป๋เกลี้ยกล่อมนาง “เสี่ยวหย่า เขาเป็นผู้อาวุโสที่เก่งกาจ เจ้าควรเชื่อฟังเขานะ” หยางไค่เหลือบมองเขาแล้วแค่นเสียงเย็นชา “หยุดประจบประแจงข้าเสียที มันไร้ประโยชน์” “อ๊าก!” จ้าวหย่ากัดเข้าไปที่แขนของชายผู้นั้นโดยตรง แต่ในขณะที่หยางไค่ยังคงไม่สะทกสะท้าน จ้าวหย่ากลับรู้สึกว่าฟันของนางแทบจะหลุดออกมา ดวงตาของนางคลอไปด้วยน้ำตา “ดึกมากแล้ว พวกเจ้าควรจะไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะสอนวิธีการบ่มเพาะให้” หยางไค่สะบัดเด็กสาวออกแล้วหายตัวไป เด็กน้อยทั้งสองนั่งอยู่บนพื้น แลกเปลี่ยนสายตากันและเงียบไป ครู่ต่อมา จ้าวหย่าก็สะอื้นแล้วพูดว่า “พี่เย่ไป๋ ข้าคิดถึงป้าลู่ ท่านย่า และลุงหยาง” จ้าวเย่ไป๋ช่วยนวดขาให้นางพลางกล่าว “ข้าก็คิดถึงพวกเขาเช่นกัน” จากนั้นเขาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า “ข้าเดาว่าตอนนี้ลุงหยางคงกลับไปที่เมืองเพื่อบอกท่านแม่กับท่านย่าแล้ว” “พวกเขาคงกำลังกินขนมบัวลอยน้ำขิงกันอยู่แน่ๆ” เมื่อพูดถึงอาหาร ท้องของพวกเขาก็เริ่มร้องเสียงดัง ตอนนั้นเองที่พวกเขานึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องหรือดื่มน้ำเลยตั้งแต่เริ่มการคัดเลือกศิษย์เมื่อเช้านี้ “ไปหาอะไรกินกันเถอะ” จ้าวเย่ไป๋ช่วยนางสวมรองเท้าและพยุงนางขึ้น จากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆ เดินโซซัดโซเซไปยังกลุ่มตำหนัก หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองต่างหมดแรงนั่งพิงเสาต้นหนึ่งในโถงใหญ่ ท้องของพวกเขาร้องครวญคราง ที่นี่ไม่มีอาหารเลยแม้แต่น้อย แม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่มี “คนใจร้าย!” จ้าวหย่าตะโกนก้องในโถงใหญ่ที่กว้างขวาง ทันใดนั้น หยางไค่ก็ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ทำเอาเด็กทั้งสองตกใจจนแทบสิ้นสติ จ้าวเย่ไป๋ลุกขึ้นอย่างยากลำบากและคารวะเขาอย่างนอบน้อม “เสี่ยวหย่ากับข้ายังไม่ได้กินอะไรมานานแล้วขอรับ ผู้อาวุโส ที่นี่พอจะมีอะไรให้กินบ้างหรือไม่ขอรับ?” หยางไค่เหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่มี” “ท่านจะปล่อยให้พวกเราอดตายหรือ?” จ้าวหย่าจ้องมองชายผู้นั้นเขม็ง “ถ้าเช่นนั้น ท่านรับข้าเป็นศิษย์ทำไมกัน?” หยางไค่ตอบอย่างไม่แยแส “คนเลวย่อมไม่คิดจะมอบอาหารให้เจ้าแน่... แต่ในฐานะอาจารย์ ก็คงไม่อยากเห็นศิษย์ตัวเองต้องอดตายหรอก” จ้าวเย่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วแอบดึงเสื้อของจ้าวหย่าเบาๆ ตอนนั้นเองที่จ้าวหย่าได้สติ นางก้มหน้าลง กำหมัดแน่นแล้วพึมพำอย่างไม่เต็มใจ “ข้าหิวและกระหายน้ำ... ท่านอาจารย์” หยางไค่พยักหน้า “รอสักครู่” กล่าวจบ เขาก็หายวับไปในอากาศธาตุ จ้าวเย่ไป๋กลืนน้ำลาย มองไปรอบๆ อย่างเลื่อนลอยแล้วถามด้วยความลำบากใจ “เสี่ยวหย่า ท่านอาจารย์ของเจ้า...เป็นภูตผีหรือเปล่า?” ใบหน้าของจ้าวหย่าซีดเผือด นางขยับเข้าไปชิดเด็กชาย “อย่าขู่ข้าสิ พี่เย่ไป๋!”