Chapter 319 หมัดเดียวจอด หลังจากได้เห็นความเร็วในการฟื้นฟูของนักเรียนคนนั้น ซิลเวอร์ก็แทบจะยืนยันข้อสงสัยของเธอได้ทันที นักเรียนที่รู้จักกันในชื่อปีเตอร์นั้นเป็นไวท์ (Wight) ในโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตไม่กี่ชนิดหรอกที่มีความเร็วในการฟื้นฟูร่างกายถึงขนาดนี้ สิ่งเดียวที่พอจะเทียบเคียงได้ก็คือเวนดิโก (Wendigos) แต่เป็นที่ชัดเจนว่าปีเตอร์ยังคงรูปลักษณ์ความเป็นมนุษย์เอาไว้ส่วนใหญ่ ทำให้ความเป็นไปได้นั้นถูกตัดออกไป ในตอนนี้ที่การต่อสู้เริ่มซาลง เธอจึงมีสมาธิมากขึ้นและพบว่าเขานั้นไม่มีเสียงหัวใจเต้น ทุกอย่างนำไปสู่ข้อสรุปที่ว่าเขาคือไวท์ ‘เรื่องนี้อาจจะรับมือได้ง่าย หรือไม่ก็อาจจะเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมา’ หากไวท์ตัวนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเฟ็กซ์ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอหรือเขาจะฆ่ามัน และเธอคงต้องหาวิธีอื่นในการกำจัดมันทิ้ง เธอไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยไม่ทำอะไรแน่ หากปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีใครคอยควบคุม มันอาจจะหลุดจากการควบคุมได้อย่างรวดเร็ว แต่ถ้าหากมันไม่ได้ถูกสร้างโดยเฟ็กซ์ นั่นอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม หากเป็นไปได้ เธออยากให้เฟ็กซ์เป็นคนจัดการสถานการณ์นี้ เพราะเขาสามารถเคลื่อนไหวไปมาในกลุ่มนักเรียนได้อิสระกว่าเธอ แต่ถ้าหากมันถูกสร้างโดยคนอื่น และแวมไพร์ตนนั้นดันแข็งแกร่งมาก เฟ็กซ์อาจจะรับมือไม่ไหว และสุดท้ายเธอคงต้องเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม เธอจะต้องจับตาดูความแข็งแกร่งของไวท์ตนนี้ไว้อย่างใกล้ชิด ปีเตอร์ไม่จำเป็นต้องยั้งมืออีกต่อไป ทางกองทัพเริ่มคิดแล้วว่าเขาเป็นตัวประหลาดหลังจากพบว่าเขามีพลังความสามารถหลายอย่าง สิ่งที่แย่ที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้ก็คือการที่เขาจำเป็นต้องกินเพื่อประทังชีวิตอีกครั้ง และนั่นคือผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด เมื่อรู้เช่นนั้นและได้เปรียบเรื่องการทำให้ศัตรูประหลาดใจ ปีเตอร์จึงเดินก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ลาร์รี่เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม แต่เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ไม่ใช่เพราะปีเตอร์แผ่บรรยากาศน่ากลัวออกมา แต่มันเป็นเพราะคนที่เขามั่นใจว่าจัดการไปแล้วกลับเดินเข้ามาหาได้อย่างปกติสุข สถานการณ์แบบนี้ทำเอาสับสน และมันไม่สมเหตุสมผลเลยสำหรับลาร์รี่ “ข้าอัดแกหมอบไปครั้งหนึ่งแล้ว ข้าก็แค่ทำมันอีกรอบก็ได้!” ลาร์รี่ตะโกนพยายามเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเองก่อนจะพุ่งเข้าโจมตี เขาแผดเสียงร้องคำรามศึกอีกครั้ง คราวนี้แขนทั้งสี่ข้างงอกออกมาจากแผ่นหลังก่อนจะพุ่งตัวเข้าไป รองเท้าบูทที่เขาสวมมีสีบรอนซ์เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเขาเปิดใช้งานอุปกรณ์ที่ช่วยให้เคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นกว่าเดิม จากนั้นเขาก็ตั้งใจจะทำเหมือนครั้งก่อน โดยการเปิดใช้งานถุงมือเหล็กไปด้วย ‘ฉันจะไม่ประมาทแล้ว ฉันจะจัดการแกให้จบในหมัดเดียว’ น่าแปลกที่ลาร์รี่เคลื่อนที่ได้เร็วกว่าที่ปีเตอร์คาดไว้มาก แต่ก็ยังเร็วไม่พอ ด้วยความที่รู้ดีว่าต้องหลบหลีกการโจมตี ในจังหวะที่ลาร์รี่พุ่งเข้ามาหมายจะตะครุบ ปีเตอร์ก็กระโดดถอยหลังทำให้ตัวเขาอยู่พ้นจากระยะคว้าตัวของอีกฝ่าย ปีเตอร์พุ่งตัวไปด้านข้างหวังจะอ้อมไปข้างหลัง แต่ลาร์รี่ไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนั้น มือข้างหนึ่งหดกลับจากด้านซ้ายแล้วยืดออกมาจากด้านขวาพร้อมกับเหวี่ยงหมัดออกไป ปีเตอร์เห็นดังนั้นจึงชกสวนกลับไปทันทีโดยไม่ยั้งแรง ‘เจ้าโง่เอ๊ย แกอาจจะฟื้นฟูร่างกายได้ แต่แกไม่มีทางสู้พลังของฉันได้หรอก!’ ลาร์รี่คิดในใจ หมัดทั้งสองปะทะกันอย่างจัง และสิ่งที่ทำให้ลาร์รี่ประหลาดใจก็คือความแข็งแกร่งของทั้งคู่นั้นเท่ากัน หมัดหนึ่งไม่ได้ผลักอีกหมัดให้ถอยไป แต่พลังที่ส่งออกมานั้นรุนแรงมากจนกระดูกที่หมัดของทั้งคู่แตกละเอียด “อ๊าก!” ลาร์รี่ร้องด้วยความเจ็บปวดและสะดุ้งเล็กน้อย ในขณะที่ปีเตอร์ไม่หยุดเคลื่อนที่ ความเจ็บปวดไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาเลย และเมื่อเขาก้าวมาถึงด้านหลังของลาร์รี่ หมัดของเขาก็รักษาตัวเองเสร็จสมบูรณ์แล้ว “หมอนั่นเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ มั่นใจนะว่าเขาไม่มีความสามารถด้านความเร็วด้วย? คนเราจะเคลื่อนที่เร็วขนาดนั้นได้ยังไง?” แซมคิดในใจขณะเฝ้ามองจากด้านบน เฟ็กซ์มองไปที่ควินน์แล้วหวนนึกถึงตอนที่เขาต้องสู้กับสัตว์ร้ายระดับราชา ‘นั่นคือความเร็วของเขา และถ้ามีรองเท้าบูทนั่น ควินน์ยิ่งเร็วกว่านั้นอีก ถ้าคนเห็นควินน์สู้ในการแข่งขันนี้ พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไงกันนะ’ “เด็กคนนี้ใช้ได้เลย” โอเว่นกล่าว “ต่อให้ตัดเรื่องความสามารถแปลกๆ ที่เขากำลังแสดงออกมาไป เขาก็รู้วิธีใช้จุดเด่นเฉพาะตัวให้เป็นประโยชน์” ในขณะนี้ แจ็คกำลังขบกรามแน่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าปีเตอร์จะมีฝีมือขนาดนี้ ตอนแรกเขารู้สึกยินดีที่รู้ว่าปีเตอร์มีทั้งความสามารถในการฟื้นฟูและเปลี่ยนรูปร่าง แต่เรื่องนี้กลับเหนือความคาดหมาย เป้าหมายของเขาคือให้ปีเตอร์แพ้การต่อสู้ ลาร์รี่หมุนตัวกลับ หวังจะเหวี่ยงหมัดที่สวมถุงมือเหล็กเข้าที่หัวของปีเตอร์โดยตรง ด้วยแรงเสริมจากถุงมือ พลังของเขาน่าจะเหนือกว่าปีเตอร์ เมื่อเห็นเช่นนั้น ปีเตอร์ไม่คิดจะหลบแต่กลับยกแขนซ้ายขึ้นมาป้องกันที่หัว พร้อมกับชกสวนออกไป “ในการต่อสู้ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการชกคือตอนที่คู่ต่อสู้กำลังชกมาพอดี... หมัดสวนน่ะ” เนทกล่าวขณะมองจอภาพโดยรู้ผลลัพธ์ของการต่อสู้อยู่แล้ว หมัดของลาร์รี่กระทบเข้ากับแขนของปีเตอร์จนกระดูกแขนท่อนล่างแตกละเอียด แต่การโจมตีนั้นก็ถูกบล็อกไว้ได้ ในทางตรงกันข้าม หมัดของปีเตอร์อัดแน่นไปด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี รวมกับแรงส่งจากการที่ลาร์รี่หมุนตัวพุ่งเข้ามา เมื่อหมัดของปีเตอร์ฝังเข้าที่ใบหน้าของลาร์รี่ พลังของมันจึงรุนแรงเป็นสองเท่าของหมัดปกติ เศษฟันกระเด็นหลุดออกจากปากของลาร์รี่ เลือดเริ่มพุ่งทะลักออกจากจมูก ในขณะที่หัวของเขาถูกเหวี่ยงไปด้านหลังจนเห็นตาขาว และตามมาด้วยเสียงร่างหนักๆ กระแทกพื้นอย่างดัง กรรมการรีบวิ่งเข้าไปดูร่างที่นอนอยู่บนพื้นแล้วชูมือขึ้นในทันที “ผู้ชนะคือ... ซอมบี้พี!!!” หมัดเดียวจากปีเตอร์คือทั้งหมดที่ต้องใช้ ลาร์รี่พ่ายแพ้ลงแล้ว แจ็คทุบหมัดลงบนเก้าอี้ก่อนจะลุกขึ้นและเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป “เขาเป็นอะไรไป หรือว่าเขาพนันข้างเด็กอีกคนไว้?” โมนาถาม “อย่าพูดอะไรไร้สาระน่า” ออสการ์ตอบ “เธอก็รู้ว่าเราไม่อนุญาตให้มีการพนันแบบนั้น ผมเชื่อว่าเขาจับตามองลาร์รี่มาสักพักแล้วและวางแผนจะดึงตัวเขาเข้าครอบครัว นี่อาจจะเป็นเรื่องน่าตกใจสำหรับเขาก็ได้ ปล่อยเขาไปเถอะ” ภายนอกห้องสังเกตการณ์ แจ็คยังคงเดินไปตามทางเดิน เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสงบสติอารมณ์ ‘เพียว’ (Pure) ไม่ได้ปรากฏตัว และเขาเสียเวลาไปมากมายในการเตรียมการทุกอย่าง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสูญเปล่า แน่นอนว่าเขายังสามารถล้างแค้นได้ด้วยการรายงานเรื่องปีเตอร์หรือฆ่าเขาแบบลับๆ แต่นั่นยังไม่สะใจพอสำหรับแจ็ค เขายังคงจำความอับอายที่ได้รับในครั้งก่อนได้ดี ตอนที่พวกเขาชิงตัวนักเรียนทั้งสองไปต่อหน้าต่อตา “แกคิดว่าจะทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกได้งั้นรึ!” เขาตะโกน “เดี๋ยวจะได้เห็นกัน การแข่งขันนี้ยังไม่จบหรอก แกคิดว่าการทดลองเล็กๆ ของแกมันแข็งแกร่งนักเหรอ หึ ได้ งั้นมาดูกันว่ามันจะสู้กับคู่ต่อสู้จริงๆ ได้ดีแค่ไหน” แจ็คเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไปตามทางเดินยาวจนเสียงของเขาสามารถได้ยินไปถึงห้องสังเกตการณ์ “คนบางคนในโลกนี้ ไม่ควรได้รับอำนาจแบบที่พวกเขามี” โอเว่นพูดออกมาเสียงดังฟังชัดเพื่อให้ทุกคนในห้องได้ยิน “นั่นรวมถึงคุณด้วยหรือเปล่า?” เบอร์นี่ถาม โอเว่นยักไหล่ “ใครจะไปรู้” การแข่งขันในวันนั้นจบลงโดยมีความประหลาดใจเกิดขึ้นกับใครหลายคน ผู้ชมต่างตื่นเต้นที่จะได้กลับมาชมการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ และเหล่านักเรียนที่ยังไม่ได้ลงแข่งก็รู้สึกกระวนกระวาย เมื่อพวกเขาทั้งหมดกลับไปยังห้องพักนักกีฬา พวกเขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะออกไปบนลานประลองในช่วงค่ำเพื่อปลดปล่อยพลังงานที่อัดอั้นไว้ ควินน์และกลุ่มของเขาตัดสินใจนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง แม้จะดึกไปหน่อยสำหรับการดื่มกาแฟ แต่พวกเขาต้องการหารือเกี่ยวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับปีเตอร์ และอัปเดตเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเซียให้ทุกคนฟัง พวกเขาไม่ได้ชวนแซมมาด้วยในครั้งนี้เพื่อให้คุยกันได้อย่างอิสระ แต่ก็วางแผนจะไปเจอเขาในวันพรุ่งนี้เพื่อดูการแข่งขันส่วนที่เหลือ ควินน์เป็นคนสุดท้ายที่มาถึงร้านกาแฟ เมื่อเดินเข้าไปนั่งเขาก็สังเกตเห็นที่ว่างที่หนึ่ง “เอ๊ะ เฟ็กซ์ล่ะ?” “เขาบอกว่าคืนนี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย เลยจะตามมาสมทบทีหลัง” วอร์เดนตอบ ความจริงแล้วเฟ็กซ์มีนัดสำคัญในคืนนี้ บนยอดตึกโรงแรมแห่งที่สี่ หากใครมองเข้าไปใกล้ๆ ก็คงไม่เห็นอะไร แต่หากใครมีกล้องส่องทางไกล พวกเขาอาจจะเห็นร่างสองร่าง ที่บนยอดตึกมีลมแรงมาก แต่มันห่างไกลจากสายตาของกล้องวงจรปิดทุกประเภทและเป็นจุดที่เข้าถึงได้ยากสำหรับหลายคน “ฉันขอถามอะไรหน่อยเถอะ พี่ชายที่รัก” ซิลเวอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เธอรู้เรื่องของพวกนอกกฎหมายนั่นใช่ไหม?”