[ค่าความสัมพันธ์กับดยุก ‘เกร็นฮัล’ แห่งจักรวรรดิซาฮารันถึงระดับ 50 แล้ว เกร็นฮัลยินดีที่จะร่วมโต๊ะอาหารกับคุณทุกเมื่อ] [ค่าความสัมพันธ์กับดยุก ‘มอร์ส’ แห่งจักรวรรดิซาฮารันถึงระดับ 30 แล้ว มอร์สจะตอบสนองต่อมุกตลกเบาๆ ของคุณด้วยรอยยิ้ม] [ค่าความสัมพันธ์กับดยุก ‘บาซาร่า’ แห่งจักรวรรดิซาฮารันถึงระดับ 62 แล้ว บาซาร่าจะพิจารณาทุกสิ่งที่คุณร้องขอในเชิงบวก] “...” เกริดรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกท่ามกลางวงล้อมของเหล่าดยุกและอัศวินแห่งจักรวรรดิ คนที่เคยเมินเขาเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ตอนนี้กลับมอบไมตรีและคำเยินยอให้ มันเป็นสถานการณ์ที่เกินจริงสำหรับเกริด เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่าจนยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด เขาตัวสั่นด้วยความสุข ทว่าจู่ๆ ก็เกิดความสงสัยขึ้นมา ‘ทำไมบาซาร่าถึงมีค่าความสัมพันธ์สูงที่สุดล่ะ?’ เกริดพูดคุยกับเกร็นฮัล หัวหน้ากลุ่มดยุกค่อนข้างบ่อย แถมยังมีผลลัพธ์จากทักษะความคล่องแคล่ว (Dexterity) ที่เขาไม่อาจยับยั้งไว้ได้ตอนจับมือกันอีก นอกจากนี้ ค่าความสัมพันธ์กับเกร็นฮัลยังเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณหลังจากช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เกริดไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบาซาร่าถึงมีค่าความสัมพันธ์พุ่งสูงขนาดนี้ เธอดูเหมือนจะเป็นคนที่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้อย่างชัดเจนและค่อนข้างจะเฉยชา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดคุยกับเธอมากนัก ‘ไม่เข้าใจเลยแฮะ...’ จากนั้นเกริดก็เบนสายตาไปทางน้ำตก น้ำตกทั้ง 52 สายสูญเสียแรงดันน้ำและตกลงมาเป็นเพียงสายน้ำเล็กๆ หลังจากถูกบราฮัมสูบมานาไปจนหมด เบื้องล่างนั้นคือสาวกเทพสงคราม สาวกผู้เรียนรู้วิชาลับ 10 อย่าง—เจ้านี่อ่อนแอกว่ายางบันที่ชื่อการัมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงกระนั้น ศัตรูที่เรียกได้ว่าแข็งแกร่งก็อยู่ในสภาพกึ่งตาย ขาที่สั่นเทาของเขาถูกฉีกขาดจนเหลือเพียงผิวหนังที่ยึดไว้ ขณะที่แขนซ้ายและใบหูถูกตัดขาดไปหมด เลือดไหลอาบอาบคอ ดูสภาพซอมซ่อเมื่อเทียบกับท่าทางอันสง่างามตอนที่ข่มขวัญพวกดยุกและ 10 ขุนพลผู้ทรงเกียรติเมื่อครู่ ‘รีบปิดบัญชีให้จบๆ ดีกว่า’ พลังชีวิตที่เหลืออยู่ของสาวกเทพสงครามมีไม่ถึง 10% มีโอกาสน้อยมากที่เขาจะแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้เพราะสภาพร่างกายที่ไม่มั่นคง “ลุกขึ้นได้แล้ว” “ครับ ฝ่าบาท” ตึก... ตึก... เกริดสั่งการอัศวินและเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า เขาต้องการปิดฉากสาวกด้วยตัวเองเพราะเขากลัวว่าเทพสงครามจะลงมาจุติอีกครั้งในยามที่บราฮัมหลับใหล และเหนือสิ่งอื่นใด... ‘ไอ้หมอนี่เป็นของฉัน!’ เขาต้องกังวลว่าพวกดยุกจะเผลอฆ่าสาวกคนนี้ไปเสียก่อน ตึก... ตึก... ดวงตาของเกริดลุกโชนด้วยความโลภขณะค่อยๆ ลดระยะห่างเข้าไปหาาสาวก เขาฝันถึง ‘วิชาลับที่สมบูรณ์แบบ’ พลางรอคอยว่าค่าประสบการณ์จากการฆ่าสาวกคนนี้จะได้เท่าไหร่ เหล่าสาวกมักจะดรอปชิ้นส่วนวิชาลับที่เสียหายและไม่มีค่าพอจะเป็นหนังสือทักษะ เกริดเข้าประชิดตัวสาวกและเริ่มร่ายระบำดาบ “วิชาดาบปักม่า” เขาสัมผัสได้ถึงพลังดาบและมานาที่ไหลออกจากร่างกายในเวลาไล่เลี่ยกัน พลังสีน้ำเงินควบแน่นรอบ ‘ดาบชี้ชะตาเทพ’ และคาถาเวทมนตร์สี่บทก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน มันคือท่วงท่าเริ่มต้นของ ‘สะพานเชื่อมมิติดับสังหารระบำบุปผายอดสังหาร’ [วิชาดาบและเวทมนตร์บรรลุถึงความเป็นหนึ่งเดียว!] หน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในลานสายตาของเกริดขณะที่เขาเล็งเป้าไปที่สาวกซึ่งพยายามตั้งรับด้วยแขนเพียงข้างเดียว [โลกใบนี้เรียกคุณว่า ‘นักดาบเวทมนตร์’ (Magic Swordsman)] [อาชีพใหม่จะถูกมอบให้คุณเพื่อนิยามตัวตนของคุณ] [คุณได้รับอาชีพที่สาม ‘นักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์’ (Magic Swordsman of the Epics)] [นักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์] [ระดับ: ตำนาน (เติบโต)] [นักดาบเวทมนตร์ที่ถือกำเนิดขึ้นจากการสืบทอดพลังของปักม่าและคำอวยพรของบราฮัม—มหากาพย์ของเขาจะเริ่มต้นด้วยตำนานและสิ้นสุดลงด้วยปกรณัม] [ผลของอาชีพนักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์ เพิ่มพลังดาบและมานาอย่างถาวร 20%] [ผลของอาชีพนักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์ หลอมรวมเวทมนตร์และวิชาดาบเข้าด้วยกัน และลดระยะเวลาคูลดาวน์ของทุกทักษะลง 10% อย่างถาวร] [ผลของอาชีพนักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์ เพิ่มค่าพละกำลังและค่าสติปัญญาขึ้น 100 แต้มอย่างถาวร] [ผลของอาชีพนักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์ หมายความว่าคุณจะได้รับแต้มสถานะเพิ่มเติม 2 แต้มในทุกๆ การเลเวลอัพในอนาคต แต้มสถานะที่เพิ่มขึ้นจะถูกลงทุนไปกับพละกำลังโดยอัตโนมัติ] [จะมีผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์มากกว่านี้หากอาชีพนักดาบเวทมนตร์แห่งมหากาพย์เติบโตขึ้นจนถึงระดับปกรณัม] [ระดับสถานะของคุณพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณคือตัวตนที่พิเศษ ‘พลังต้นกำเนิด’ (Origin True Energy) ทักษะติดตัวพิเศษถูกสร้างขึ้นเนื่องจากการเพิ่มขึ้นของระดับสถานะ] [★พลังต้นกำเนิด ★] [จำนวนที่มี: 3] [คุณสามารถใช้พลังต้นกำเนิดหนึ่งแต้มเพื่อเพิ่มค่าสถานะเฉพาะเจาะจงหนึ่งอย่างเป็นสองเท่า ระยะเวลาแสดงผลคือ 1 นาที] [หากคุณใช้พลังต้นกำเนิดจนหมด ค่าสถานะทั้งหมดของคุณจะถูกลดลงครึ่งหนึ่งอย่างถาวร] * พลังต้นกำเนิดที่ใช้ไปแล้วไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้] “...!” พลังต้นกำเนิด—เกริดรู้จักแนวคิดนี้มานานแล้ว มันคือเหตุผลที่ผมของเมอร์เซเดสเปลี่ยนเป็นสีขาว เพื่อที่จะจัดการกับจิ้งหรีดถ้ำ เธอได้รีดเร้นพลังต้นกำเนิดออกมา เธอไม่อาจรับมือกับผลที่ตามมาได้จนทำให้แก่ชราไปบางส่วนและสูญเสียผมสีน้ำเงินที่งดงามไป เกริดรู้สึกผิดทุกครั้งที่นึกถึงเมอร์เซเดส เขาขบเม้มริมฝีปากและสลัดความคิดทิ้งไป ‘ฉันจะไม่ใช้มันเด็ดขาด ต่อให้ต้องตายก็ยอม’ พลังนี้ใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น ถ้าใช้ครบสามครั้ง ค่าสถานะทั้งหมดของเขาจะลดลงครึ่งหนึ่งถาวร มันคือตัวหายนะชัดๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะไปแตะต้องมัน เสริมพลังอาวุธ, ดีเทคฟอร์ซ, อัสนี และวินด์คัตเตอร์... ‘สะพานเชื่อมมิติดับสังหารระบำบุปผายอดสังหาร’ ที่ผสมผสานกับเวทมนตร์เริ่มกระหน่ำใส่สาวก สาวกพยายามต้านทานเกริดด้วยศิลปะการต่อสู้เพื่อโต้กลับ แตั่นเป็นเรื่องที่ฝืนเกินไปสำหรับคนที่มีแขนเหลือเพียงข้างเดียว เกริดยังคงใช้ระบำดาบอย่างต่อเนื่องทั้ง ‘สะพานเชื่อมมิติระบำบุปผา’ และ ‘ยอดฝีมือสังหาร’ “อึก...! อั๊ก!” สาวกสูญเสียพลังชีวิตจนหมด จากนั้นเขาก็พูดอะไรบางอย่างออกมาขณะที่ล้มลงจมกองเลือด “ขอบ... คุณ” “...!” มันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจนเกริดต้องถอยกรูดออกมาโดยสัญชาตญาณ เมื่อมาลองคิดดู สาวกทุกคนที่เขาเจอมาตลอดล้วนเป็นมอนสเตอร์ที่เกิดซ้ำที่เดิม “ข้ามีชื่อว่าเมอร์ลิน... ข้าละทิ้งทุกอย่างและฝึกฝนมาตลอด 50 ปี เพื่อตามหาเส้นทางที่เทพสงครามแสดงให้ข้าเห็น...” สาวกผู้เรียนรู้วิชาลับ 10 อย่างสามารถพูดสื่อสารได้ “...ข้าไม่อาจมองเห็นจุดจบและถูกครอบงำด้วยความสิ้นหวัง ในที่สุด มันก็จบลงเสียที ข้า... ยินดี... กับการพักผ่อนนี้” เขาไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็นตัวตนที่ใกล้เคียงกับ NPC เสียมากกว่า สาวกนามว่าเมอร์ลินเริ่มกลายเป็นเถ้าถ่านสีเทา เกริดขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แทนที่จะยินดีกับอาชีพใหม่ เขากลับรู้สึกโกรธเทพสงครามเซราทุลอย่างมหาศาล เขาเดือดดาลเพราะเห็นภาพของปักม่าซ้อนทับอยู่ในตัวของเมอร์ลิน ‘ไอ้พระเจ้านี่ทำลายคนไปตั้งเท่าไหร่กันแล้ว?’ ผู้คนมากมายต้องทนทุกข์เหมือนปักม่าและบราฮัม มันน่าสยดสยองเหลือเกิน เสี้ยววินาทีที่เกริดคิดเช่นนั้น... [เทพสงครามเซราทุลกำลังจับจ้องมาที่คุณ] - เจ้ากล้าแยกเขี้ยวใส่ข้าอย่างนั้นรึ? เสียงในหัวของเกริดฟังดูไร้อารมณ์ มันไม่ได้แสดงความไม่พอใจหรือขุ่นเคืองใดๆ ต่อเกริดเลย นี่เป็นเรื่องปกติเพราะเทพสงครามเซราทุลคือตัวตนที่หยิ่งยโส เขาไม่จำเป็นต้องจริงจังเพียงเพราะมนุษย์เดินดินแสดงความเป็นศัตรูเข้าใส่ สีหน้าของเกริดบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ท่าทีเรียบเฉยของเทพสงครามนั้นช่างน่าชัง คำสาปเริ่มกัดกินเกริดแล้ว มันคือคำสาปที่เป็นผลมาจากการสังหารสาวกเทพสงคราม [คุณรู้สึกได้ถึงความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้!] [คุณต้องการปลดปล่อยความโกรธแค้น!] [เป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะระหว่างศัตรูและพันธมิตร!] “อึก...!” ทัศนียภาพของเกริดกลายเป็นสีแดงฉาน และเขาก็หมุนคว้างไปมา เกริดสับสนจนแยกแยะตำแหน่งของท้องฟ้าและพื้นดินไม่ได้ กว่าเขาจะพยายามตั้งสติได้เพียงเล็กน้อย พื้นที่รอบตัวเขาก็เต็มไปด้วยเหล่าสาวกยั้วเยี้ยไปหมด มีมากกว่า 300 คน เหล่าดยุก อัศวิน และพรรคพวกที่มีค่าของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย “ไอ้พวกสารเลว...!” พวกมันกล้าทำร้ายเพื่อนของเขางั้นเหรอ...? ในวินาทีที่เกริดผู้โชกเลือดกำลังจะเริ่มร่ายระบำดาบ - สงบสติอารมณ์ซะ [เทพเจ้าแห่งช่างตีเหล็ก เฮกเซเทีย กำลังช่วยควบคุมอารมณ์ของคุณ] “เกริด...! เกริด! ตื่นสิ!” “อา...” ภาพสีแดงที่หมุนวนของเกริดกลับคืนสู่ช่วงปกติ เหล่าสาวกนับร้อยที่รุมล้อมเขาหายไปแล้ว เหลือเพียงเพื่อนพ้อง เหล่าดยุก และอัศวิน ‘อย่าบอกนะว่า...’ สาวกที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อกี้... จริงๆ แล้วคือคนพวกนี้งั้นเหรอ? เขาเกือบจะลงมือทำร้ายพวกเขาด้วยมือของตัวเองแล้วใช่ไหม...? คำสาปของพระเจ้า—เกริดรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลังเมื่อรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของบทลงโทษนี้ไหล่ของเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว “เป็นอะไรไป? เห็นผีเหรอ?” ยูรา, จิชูก้า และเพื่อนคนอื่นๆ เข้ามาช่วยพยุงเขา พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมากแต่เฝ้ามองเกริดด้วยดวงตาที่อบอุ่น เพียงเท่านี้ก็เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่สำหรับเกริดแล้ว “ไม่ใช่ผีหรอกครับ ผมเห็นสัตว์ประหลาดน่ะ” เกริดยิ้มและตรวจสอบสภาพร่างกาย เขาพยายามควบคุมอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากคำสาปที่ไม่อาจทราบที่มา เกริดได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นถึง 20% จากการสังหารสาวกผู้เรียนรู้วิชาลับ 10 อย่าง ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ได้วิชาลับที่สมบูรณ์แบบ มีเพียงฉบับที่เสียหายหล่นเข้ามาในกระเป๋าเก็บของเท่านั้น ‘นี่คือรางวัลที่ถูกต้องแล้วเหรอ?’ เกริดเดินออกจากที่ที่สาวกคนนั้นตายโดยไม่ลังเล และมุ่งหน้าไปด้านหลังน้ำตก มันคือสถานที่ที่สาวกคนนั้นเคยเฝ้าปกป้อง สกั๊งค์สันนิษฐานว่าสมบัติน่าจะซ่อนอยู่ที่นี่ เมื่อเข้าไปข้างใน พวกเขาพบว่ามันเต็มไปด้วยภาพวาดฝาผนัง ภาพวาดที่ลึกลับและดูเหมือนความฝัน คล้ายกับภาพวาดในทางพุทธศาสนา ปกคลุมอยู่ตามกำแพงและกระตุ้นความหวาดกลัวในระดับสัญชาตญาณดิบ “ผมคงต้องใช้เวลาอีกนานเลยในการตีความมัน” สกั๊งค์พึมพำเมื่อเห็นสเกลของภาพวาดเหล่านั้น เขาไม่ได้หวังคำตอบ แต่เมื่อดูจากดวงตาที่เป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจในสิ่งที่เห็นมาก สกั๊งค์ตั้งตารอเรื่องราวที่จะถูกบอกเล่าผ่านภาพวาดแต่ละแผ่น เกริดใช้ค่าสถานะความเข้าใจสำรวจรอบๆ อย่างละเอียด จนกระทั่งเขาพบทางเข้าถ้ำเล็กๆ “ผมจะเข้าไปก่อนเองครับ” เฟเกอร์รั้งเกริดที่กำลังจะเข้าถ้ำและขยับตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขาใช้ทักษะของนักฆ่าในการตรวจจับกับดัก จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้พรรคพวกเมื่อเห็นว่าปลอดภัย ถ้ำแห่งนี้ลึกประมาณ 100 เมตรและไม่ใหญ่นัก “นี่มัน...” พวกเขามาถึงสุดทางของถ้ำและเห็นภาพวาดฝาผนังขนาดใหญ่ มนุษย์ที่มีขนาดเล็กเท่ามดกำลังก้มกราบไปทางท้องฟ้า ไม่ชัดเจนว่าพวกเขากำลังบูชาสิ่งใด มีเพียงแสงสีแดงเจิดจ้าบนท้องฟ้า มันไม่ใช่ดวงอาทิตย์ แต่รัศมีของมันสว่างไสวและใหญ่โตกว่าดวงอาทิตย์มาก “เมื่อดูจากลักษณะของที่นี่แล้ว มันต้องเป็นสัญลักษณ์ของเหล่านักรบแน่ๆ” สกั๊งค์เดินเข้าไปใกล้ภาพวาด เขาพินิจพิจารณาและเอียงคอ “แต่ว่าภาพการบูชาเทพนี่มันดูแปลกๆ นะ ปกติพวกมนุษย์ในรูปวาดพวกนี้จะมีสีหน้าที่ดูโหยหาหรือมีความสุข แต่คนในรูปนี้กำลังกรีดร้อง” ในวินาทีนั้น ถ้ำก็เริ่มสั่นสะเทือนและพื้นดินก็ยกตัวขึ้น พื้นที่นูนออกมากลายเป็นแท่นบูชาที่มีกล่องไม้เก่าๆ วางอยู่ [กล่องคัมภีร์วิชาลับ (Secret Technique Box)] “มันล็อคอยู่อีกแล้ว...” สกั๊งค์ยังไม่ทันพูดจบว่าต้องไปกุญแจที่ไหน เกริดก็หยิบกุญแจมาสเตอร์ออกมาเปิดล็อคให้เรียบร้อยแล้ว ‘ไอ้ขี้โกงเอ๊ย’ สกั๊งค์เดาะลิ้น *** ในเวลาเดียวกัน ณ ริมน้ำของซากโบราณสถาน... “ในที่สุดเราก็มาถึงจนได้” เรือรบของจักรวรรดิทอดสมอลง มันต้องใช้เวลาเดิมเป็นสองเท่ากว่าจะมาถึงที่นี่ แต่ในที่สุดกำลังเสริมก็มาถึง “นี่มัน...?” ดยุกขี้เมา ไดเวิร์ธ กระโดดลงจากเรือและหัวเราะเมื่อเห็นเรือที่ประดับด้วยธงของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ “สงครามจะดำเนินต่อไปที่นี่” ไดเวิร์ธเคยมีประวัติพลาดการจับคุมกษัตริย์ของศัตรูไปต่อหน้าต่อตา มันคือความอัปยศในชีวิตอันยาวนานของเขาและเป็นความผิดพลาดที่เขาต้องชดใช้ “รอประเดี๋ยวนะ กษัตริย์โอเวอร์เกียร์ คราวนี้ข้าจะกุดหัวเจ้าเอง” โปรดทราบว่าพลังของไดเวิร์ธนั้นด้อยกว่าเกร็นฮัล, มอร์ส และบาซาร่า อยู่ระดับหนึ่ง