ช่วงเวลาแห่งความสุขและวิกฤต—ผู้คนจะจดจำช่วงเวลาไหนได้ยาวนานกว่ากัน? สำหรับเกริด เขาจดจำช่วงเวลาวิกฤตได้ยาวนานกว่า มันเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ เป็นกลไกการป้องกันตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ต้องเผชิญกับวิกฤตเดิมซ้ำอีก และหนึ่งในวิกฤตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเกริดก็คือ... [คุณได้ยินเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายของเบนเถา คุณไม่สามารถตั้งสติได้หลังจากได้ยินมัน] [คุณสูญเสียความเยือกเย็น การร่ายทักษะกดใช้งาน (Active Skill) ทั้งหมดจะถูกยกเลิก] [คุณได้ยินเสียงล่อลวงของครึ่งเทพ ‘ราชาตัวตลกวิปลาส เบนเถา’ การต้านทานล้มเหลว] [ต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งนาทีในการเอาชนะสภาวะ ‘คลั่ง’ (Frenzy)] [ระหว่างสภาวะคลั่ง พลังโจมตีพื้นฐานของคุณจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่พลังป้องกันจะลดลงเล็กน้อย นอกจากนี้ ความเร็วในการร่ายและอัตราการใช้ทรัพยากรของทุกทักษะจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก] [เบนเถาเอื้อมมือออกมาในขณะที่คุณสูญเสียการควบคุม พลังชีวิตของคุณถูกสลับกับเจ้าของเสียงเบนเถา] มันคือการต่อสู้ครั้งแรกกับอักนุส เกริดจดจำเนื้อหาของหน้าต่างแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นในวินาทีที่สถานการณ์พลิกผันได้ดี มันช่างน่าตกใจเหลือเกิน ครึ่งเทพ... เบนเถาเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่ที่สามารถโจมตี ‘เจ็ดนักบุญผู้ชั่วร้าย’ (Seven Malignant Saints) ได้ และอักนุสสามารถใช้พลังของเขาได้ยังไงกัน? มันคือปริศนาที่เกริดยังไม่อาจหาคำตอบได้ “เทพแห่งช่างตีเหล็ก เฮกเซเทีย ได้มอบเครื่องมือต่างๆ ให้กับมวลมนุษย์” ตอนนี้ เบนเถามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เบนเถาคนนี้คือคนเดียวกับเบนเถาคนนั้นหรือเปล่านะ? ร่างแยกของราชาตัวตลกวิปลาสที่ปรากฏออกมาตอนอักนุสใช้ทักษะ ‘คำเยาะเย้ยของเบนเถา’ (Bentao’s Mockery) นั้นได้ระเบิดเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายและโหดเหี้ยมออกมา ในทางกลับกัน เบนเถาที่อยู่ต่อหน้าเกริดในตอนนีกลับมีรอยยิ้มที่ใจดีและดูน่าเช้าถือ สิ่งที่มองเห็นได้จากดวงตาที่ลึกซึ้งของเขามีเพียงความรู้สึกเมตตาเท่านั้น ไม่มีความบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่เลย “นั่นคือเทพสงครามเซราทุลต่างหากที่สอนให้มนุษย์รู้จักวิธีใช้เครื่องมือเหล่านั้น” “...?” พวกเขาเดินตามเบนเถาเข้าไปด้านในวิหาร และเกริด—ผู้ที่คอยเฝ้าสังเกตเบนเถาอย่างใกล้ชิด—ก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ในที่สุด เบนเถาก็หยุดยืนอยู่หน้าเทวรูปหินที่ไม่มีใบหน้า “จงแทงสัตว์ร้ายด้วยหอกที่แหลมคม ปรุงอาหารเพื่อเติมเต็มกระเพาะของเจ้าและครอบครัวในทุกๆ วัน หากมีใครปรารถนาอาหารของเจ้า จงตัดมือมันทิ้งด้วยมีดที่คมกริบ หากมีใครทำร้ายความปลอดภัยของเจ้า จงกรีดท้องมันซะ ยิ่งดาบและหอกของเจ้าคมเท่าไหร่ เจ้าก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น” แปะ! เบนเถาตบมือเสียงดังและก้มกราบเทวรูป จากนั้นเขาก็หันกลับมามองปาร์ตี้ของเกริด “เครื่องมือเหล่านั้น มันมีไว้เพื่อความรุนแรง” “...” “ความรุนแรงคือเส้นทางที่จะทำให้เจ้าและครอบครัวอยู่อย่างสงบสุข” “...” “มันคือพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ ที่เทพสงครามได้มอบศิลปะการต่อสู้ให้กับพวกเขา” ปาร์ตี้ของเกริดพากันขนลุกซู่ เบนเถากำลังพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ดูใจดี ทว่าเนื้อหานั้นกลับโหดเหี้ยมและดุดัน สร้างความรู้สึกที่ประหลาดล้ำยิ่งขึ้นไปอีก ใช่แล้ว แตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอก ตัวตนของเบนเถานั้นห่างไกลจากคำว่าเมตตาเหลือเกิน นี่คือ ‘ราชาตัวตลกวิปลาส เบนเถา’ ผู้ซึ่งเคยต่อสู้กับเจ็ดนักบุญผู้ชั่วร้ายที่โหยหาความสงบสุขของมนุษยชาติ เกริดเต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นนั้น “คุณยกย่องความรุนแรง นี่คือหลักคำสอนของเซราทุลอย่างนั้นเหรอ?” เลาเอลถามแทนพรรคพวกที่กำลังกระสับกระส่าย เบนเถาพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้าเองก็คงจะเห็นดีเห็นงามกับหลักคำสอนของศาสนจักรพวกเราใช่ไหมล่ะ?” “...?” “ไม่ใช่เพราะพวกเจ้าเหยียบย่ำเหล่าสาวกด้วยความรุนแรงหรอกเหรอ ถึงได้มาถึงที่นี่ได้? พวกเจ้ามีคุณสมบัติครบถ้วนแล้ว” ในวินาทีนั้นเอง... [พบเหตุการณ์ลับ (Hidden Piece)!] หน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าสมาชิกโอเวอร์เกียร์ทุกคน [คุณสามารถเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพลับ ‘สาวกเทพสงคราม’ (War God Follower) ได้!] [ในฐานะสาวกเทพสงคราม ค่าพละกำลัง, ความอึด และความว่องไวของคุณจะเพิ่มขึ้นอย่างถาวร 15% และคุณจะได้รับวิชาลับ 4 วิชาแบบสุ่ม!] [อย่างไรก็ตาม คุณจะสูญเสียอาชีพเดิมและทักษะเฉพาะของอาชีพนั้นไปทั้งหมด] [คุณต้องการเป็นสาวกเทพสงครามหรือไม่?] นี่คือหนึ่งในรางวัลที่สามารถได้รับจากซากโบราณสถานเทพสงคราม มันคืออาชีพลับ ‘สาวกเทพสงคราม’ นี่คือโอกาสที่มอบให้เฉพาะผู้ที่ผ่านการทดสอบ เข้าถึงวิหารของเซราทุล และมีคุณสมบัติครบถ้วนเท่านั้น ‘นี่มัน...!’ เกริดกดปฏิเสธการเปลี่ยนอาชีพทันทีและหันไปมองเพื่อนร่วมงาน พรรคพวกของเขาต่างใฝ่ฝันที่จะแข็งแกร่งกว่าใครๆ สำหรับพวกเขา อาชีพสาวกเทพสงครามนี้น่าจะดึงดูดใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันคือเสน่ห์ที่ยากจะต้านทานสำหรับคนที่มีอาชีพทั่วไป “อย่าเด็ดขาดนะ...!” เกริดเคยแอบเห็นความจริงของพวกสาวกเทพสงครามมาแล้ว สาวกเทพสงครามคือทาสที่รับใช้เป้าหมายที่ไม่อาจไปถึงได้ในชั่วชีวิต หากเพลเยอร์กลายเป็นสาวกเทพสงคราม ระบบจะคอยกลั่นแกล้งเพลเยอร์ด้วยการมอบเควสที่ไม่มีวันเคลียร์ได้มาให้ พวกเขาต้องไม่เป็นสาวกเด็ดขาด หากพวกเขาหน้ามืดตามัวไปกับค่าสถานะและวิชาลับที่จะได้รับมาในทันที พวกเขาจะต้องทนทุกข์ไปตลอดกาล เกริดที่กำลังกังวลเอื้อมมือออกไปเพื่อหยุดเพื่อนร่วมงานของเขา [คุณต้องการเป็นสาวกเทพสงครามหรือไม่?] สายไปแล้ว สมาชิกโอเวอร์เกียร์เห็นหน้าต่างข้อความเดียวกันในเวลาเดียวกับเกริด พวกเขาตัดสินใจก่อนที่เกริดจะทันได้ห้ามเสียอีก ผลการตัดสินใจของพวกเขาก็คือ... “โฮ่...” ดวงตาของเบนเถาเป็นประกาย “พวกเจ้าทุกคนปฏิเสธที่จะเป็นสาวกเทพสงครามงั้นเหรอ?” “...!” เกริดถึงกับสะดุ้ง ทุกคนปฏิเสธอาชีพลับงั้นเหรอ...? โดยเฉพาะแวนต์เนอร์และพอนที่มักจะบ่นพร่ำเพรื่อเรื่องอาชีพของตัวเอง เพื่อนร่วมงานของเกริดพากันยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสีหน้าที่อึ้งไปของเขา “พวกเราจะมาเปลี่ยนอาชีพตอนนี้ได้ยังไงกันล่ะ จริงไหม?” “เป้าหมายของฉันคือการเป็นอัศวินพิทักษ์ที่เก่งที่สุด ฉันไม่มีเจตนาจะเดินตามเทพสงครามหรอก” “...อา” เกริดมองเห็นความเชื่อใจและความกระตือรือร้นในแววตาของเพื่อนร่วมงาน สมาชิกโอเวอร์เกียร์อยู่กับเกริดมานาน และพวกเขาก็ยกย่องเขา—เหนือชั้นกว่าที่เพลเยอร์ทั่วไปจะจินตนาการได้ สำหรับพวกเขานั้น เกริดคือเป้าหมายและความฝัน ไม่ใช่เทพสงคราม อาชีพสาวกเทพสงครามจึงไม่มีเสน่ห์อะไรสำหรับพวกเขาเลย “คุคุคุ...! คุฮ่าาาา! ฮ่าๆๆๆๆ!” เบนเถากุมท้องหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ดูรื่นเริงอย่างเบาสมอง มากกว่าจะเป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่น ดังระงมไปทั่วห้อง สมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่ระแวดระวังเขามาตั้งแต่ต้นต่างพากันตึงเครียดขึ้นมา เบนเถาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ฉันคือครึ่งเทพเบนเถา หลังจากใช้เวลาฝึกฝนมาทั้งชีวิต ฉันก็ได้มาถึง ‘สรวงสวรรค์ลูกท้อ’ (Peach Blossom Spring) แต่ก็ไม่ได้แอบมองความจริงของพระเจ้าหรอกนะ” พลังงานค่อยๆ พุ่งพล่านรอบตัวเบนเถา ออร่าสีขาวที่สง่างามแผ่ออกมาจากร่างกายที่กลมมน ออร่าทางจิตวิญญาณนั้นมอบความหนาวเหน็บราวกับน้ำแข็ง แต่ก็กลับมาอบอุ่นราวกับแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิซ้ำแล้วซ้ำเล่า น่าประหลาดใจยิ่งนักที่มันบรรจุพลังในการส่งเสริมชีวิต ดอกไม้และต้นไม้เริ่มงอกเงยออกมาจากระหว่างแผ่นกระเบื้องเก่าๆ ที่ปูอยู่บนพื้นวิหาร “เมื่อนานมาแล้ว ฉันเคยลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อทำตามเจตนารมณ์ของพระเจ้าและลงทัณฑ์คนชั่วทั้งเจ็ด เพื่อที่จะคัดเลือกคนที่สับสนเพราะคนชั่วทั้งเจ็ดและตามหาร่องรอยของพวกเขา ฉันได้ร่อนเร่ไปทั่วมหาทวีปในฐานะตัวตลก สิ่งที่ฉันได้เห็นในตอนจบนั้นก็คือความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในแสงสว่างที่เจิดจ้า... คนชั่วทั้งเจ็ดนั้นไม่ใช่คนชั่วหรอกนะ” เบนเถาโบกมือ ทัศนียภาพของวิหารก็หายไป สถานที่ที่สมาชิกปาร์ตี้ยืนอยู่กลายเป็นสรวงสวรรค์ที่ปกคลุมด้วยดอกไม้และต้นไม้อันงดงาม ทุ่งนาที่เป็นผลผลิตอันมั่งคั่งปรากฏให้เห็น และมีใบบัวขนาดใหญ่ลอยอยู่ในทะเลสาบ ไกลออกไปเบื้องหลังกำแพงหิน มีต้นท้อที่มีลูกท้อสีขาวอยู่ กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลไปทั่วดินแดนและท้องนภา [คุณคือเพลเยอร์คนแรกที่ค้นพบ ‘สรวงสวรรค์ลูกท้อ’ (Peach Blossom Spring)!] [คุณได้รับ ‘ลูกท้อขาว’ (White Peach) เป็นรางวัลจากการค้นพบสรวงสวรรค์ลูกท้อ!] “...?” ทันใดนั้น ลูกท้อลูกใหญ่และอวบอ้วนก็ปรากฏขึ้นในมือของสมาชิกโอเวอร์เกียร์ เบนเถาจ้องมองพวกเขาครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังกลับ “ได้ยินว่าซากโบราณสถานเทพสงครามถูกเปิดออก ฉันก็เลยกังวลว่าความชั่วร้ายที่เกิดจากสุนทรียศาสตร์ของความรุนแรงจะปรากฏออกมา ดังนั้นฉันก็เลยลองหลอกตาพวกเจ้าดูครู่หนึ่ง ยกโทษให้ด้วยล่ะ” เพียงเท่านี้ก็จบลง สายลมพัดพาน สภาพแวดล้อมตรงหน้าพลิกกลับไปมา แล้วเบนเถาก็หายตัวไปราวกับสายหมอก เกริดตะโกนออกไปอย่างรวดเร็ว “มีคนกำลังใช้พลังของคุณอยู่บนโลกมนุษย์! เขาใช้พลังของคุณได้ยังไงกัน?” “มันคือ ‘บาอัล’ ที่ฆ่าราชาตัวตลกเบนเถา...” คำตอบแผ่วเบาที่ถูกตัดตอนไปกลางคันดังขึ้นมา จากนั้นทัศนียภาพของสมาชิกปาร์ตี้ก็ถูกบดบังอีกครั้ง *** “...” ปาร์ตี้ของเกริดได้สติกลับคืนมาและพบว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนยอดเขา “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ?” เสียงของเหล่าดยุกดังขึ้น เมื่อมองกลับไป พวกเขาไม่เห็นพวกดยุกเลยตั้งแต่ตอนที่ก้าวเข้าไปข้างในวิหาร ปาร์ตี้ตกอยู่ในภาพลวงตาของเบนเถาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? มันช่างดูเกินจริง มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะแยกแยะว่าสิ่งที่เพิ่งเจอมาคือเรื่องจริงหรือภาพลวงตา มันเหมือนกับว่าพวกเขาวูบหลับไป แต่มันคือความจริงอย่างแน่นอน เพราะมี ‘ลูกท้อขาว’ วางอยู่ในกระเป๋าของสมาชิกโอเวอร์เกียร์คนละลูก [ลูกท้อขาว] [ลูกท้อลึกลับที่เติบโตเฉพาะในสรวงสวรรค์ลูกท้อเท่านั้น] [มันมีรสชาติที่เหมือนมาจากสวรรค์และมีสรรพคุณที่น่าทึ่ง] [เมื่อรับประทาน พลังชีวิตและสถานะผิดปกติทั้งหมดจะได้รับการฟื้นฟู และค่าประสบการณ์ของตัวละครจะเพิ่มขึ้น 30% โดยไม่เกี่ยงเลเวล] * สามารถรับประทานได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต] [น้ำหนัก: 0] “...” หากพวกเขาเลือกที่จะเป็นสาวกเทพสงคราม ตอนนี้พวกเขาคงจะไปยืนอยู่ที่จุดเกิดใหม่เรียบร้อยแล้ว บาซาร่ากระตุ้นสมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่กำลังใช้ความคิด “วิหารถูกทิ้งร้างและไม่มีอะไรอยู่เลย ไปยังสถานที่ต่อไปกันเถอะก่อนที่วันจะหมดลง” เบื้องล่างภูเขา มีทุ่งต้นกกที่สูงท่วมหัวมนุษย์ สาวกสามหรือสี่คนมารวมตัวกันและเดินไปรอบๆ ทุ่ง ในอนาคต การจะเอาชนะสาวกทีละคนนั้นจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป ตอนนี้มันกำลังเริ่มขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว พวกเขาจะต้องต่อสู้โดยไม่ได้พักผ่อน สมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่เตรียมพร้อมเดินทางลงจากภูเขาที่ลาดชัน และเหล่าสาวกที่เร่ร่อนอยู่ในทุ่งก็พากันออกมาต้อนรับพวกเขา สมาชิกโอเวอร์เกียร์และเหล่าดยุกข้ามทุ่งกว้างไปเพื่อค้นหาวิชาลับ ยิ่งร่างกายของพวกเขาบาดเจ็บมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น *** ไม่มีมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกแล้วในซากปรักหักพังที่เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโรเทมอน (Rotemon Kingdom) เมื่อไม่กี่วันก่อน มีเพียงซากศพและปีศาจเร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพัง ขณะที่จอมปีศาจบาริธ (Berith) นั่งอยู่บนบัลลังก์ของอาณาจักรที่ล่มสลาย [อาณาจักรโรเทมอนล่มสลายลงแล้ว] มันคือข้อความระดับโลกที่น่าตกใจ [จอมปีศาจลำดับที่ 22 บาริธ จะเริ่มเคลื่อนทัพครั้งใหม่ด้วยกองทัพปีศาจสองกอง] [จุดหมายต่อไปของบาริธคืออาณาจักรฮาเคน (Haken Kingdom)] มีคำเตือนตามมา กล้องแพนไปที่บาริธที่ลุกขึ้นจากบัลลังก์และเริ่มก้าวเดิน 『 อ้างอิงจากการสำรวจโดยสำนักสถิติของสหรัฐอเมริกา เหตุการณ์นี้ทำให้เพลเยอร์กว่า 42 ล้านคนไม่มีที่ไป คาดการณ์ว่าเควสประมาณ 280 ล้านเควสถูกทำลายไปอย่างถาวร ความสูญเสียทางเศรษฐกิจที่เกิดจากเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อโลกความเป็นจริง... 』 - เหอะ ให้ตายสิ ฉันต้องทำยังไงถ้าฉันสังกัดอยู่อาณาจักรฮาเคนเนี่ย? - มีเควสลับให้ปกป้องบ้านเกิดนะ แต่มะ... มันจะทำยังไงได้ล่ะ - สมองของราชาฮาเคนดูเหมือนจะหยุดทำงานไปแล้ว ไม่มีการรวมพลกองทัพเลย - แล้วจักรวรรดิซาฮารันดิล่ะ? ปกติชอบไปยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่ใช่เหรอ แต่คราวนี้กลับนิ่งเฉยในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ - จักรวรรดิจะไปทำอะไรได้ล่ะ? พวกเขาต้องสูญเสียมหาศาลแน่ถ้าต้องสู้กับจอมปีศาจ จะไปทำให้ประเทศอื่นทำไม? - ไม่นะ นี่มันเป็นเรื่องระดับทวีปเลยนะ ทั้งมหาทวีปกำลังตกอยู่ในอันตราย - แม้แต่กิลด์โอเวอร์เกียร์ยังไม่ทำอะไรเลย 555 เกมพังแน่แบบนี้ - เอสเอ กรุ๊ป คิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้ปล่อยบอสที่โหดขนาดนี้ออกมา?? - เฮ้อ นี่มันเป็นการดำเนินงานที่แย่จริงๆ... - เมื่อไหร่เกมเสมือนจริงตัวใหม่ ‘บริตัน’ (Briton) จะออกเนี่ย? - เลื่อนออกไปแบบไม่มีกำหนดเพราะถูกสับเละตอนช่วงโคลสเบต้าน่ะ 555 - อา เรื่องนี้มันแย่จริงๆ ผู้เชี่ยวชาญในแต่ละสาขาเชื่อว่าสถานการณ์นี้จะทำลายอารยธรรมไปครึ่งมหาทวีป เพลเยอร์ทั่วโลกสั่นสะท้านด้วยความกังวลและหวาดกลัว แรงเกอร์บางคนอ้างว่าเพลเยอร์ทุกคนควรรวมพลังกันเพื่อสกัดกั้นบาริธ ทว่ามันกลับหาได้น้อยมากที่จะมีคนก้าวออกมาลงมือทำจริงๆ ผู้คนเพียงแค่ต้องการให้จักรวรรดิหยุดยั้งบาริธก่อนที่จะรุกรานเข้ามาในอาณาจักรของพวกเขา นอกจากนี้... “เฮ้! ซิบาล! นายบ้าไปแล้วเหรอ?” ณ เมืองหลวงของจักรวรรดิซาฮารัน, ไททัน (Titan)... หน่วยเครื่องจักรกลเวทมนตร์ (Magic Machines Unit) ของเจ้าชายลำดับที่ 4 เอแดน วุ่นวายกันยกใหญ่ นั่นเป็นเพราะหนึ่งในผู้บังคับเครื่องจักรกลเวทมนตร์ทั้งสี่ ‘ซิบาล’ (Zibal) ขยับเครื่องจักรของเขาออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต “...โธ่เว้ย ฉันมาจากอาณาจักรฮาเคนนะ” ซิบาล อดีตแรงเกอร์อันดับ 2 ของโลก เคยได้รับตำแหน่ง ‘เอิร์ล’ ในอาณาจักรฮาเคน ความผูกพันส่วนใหญ่ที่เขาสร้างไว้ในอาณาจักรฮาเคนยังคงดำเนินมาจนถึงทุกวันนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจทนดูอาณาจักรฮาเคนล่มสลายลงไปได้ การล่มสลายของฮาเคนไม่เพียงแต่ทำให้เขาต้องสูญเสียมหาศาล แต่มันยังทำให้สภาพจิตใจของเขาย่ำแย่ด้วย นอกจากนี้ยังมีเควสลับให้ปกป้องบ้านเกิดด้วย “ช่างมันเถอะ! ฉันจะไปดูสักหน่อย!” ซิบาลหลับตาตะโกนใส่ผู้บังคับบัญชาและจากไป เจ้าชายลำดับที่ 4 เอแดน ที่วิ่งตามมาหลังจากได้ยินข่าว หัวเราะร่าเมื่อเห็น ‘เรเดอร์ส’ (Raiders) หายลับไปบนท้องฟ้า “เป็นข้ออ้างที่ดีจริงๆ” องค์จักรพรรดิใช้เหตุผลสารพัดเพื่อขัดขวางการปล่อยตัวหน่วยเครื่องจักรกลเวทมนตร์ มันก็เพื่อไม่ให้เอแดนสร้างความดีความชอบขึ้นมา เอแดนโกรธจัดกับการกระทำขององค์จักรพรรดิ ดังนั้นเขาจึงยินดีกับเหตุการณ์นี้เป็นอย่างมาก “ข้าจะไปทำอะไรได้ล่ะถ้าทหารขยับตัวไปเอง? จริงไหมล่ะ? คุคุคุ ในที่สุดโลกทั้งใบจะได้รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของเครื่องจักรกลเวทมนตร์เสียที” ในขณะเดียวกัน ณ กระท่อมของคิรินัส... “หยุดก่อน” ปราชญ์ศัสตราวุธ ราเชล (Spear Saint Rachel) ขว้างหอกของเธอออกไป คำประกาศนั้นช่างกะทันหันเหลือเกิน คิรินัสขมวดคิ้ว “ผู้ชนะยังไม่ได้ถูกตัดสินเลยนะ?” ราเชลฉุนเฉียวขึ้นมาทันที “บ้าฉิบ พวกเราสู้กันมาเกือบสองเดือนแล้วนะ? จะตัดสินผู้ชนะได้ยังไงกัน? ตีฉันสิ ฉันจะยอมหยุดเอง” ความจริงแล้ว แรงจูงใจของราเชลหายไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว ทว่าปราชญ์แห่งดาบคราวเกล (Sword Saint Kraugel) กลับคอยยั่วยุเธอไม่หยุด และเธอก็ไม่อาจถอยกลับได้ ราเชลมาถึงขีดจำกัดแล้ว เธอจะขอยอมแพ้ เธอคิดว่ามันเป็นการเสียเวลาเปล่าที่จะมาสู้กับคิรินัสที่ฝีมือสูสีกับเธอ มันไม่มีอะไรให้เรียนรู้อีกแล้ว และมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแข่งกับเขา ในตอนนั้นเอง คราวเกลก็แทรกขึ้นมา “ท่านยอมจำนนแล้ว ดังนั้นท่านคิรินัสเป็นฝ่ายชนะ” ราเชลรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาแวบหนึ่ง “เฮ้อ ฉันจะไม่หลงกลคำยั่วยุของนายอีกแล้วล่ะ” เธอควบคุมจิตใจ ราเชลต้องการจะไปที่ซากโบราณสถานโดยเร็วที่สุด เธอไม่สามารถเอาชนะคิรินัสได้ และนั่นยิ่งเพิ่มความมักใหญ่ใฝ่สูงในวิชาลับของเทพสงครามมากขึ้นไปอีก นี่คือสิ่งที่คราวเกลพยายามจะขัดขวาง คราวเกลต้องการให้เกริดครอบครองรางวัลในซากโบราณสถานไว้เพียงผู้เดียว เขาไม่ต้องการให้ผู้หญิงที่ดูเหมือนปีศาจคนนี้ไปที่นั่นและแย่งชิงรางวัลของเกริดไป ดังนั้นเขาจึงยื่นข้อเสนอ “ทำไมไม่ลองเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ดูล่ะ?” “ยังไงล่ะ?” “ใครจะทำความเสียหายให้กับจอมปีศาจ ‘บาริธ’ ได้มากกว่ากัน เป็นไง?” “โฮ่...” ทั้งคิรินัสและราเชลต่างพากันสนใจ อัศวินของราเชลดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ ในขณะเดียวกัน คราวเกลก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ‘ถ้าฉันสามารถยืดเวลาการล่มสลายของอาณาจักรฮาเคนออกไปได้ล่ะก็...’ เขาสามารถลดจำนวนผู้คนที่ต้องทนทุกข์จนกว่าเกริดจะกลับมาจากซากโบราณสถานเทพสงคราม และเมื่อเกริดกลับมา บาริธก็จะถูกล่าโดยเขและเกริดร่วมกัน