บทที่ 559: เจ้าพร้อมสำหรับบทเรียนสุดท้ายหรือยัง? [ภาค 1] “คุณก็เหมือนกับฉัน คุณเองก็แบกรับบาปเอาไว้เช่นกัน” เซลีนไม่ได้ปฏิเสธหรือยืนยันคำกล่าวของชิฟฟอน เธอเพียงแต่จ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเวทนา ราวกับว่าเธอกำลังมองดูตัวเองในอดีต วิลเลียมเอียงคอขณะมองไปยังชิฟฟอนและอาจารย์ของเขา เขายินอย่างชัดเจนว่าเด็กสาวผมสีชมพูบอกว่าอาจารย์เซลีนของเขาเป็นคนประเภทเดียวกับเธอ ใครบางคนที่แบกรับบาปไว้เช่นกัน “เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับลูกศิษย์ของฉัน?” เซลีนเอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ชิฟฟอนเหลือบมองวิลเลียมก่อนจะหันกลับมามองเซลีน “พี่ชายเป็นคนดูแลหนูค่ะ เขายังหาอาหารให้หนูกินด้วย” “คนดูแลเหรอ? อืม ฉันว่าเขาก็เก่งเรื่องดูแลเด็กนะ” “พี่ชายใจดีกับหนูมากเลยค่ะ เขามักจะให้หนูกินของที่ทั้งยาวแล้วก็แข็งของเขา...” “ท-ท่านอาจารย์ มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?” วิลเลียมแทรกขึ้นมาก่อนที่ชิฟฟอนจะพูดจบประโยค คราวก่อนเจ้าหญิงซิโดนีก็เพิ่งจะกัดเขาตอนที่ทั้งสองกำลังมีช่วงเวลาที่ใกล้ชิดกัน เมื่อวิลเลียมถามว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น เจ้าหญิงผู้เลอโฉมบอกว่านั่นคือการลงโทษที่ปล่อยให้ชิฟฟอนทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ แน่นอนว่าเด็กหนุ่มครึ่งเอลฟ์ย่อมสับสนกับสิ่งที่คนรักของเขากำลังพูดถึง หลังจากปลอบโยนและถามถึงสาเหตุที่อารมณ์ไม่ดี เขาก็พบว่าทั้งหมดนี้เกิดจากความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดเนื่องจากการเลือกใช้คำพูดที่ไม่ดีของชิฟฟอนนั่นเอง วิลเลียมไม่ต้องการให้อาจารย์ของเขาเข้าใจผิด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแทรกขึ้นมาก่อนที่เด็กสาวผมชมพูจะพูดอะไรที่อาจทำให้คนอื่นมองเขาในแง่ร้าย เซลีนส่งสายตา “เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” ให้กับวิลเลียม ก่อนจะตอบคำถามของเขา “อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ ฉันมาที่นี่เพราะได้ข่าวว่าเจ้ากำลังมุ่งหน้ามาที่หอคอยแห่งนี้” เซลีนตอบ “อย่าถามว่าใครบอกเรื่องที่เจ้าจะมาที่นี่ มันจะทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นถ้าเจ้าหยั่งรู้ว่าเป็นใคร” วิลเลียมเกาหัว เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ของเขาไม่มีเจตนาจะเปิดเผยความลับ ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยเรื่องนี้ไป “แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ฉันมาที่นี่” เซลีนกล่าวเสริม “ฉันมาเพื่อรักษาสัญญาและถ่ายทอดบทเรียนสุดท้ายที่เจ้าต้องเรียนรู้เกี่ยวกับศาสตร์มนตรามืด หลังจากนั้น ฉันจะไปหาพี่สาวของฉัน ก่อนจะเดินทางไปยังทวีปปีศาจ” สีหน้าของชิฟฟอนเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำว่าทวีปปีศาจ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวเพราะนั่นคือสถานที่ที่เป็นต้นกำเนิดของเธอ สถานที่ที่เธอไม่อยากจะกลับไปอีกเลย วิลเลียมประมวลคำพูดของเซลีน น้ำเสียงที่อาจารย์ของเขาใช้นั้นหนักแน่นและไม่มีวี่แววของความลังเลใจ ในตอนนั้นเองเขาก็ตระหนักได้ว่ามีความเป็นไปได้ที่เขาจะไม่ได้พบกับเซลีนอีกเป็นเวลานานมาก ส่วนหนึ่งในใจเขาอยากจะบอกเธอว่าอย่าไปยังสถานที่ที่อันตรายแบบนั้น แต่เขาก็รู้ดีว่าอาจารย์ของเขาจะไม่ยอมถอยเพียงเพราะเขาขอร้อง เซลีนเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองและรู้ซึ้งถึงผลที่ตามมาจากการกระทำของเธอเป็นอย่างดี “ท่านอาจารย์ เราจะได้พบกันอีกใช่ไหมครับ?” วิลเลียมถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แม้ว่าความสัมพันธ์ในฐานะอาจารย์และศิษย์ของพวกเขาจะมีจุดพลิกผันมากมาย แต่เซลีนก็เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในชีวิตของเขา เขาได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายจากเธอ และเพราะเหตุนั้นเขาจึงรู้สึกขอบคุณเสมอมา “เด็กโง่ แน่นอนว่าเราต้องได้พบกันอีก” เซลีนตอบ “ฉันเป็นเอลฟ์ ฉันยังมีชีวิตที่ยืนยาวรออยู่ข้างหน้า มันอาจจะใช้เวลาไม่กี่ปีก่อนที่เราจะได้พบกันอีก แต่เราจะได้พบกันอย่างแน่นอน” “ท่านอาจารย์สัญญาได้ไหมครับ?” “อืม ฉันสัญญา เอาละ คราวนี้บอกฉันมาให้หมดว่าเจ้าไปทำอะไรมาบ้างตั้งแต่จากทวีปใต้มา อย่าปิดบังอะไรล่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่าเจ้ามาพบกับชิฟฟอนได้อย่างไร” วิลเลียมพยักหน้าและเล่าเรื่องราวที่เขาได้เผชิญในสถาบันซิลเวอร์วินด์ให้อาจารย์ฟัง ทั้งเรื่องที่จักรพรรดิเลโอนิดัสเมินเฉยต่อเขาในตอนแรกและถูกบังคับให้เข้าเรียนที่สถาบัน การได้พบกับชิฟฟอน รวมถึงเรื่องการทดสอบประเมินผลรายไตรมาส และการที่เขาทำลายสถิติเก่าลงได้ เซลีนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และจุดเทียนไว้อาลัยให้กับเหล่านักศึกษาในอนาคตของสถาบันซิลเวอร์วินด์ เอลฟ์สาวผู้งดงามเชื่อว่าคงไม่มีใครสามารถเอาชนะสถิติของวิลเลียมได้อีกนานหลายปี หลังจากจบเรื่องเล่าของเขา เซลีนก็แจ้งให้เขาทราบเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทวีปใต้ขณะที่เขาไม่อยู่ เนื่องจากความกดดันที่เพิ่มขึ้นจากประชาชน รวมถึงราชวงศ์และอาณาจักรข้างเคียง ราชาโนอาห์จึงถูกบังคับให้ส่งเจ้าชายลำดับที่หนึ่งอย่างไลโอเนลไปยังกิโยตินและถูกประหารชีวิต แม้ว่าพระองค์จะกริ้วต่อการทรยศของบุตรชาย แต่เดิมทีพระองค์ตัดสินใจเพียงจะจำคุกเขาตลอดชีวิตเท่านั้น ทว่านั่นไม่เป็นที่พอใจของประชาชนที่ต้องสูญเสียลูกหลานไปในช่วงสงคราม เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสงครามกลางเมือง ราชาโนอาห์จึงต้องยอมประนีประนอมและทำใจให้แข็งแกร่ง เสียสละโอรสองค์โตเพื่อสยบฝูงชน ส่วนโอรสองค์ที่สอง เจ้าชายรูฟัส ถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรเฮลลัน ตามคำบอกเล่าของเซลีน เจ้าชายที่ถูกเนรเทศตัดสินใจเดินทางมายังทวีปกลางและเข้าสู่สำนักหมอกคราม หลังจากสูญเสียโอรสทั้งสองไป กษัตริย์จึงทรงประกาศให้เจ้าชายเออร์เนสต์เป็นมกุฎราชกุมารองค์ใหม่แห่งอาณาจักรเฮลลัน ไม่เพียงเท่านั้น พระองค์ยังทรงประกาศนามของว่าที่ราชินีในอนาคต ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าหญิงบริอานน่าแห่งเผ่าทางเหนือ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของวิลเลียมเมื่อได้ยินว่าเด็กทั้งสองได้หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ เขาดูแลบริอานน่าเหมือนน้องสาว และเขาปรารถนาเพียงความสุขของเธอเท่านั้น วิลเลียมรู้ดีว่าเจ้าชายเออร์เนสต์ห่วงใยเธอจริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าน้องสาวของเขาจะถูกรังแก ถึงต่อให้เธอถูกรังแกแล้วจะทำไม? วิลเลียมก็แค่กลับไปที่อาณาจักรเฮลลันแล้วก้นมกุฎราชกุมารองค์ใหม่ให้เข็ด เพื่อแก้แค้นให้น้องสาวของเขาเท่านั้นเอง! เซลีนละเว้นส่วนที่ยุ่งยากเกี่ยวกับการฟื้นฟูอาณาจักรเฮลลัน และเรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับสนธิสัญญาสันติภาพที่ได้รับการลงนามโดยสี่ฝ่ายที่ปกครองในทวีปใต้ เธอรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับวิลเลียม ดังนั้นเธอจึงไม่อยากเสียเวลาอธิบายเรื่องพวกนี้เช่นกัน “เอาละ เจ้าพร้อมสำหรับบทเรียนสุดท้ายหรือยัง วิล?” เซลีนถาม “ครั้งนี้ฉันจะไม่ยั้งมือ ฉันอยากเห็นว่าเจ้าแอบอู้การฝึกซ้อมหลังจากออกจากอาณาจักรเฮลลันหรือเปล่า” วิลเลียมตบหน้าอกด้วยความมั่นใจและส่งยิ้มอย่างเชื่อมั่นให้เซลีน “ผมพร้อมแล้วครับท่านอาจารย์ ครั้งนี้คนที่จะแพ้คือท่าน” “มั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ? ก็ได้ มาดูกันว่าเจ้าจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า” วิลเลียมจับมือชิฟฟอนและยื่นมือไปหาเซลีน เอลฟ์สาวผู้งดงามจับมือเขาไว้แน่น โอลิเวอร์เข้าไปในเงาของเซลีนเพื่อไม่ให้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่กี่วินาทีต่อมา ทัศนียภาพรอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไป วิลเลียมได้พาครอบครัวของเขาเข้าไปในแดนอสูรนับพัน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาและเซลีนจะประลองนัดสุดท้ายต่อกัน ในอดีต วิลเลียมมักจะพ่ายแพ้ต่อเอลฟ์สาวผู้งดงามเสมอเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาประลองกันในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว วิลเลียมไม่ใช่เด็กน้อยที่ไร้พลังที่เคยถูกเซลีนทรมานในระหว่างการฝึกซ้อมอีกต่อไป เด็กหนุ่มผมแดงถึงกับตั้งตารอที่จะได้ประลองกับเธอ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือบทเรียนสุดท้ายของเซลีนไม่ใช่บทเรียนธรรมดา แต่มันเป็นบทเรียนที่เขาจะจดจำไปชั่วชีวิตของเขา